راستش که فکر می‌کنم، می‌بینم امام زمان چقدر تنهاست؛ تنهائیش از اون مدل تنهایی‌ها نیست که بشه با شلوغیِ دور و بر پرش کرد، انگار بین اون همه آدمی که فقط اسمش رو میارن، خیلیا یادشون نیست که ایشون منتظر یه حرکتِ قلبی از طرف ماست. آدم گاهی با خودش میگه نکنه انتظار کشیدن فقط به زبون باشه و توی عمل، با کارهای اشتباهمون دلش رو بیشتر از قبل سوزونده باشیم؟ کاش می‌شد جوری زندگی کنیم که حداقل وقتی بهمون نگاه می‌کنه، دلش نگیره و یه لبخند کوچیکِ رضایت مهمون لبش بشه؛ کاش سهم کوچکی از این همه تنهایی رو با خوب شدن‌مون و با یه یادِ واقعی کم کنیم، الهی که خدا خودش به دلامون نگاه کنه و ما رو هم جزو منتظران واقعی‌اش قرار بده.

ولی این خیلی درد داشت : 💔💔

- یکی از رفیقام امروز بهم گفت ، روزی که شهادت آقا رو شنیدم یاد تو افتادم اخه اون روز داشتی با ذوق بهم میگفتی : ' اگه این درست بشه میتونم برم دیدار رهبری ' 💔 -