دوازدهمی نیستی بفهمی به خاطرِ درس و کنکور به آخرین دیداری که اولین دیدارت محسوب میشه؛ نرسیدن یعنی چی.... عزیزانی که تشییع آقا رو شرکت می‌کنید؛ یه دعا برا ما دوازدهمیا و یازدهمیا هم لابه‌لای دعاهاتون بکنید...

سختی هایِ زندگیمون، ترکیبی از فرصت‌ها و محدودیت‌هایی هست که برامون به وجود میاره.... حالا اینکه چرا ما فقط به محدودیت‌هاش نگاه میکنیم؛ خودش جایِ فکر داره.... #موجودی_به‌_نام_انسان

غرقِ در سخنانِ دبیرِ فنون‌مان بودم که صدایم کرد... سرم رو به طرف صدا برگردونم و زل زدم به چشمانِ هانیه‌‌ی‌ کلاس‌مان... توجه‌ام را که دید؛ کتابِ فنون را در دستش جابه‌جا کرد... آن را ورق زد؛ ورقِ آخرش را گرفت مقابلِ چشمانم و همزمان، یادت هست؟ رو هم چسباند تنگش... از قدیم عادت دارم، تاریخ اتمامِ هر کتابِ درسی‌‌ای را بنویسم پشت آخرین صفحه‌ و با هشتک های جورواجور و خطکشی‌هایِ غیر اصولی به اصطلاح هنری ها، جلوه‌ی‌ بصری بدهم به کار... چشمانم زوم شد روی تاریخِ حک شده‌ بر رویِ آخرین ورقِ کتاب فنون دوازدهم... تاریخ اتمام، برای ۹ اسفند ۱۴۰۴، زنگِ اول مدرسه بود... درست دقایقی قبل از بی‌علی شدن‌ِمان... :)

سلامٌ علیکم....