صبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟ که چون شِکَنجِ ورق‌هایِ غنچه تو بر توست حافظ

نابینایی در شب تاریک چراغی در دست و سبویی بر دوش در راهی می‌رفت. فضولی به وی رسید و گفت: «ای نادان! روز و شب پیش تو یکسان است و روشنی و تاریکی در چشم تو برابر، این چراغ را فایده چیست؟» نابینا بخندید که این چراغ نه بهر خود است، از برای چون تو کوردلان بی‌خردست تا با من پهلو نزنند و سبوی مرا نشکنند. بهارستان نورالدّین عبدالرّحمن‌بن احمدبن محمّد جامی

روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران تا از دلم بشویی غم های روزگاران...