در انتظارِ سرانجامِ وداع من با جهان، شاید روزی در سکوتی آرام فرا رسد بی‌آن‌که اندوهی نمایشی در کار باشد. آرام، همان‌گونه که غروب بر شانه‌ی آسمان می‌نشیند. من خواهم بود و نفسی که کوتاه‌تر از همیشه می‌شود، نفسی که آهسته برمی‌خیزد و بی‌ادعا فرو می‌نشیند، چنان‌که شمعی در پایانِ شب، بی‌جدال با تاریکی خاموش شود؛ چنان‌که قطره‌ای در آغوشِ موج‌هایِ دریا ناپدید می‌گردد.

به نام ِزندگانی ؛ حرامم شد جواني ‌

مگر من چه کردم که دنیای دردم؟

غمگینم، خستم

قسم به امید ِخدا برای آفریدن و بنده بودن من برای او، که غم مرا فرا گرفته است و هرگز مرا ترك نخواهد کرد.