یه بخشی از زندگی هست که خیلی روح میده به خوونه اونم اینجوری اشپزی کردنه((:

قفلی همیشگی من(:

من جزئی نگرم برای همون صدای خنده ی بچه هارو میشنوم تغییر حالت چشارو حس میکنم قبل خوردن غذا و میوه اول بوش میکنم قبل از سلام کردن به بزرگترا،بچه ها رو بغل میکنم از خیس شدن زیر بارون نمیترسم آروم راه میرم آروم غذا میخورم و توی سکوت آشپزی میکنم بوی خوب فضا و لباس برام مهمه وخب آروم بنظر میرسم(:

اینو ریحانه برام دوخته با چرخ خیاطی،۶ سالشه... همیشه سعی میکنم وقتی بچه ها برام نقاشی میکشن یا چیزی درست میکنن،ازش استفاده کنم،با به همه نشونش بدم و بگم اون درست کرده... بعدم توی ی جعبه نگه میدارم مینویسم چرا اینو درست کردده و درچند سالگی،با چه زحمتی و چ کارهای خفن دیگه ای میتونه انجام بده(: معتقدم وقتی بچه ها ببینن داری ازش استفاده میکنی اعتماد به نفسشون خیلییی بالامیره وقتی هم بزرگ شه ببینه نگهش داشتی خیلی حس خوب قطعا بهش منتقل میشه...

تاااینجا(((:

<<مرا ببوس همین حالا که زندگی دوسه نخ کام است>>

که با اون قشون چشمات(((:

🙂

اصلا کسی سکوت مرا درک کرده است؟! بی فایده است هرچقدر های و هو کنم

ایران☔️🙂

گاهی گمان میکنم نمیتوانم کسی را دوست داشته باشم اما در عین حال میدانم چقدر عاشقی را خوب بلدم

کاملش(: