بی‌حسرت ازجهان نرود هیچ‌کس به در الّا شهیدِ عشق، به تیر از کمان دوست چهل روز گذشت

#نقدفیلم #همنت همنت تراژدی نیست، ستایش تراژدی است. قهرمان فیلم، علیرغم حضور شکسپیر، ادیب بزرگ و شهیر جهان، تراژدی است، سوگ است. همنت، نشان می دهد، سوگ چگونه می تواند با افزودن به سرعت رشد و تکامل انسان ها از آن‌ها، افرادی قابل ستایش و لایق تحسین بسازد. @Talvihaat

استاد عالیقدرم، نکته ای در باب متن فوق گوشزد کرده اند، ضمن تشکر از شاگرد نوازی ایشان، عیناً از قرار زیر است: سلام علیکم ان‌شاءالله در سلامت باشید. نکاتی که فرمودید هرکدام در جای خود درست‌اند، امّا به‌گمان من با آن جمله‌ی معروف تعارضی ندارند. اینکه گفته‌اند «اگر واجب‌الوجود نباشد، همه‌چیز مجاز است»، منافاتی با این ندارد که عقل، فطرت و شهود اخلاقی انسان، خوبی و بدی را درک و تأیید می‌کنند. مقصود از آن جمله این نیست که انسان بدون خدا هیچ درکی از اخلاق ندارد؛ بلکه منظور این است که بدون واجب‌الوجود، هیچ ضمانت اجرایی برای احکام اخلاقی وجود نخواهد داشت. یعنی انسان الزام درونی و قطعی برای پایبندی به آنچه عقل و فطرتش خوب می‌دانند احساس نمی‌کند؛ چون اگر پایبند نباشد، برای خود عاقبتی متصور نیست. در مورد نکته‌ای که درباره‌ی معاد فرمودید، سخن شما درست است، اما کسی که می‌گوید «اگر خدا نباشد، همه‌چیز مجاز است»، منظورش خدایی است که دانا، قادر، حکیم، عادل و ناظر است. چنین خدایی نسبت به حق و باطل، و عدل و ظلم بی‌تفاوت نیست. بنابراین وقتی خدا باشد، ارتکاب گناه یا رفتارهای خلاف اخلاق، در برابر چشم او معنا پیدا می‌کند و طبعاً پیامد و عاقبت دارد. بله، این پیامدها در قالب معاد تحقق می‌یابند؛ اما معاد امری جدا از وجود خدا و صفات او نیست، بلکه لازمه‌ی خداییِ خداست. بنا براین به نظر می رسد ضمن اینکه همه‌ی نکاتی که فرمودید درست است، آن جمله‌ی معروف نیز با این نگاه می‌تواند معتبر و قابل‌قبول باشد. ان‌شاءالله موفق باشید.

از ابتدای ورود اسلام به ایران، بیش از ده سلسله بزرگ بر ایران حکومت کرده اند. وجه اشتراک همه آنها، التزام عملی و نسبی به اسلام و ارادت به آن بوده است. شاهان ایران، عموما علاقه مند به مذهب و مروج آن بوده اند. ارادت نادرشاه افشار، شاه عباس صفوی، حتی ناصرالدین شاه قاجار و ... به اسلام و مقدسات آن، از مشهورات و مسلمات تاریخ است. کما اینکه تا جایی که تاریخ نشان می دهد، همه حکومت های پیش از اسلام در ایران، حکومت های علاقه مند به دین محسوب می شوند. اولین و تنها سلسله ضد دین در تاریخ ایران، حکومت پهلوی است. رضا خان بر خلاف گذشتگان خود، نه تنها هیچ ارادتی به دین و دینداران ندارد، بلکه با شکستن حرمت مقدسات دینی مثل حرم امام هشتم علیه السلام، اولین کسی است که دینداری و به طور خاص حفظ حجاب را جرم انگاری می کند. پسرش نیز نه به شدت او اما ادامه دهنده راه او بوده است. در حقیقت رضاخان، پدر جرم انگاری دینداری در ایران است. اولین کسی که دینداری را جرم و دینداران را مجرم تلقی می کند. جالب این جاست که اکنون و پس از گذشت حدود پنجاه سال از سرنگونی حکومت او و پسرش، هنوز هم رابطه عجیبی بین جرم انگاری دینداری و رضاخان یافت می شود. از سویی هواداران او با متدینین رفتاری متناسب با مجرمین دارند و از سوی دیگر، افراد دین ستیز و دین جرم انگار نیز، آرزوی بازگشت حکومت وی را در سر می پرورانند. امنیت جانی و مالی بسیجیان، طلاب و هر فردی که ظاهری مذهبی داشته باشد، در کنار مساجد و اماکن مذهبی همواره از سوی هواداران او مورد تهدید است. گویی از بین همه عناوین، جرم انگاری دینداری است که با نام او پیوند خورده است. #شهیدبابری

اطلاعیه شماره دو؛بیست و پنجمین اعتکاف دانشجویی و اساتید حرم مطهر رضوی قابل توجه دانشجویان و اساتید محترم از الان میتوانید با مراجعه به سایت و یا لمس لینک زیر جهت ثبت نام اقدام نمایید با تشکر https://vadieh.org/registration/