چہ انتظاࢪ غࢪیبۍ... نہ گوشۍ و نہ دعایۍ... نہ پࢪسشۍ کہ کجایۍ؟! فقط نشستہ ایم و بگوییم: خدا کند کہ بیـــــایـۍ:)! °•°@ShmemVsal°•°

2kشدنمون مبارک 🎊🎊🎉😍😍♥️ نشیم؟! 2.1k حمایت شیم😍♥️ ~•@hajabbjaha~• #فورکنیدخوشحاﻝشم #فوࢪ

🎙 سرود ذکر جهانی گروه سرود نجم الثاقب تهران بگیر برو تا آمریکااااااا 🙈 اون سر دنیا چینیا 😱 تا قله ی هیمالیا😉 #میلاد_امام_حسین #عزیزم_حسین 📍خانوادگی گوش بدید و لذت ببرید💚 •°•@ShmemVsal•°•

غمگین‌نباشید‌،ناراحت‌نباشید، متاثرنباشید حاکم‌ایران‌حجت‌بن‌الحسن‌است :) - سید‌حسن‌نصراللّٰه - 「حافظان‌ امنیت」

قالَ الاِمامُ الصّادِقُ عليه السلام: اِزالَةُ الْجِـبالِ اَهـْوَنُ مِنْ اِزالَةِ قَلْبٍ عَنْ مَوْضِعِهِ.

رمان مدافع عشق ♥️ #پارت64 پاورچین پاروچین به آشپزخانه میروم و تو هم پشت سرم می آیی. حسین آقا سرش پایین است و پشت میز ناهارخوری نشسته و سه فنجان چای ریخته. به هم نگاه میکنیم و بعد پشت میز مینشینیم. بدون اینکه سرش را بالا بگیرد شروع میکند: _ علی، بابا... از دیشب تا صبح نخوابیدم. کلی فکر کردم... فنجان چایش را برمیدارد و با بغض داخلش فوت میکند. بغض یک مرد جنگی که خسته است. ادامه میدهد: _ برو بابا... برو پسرم! سرش را بیشتر پایین می اندازد و من افتادن اشکش در چای را میبینم. دلم میلرزد و قلبم تیر میکشد. خدایا... چقدر سخت است! _ علی... من وظیفه م این بود که بزرگت کنم، مادرت تربیتت کنه؛ اینجور قد بکشی. وظیفه م بود برات یه زن خوب بگیرم... زندگیت رو سامون بدم! پسر... خیلی سخته خیلی... اگه خودم نرفته بودم، هیچوقت نمیذاشتم تو بری؛ البته، تو خودت باید راهت رو انتخاب کنی؛ باعث افتخارمه بابا! سرش را بالا میگیرد و ما هر دو انعکاس نور روی قطرات اشک بین چین و چروک صورتش را میبینم. یک دفعه خم میشوی و دستش را میبوسی. _ چاکرتم به خدا! دستش را کنار میکشد و ادامه میدهد: _ ولی باید به خانواده ی زنت اطلاع بدی بعد بری... مادرتم با من... بلند میشود و فنجانش را برمیدارد و میرود. هر دو میدانیم که غرور پدرت مانع میشود تا ما بیشتر شاهد گریه اش باشیم. او که میرود از جا میپری و از خوشحالی بلندم میکنی و بازوهایم را فشار میدهی. _ دیدی؟! دیدی رفتنی شدم... رفتنی. این جمله را که میگویی دلم میترکد. "رفتنی شدی؟!" به همین راحتی؟ ........................... پدرت به مادرت گفت و تا چند روز خانه شده بود فقط و فقط صدای گریه های زهراخانوم؛ اما مادرانه بالأخره به سختی پذیرفت. قرار گذاشتیم تا روز رفتنت به خانواده ی من اطلاع ندهیم؛ و همین هم شد. روز هفتادوپنجم، موقع بستن ساکت خودم کنارت بودم. لباست را باچه ذوقی به تن میکردی و به دور مچ دستت پارچه ی سبز متبرک به حرم حضرت علی (ع)میبستی. من هم روی تخت نشسته بودم و نگاهت میکردم. تمام سعی ام در این بود که یک وقت با اشک خودم را مخالفِ نشان ندهم؛ پس تمام مدت لبخند می زدم. ساَکت را که بستی، در اتاقت را باز کردی که بروی. از جا بلند شدم و از روی میز سربندت را برداشتم. _ رزمنده، اینو جا گذاشتی. برگشتی و به دستم نگاه کردی. به سمتت آمدم، پشت سرت ایستادم و به پیشانی ات بستم. بستن سربند که نه... با هر گره راه نفسم را بستم. آخر سر از همان پشت سرت پیشانی ام را روی کتفت گذاشتم و بغضم را رها کردم. برمیگردی و نگاهم میکنی. با پشت دست صورتم را لمس میکنی. _ قرار بود اینجوری کنی؟ لب هایم را روی هم فشار میدهم. _ مراقب خودت باش! ✨نویسنده:میم سادات هاشمی @ShmemVsal