((○○نرفع درجات من نشاء))○○ <<هرکه را شایسته بدانیم،پله پله بالا می‌کشیم>> ♧یوسف‌‌۷۶♧

اگر مَجال بیابم میان آغوشت، گلایه‌ها چه زیاد است و گریه‌ها بسیار!

چند روزیه ک با غزلیات شمس آشنا شدم و خب باید بگم ک همه شعرهارو کنار گذاشتم و چسبیدم به ادبیات و عمق ایشون🥲

و عشق یعنی باختن به کسی که دوسش داری>>>>

داستانِ شیرین وخسروی نظامی به اواسطش رسید شیرین چ صبر و مقاومتی داره و خسرو چه بی عقل اما بی طاقت و زبون باز و نازکشِ چه فاصله ای بینشون افتاد و شیرین با همه ی پرپر زدنش، هنرمندانه صبرکرد و مدیریت کرداوضاع رو

هرچی بزرگتر میشم بیشتر میفهمم چقدر شبیه شیرینم((: همونقدر فروپاشیده همونقدرسخت همونقدر ساکت همونقدر پرهیاهو ودرعین مستقل بودن نیازمند تکیه گاه عمیق اما رنجیده و...

زندگی‌ست دیگر! تِکه تِکه‌ات می‌کند و در انتها میان تکه‌هایت نوری از امید می‌تاباند...

دوست ندارم گزینه دال را پیدا کنم،هرچندکه ذهنم مقابل(دوست ندارم)می ایستد. گزینه ی دال حتما صبرکردن یاانجام دادن کاری ست که دوست نداری،اما به صلاحت است. حتی اگر موج هایش زندگی ات رادرجهت دیگری جلو ببرد.

دیگر آن ((حالا چرا)) معنی ندارد شهریار هرزمان برگردد او جان را فدایش میکنم

اگه بدون وضو نمیتونی به قرآن دست بزنی،اون وقت بدونِ نکاح هم نمیتونی به یه زن دست بزنی((:

امروز یه نامه نوشتم نامه ها هم حتما خطاب به کسی نیست گاهی فکرها و باورهامو نامه میکنم>>>

بارها گفته بودم زیبایی برای من اصل و ملاک نیست!!! ظاهری که تمامش در همان ختم شود،فقط در حد تماشا ارزشمند است. اما بعضی ها زیباییشان کشف کردنی است،رازآلود است،مختص به خودشان است مثلا نگاهشان متفاوت است لبخنداشان برق میزند صورتشان در مواقع خاص شکل متفاوتی به خود میگیرد لحنشان دلنشین است راه رفتنشان سنگین است یک جور ابهت شخصیتی دارند،انگار ب خودشان احترام میگذارند وهزاران جزییات دیگر ک نیازمند دقت است،و هرچه میگذرد زیباییشان بیشتر به چشمت می آید(((: #نامه