یک شب آتش در نیستانی فتاد  سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد  شعله تا سر گرم کار خویش شد هر نِیی شمع مزار خویش شد  نِی به آتش گفت کین آشوب چیست؟ مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟ گفت آتش، بی سبب نفروختم دعوی بی معنیت را سوختم! زانکه می گفتی نِیم با صد نمود،  همچنان در بند خود بودی که بود..  مرد را، دردی اگر باشد خوش است! درد بی دردی علاجش آتش است

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت، فتنه انگیز جهان نرگس جادوی تو بود..

محبت را غایت نیست؛ از بهر آنکه محبوب را نهایت نیست.

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید یک نفر در آب دارد می سپارد جان یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید که گرفتستید دست ناتوانی را تا توانایی بهتر را پدید آرید آن زمان که تنگ می بندید بر کمرهاتان کمربند در چه هنگامی بگویم من ؟ یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید نان به سفره جامه تان بر تن یک نفر در آب می خواند شما را موج سنگین را به دست خسته می کوبد باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده سایه هاتان را ز راه دور دیده آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون می کند زین آبها بیرون گاه سر. گه پا آی آدم ها او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید می زند فریاد و امید کمک دارد آی آدم ها که روی ساحل آرام، در کار تماشائید! موج می کوبد به روی ساحل خاموش پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش می رود نعره زنان. وین بانگ باز از دور می آید: آی آدم ها... و صدای باد هر دم دلگزاتر در صدای باد بانگ او رهاتر از میان آب های دور ی و نزدیک باز در گوش این نداها آی آدم ها…

پاسها از شب گذشته است. میهمانان جای را کرده اند خالی. دیرگاهی است میزبان در خانه اش تنها نشسته. در نی آجین جای خود بر ساحل متروک میسوزد اجاق او اوست مانده.اوست خسته. مانده زندانی به لبهایش بس فراوان حرفها اما با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته چون سراغ از هیچ زندانی نمی گیرند میزبان در خانه اش تنها نشسته

‌ سخنِ گفته دگر باز نیاید به دهن اول اندیشه کند مرد که عاقل باشد.. سعدی

زندگی توی قفس يا مرگ بيرون از قفس؟ دومی! چون اولی دارد مرا دق می دهد..

به لب‌هایم مزن قفل خموشی که در دل قصه‌ئی ناگفته دارم ز پایم باز کن بند گران را کزین سودا دلی آشفته دارم بیا ای مرد، ای موجود خودخواه بیا بگشای درهای قفس را اگر عمری به زندانم کشیدی رها کن دیگرم این یک نفس را منم آن مرغ، آن مرغی که دیریست به سر اندیشهٔ پرواز دارم سرودم ناله شد در سینهٔ تنگ به حسرتها سر آمد روزگارم به‌لب‌هایم مزن قفل خموشی که من باید بگویم راز خود را به گوش مردم عالم رسانم طنین آتشین آواز خود را بیا بگشای در تا پر گشایم بسوی آسمان روشن شعر اگر بگذاریم پرواز کردن گلی خواهم شدن در گلشن شعر لبم با بوسهٔ شیرینش از تو تنم با بوی عطرآگینش از تو نگاهم با شررهای نهانش دلم با نالهٔ خونینش از تو ولی ای مرد، ای موجود خودخواه مگو ننگ است این شعر تو ننگ است بر آن شوریده حالان هیچ دانی فضای این قفس تنگ است، تنگ است مگو شعر تو سر تا پا گنه بود از این ننگ و گنه پیمانه‌ای ده بهشت و حور و آب کوثر از تو مرا در قعر دوزخ خانه‌ای ده کتابی، خلوتی، شعری، سکوتی مرا مستی و سکر زندگانیست چه غم گر در بهشتی ره ندارم که در قلبم بهشتی جاودانی است شبانگاهان که مه میرقصد آرام میان آسمان گنگ و خاموش تو در خوابی و من مست هوسها تن مهتاب را گیرم در آغوش نسیم از من هزاران بوسه بگرفت هزاران بوسه بخشیدم به خورشید در آن زندان که زندانبان تو بودی شبی بنیادم از یک بوسه لرزید بدور افکن حدیث نام، ای مرد که ننگم لذتی مستانه داده مرا می‌بخشد آن پروردگاری که شاعر را، دلی دیوانه داده بیا بگشای در، تا پرگشایم بسوی آسمان روشن شعر اگر بگذاریم پرواز کردن گلی خواهم شدن در گلشن شعر

ویرانگر دل های ما، ای خانه ات آباد!

تیر برقی «چوبیم» در انتهای روستا بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت.. کوچ کردم از وطن، تنها برای روستا آمدم خوش خط شود تکلیف شبها، آمدم نور یک فانوس باشم پیش پای روستا یاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند پیکرم را بوسه می زد کدخدای روستا حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستا.. کاش یک تابوت بودم کاش آن نجار پیر، راهیم می کرد قبرستان به جای روستا قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است بد نگاهم می کند دیزی سرای روستا من که خواهم سوخت، حرفی نیست اما کدخدا تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا..! _کاظم بهمنی

شب عاشقان بی دل، چه شب دراز باشد تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد.. _سعدی

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند  معنی کور شدن را، گره ها می فهمند.. سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین  قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند.. یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن، چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا، مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند.. نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند _کاظم بهمنی