نه پیکِ صبا، که بگو پیکِ صدا آید. صدای این ملّتِ پَرپر شده آید، صدای زنان، مردان و کودکانِ جنگ‌زده آید. صداهای خفه‌شده، صداهای دزدیده شده آید. ترانه‌های قطع‌شده، هق‌هق‌های خاک شده آید. ای‌چرخِ فلک! پیک صبا را پیِ باغش بفرستید و پیکِ صدا آورید بر درِ این غم‌کده.

من فالم رو از قهوهٔ چشم‌های تو می‌گیرم.

رختام رو جمع کردم که کوچ کنم به روشنایی، فارغ از این‌که تو ستاره‌ی من بودی. کوچ کردم و تو گُم شدی. گم شدی و من بی‌ستاره شدم. باز رختام رو جمع کردم و برگشتم به آغوشِ شب، امّا تو دیگه نبودی. حالا هر شب دنبالت می‌گردم. نکنه خورشید شدی؟ من خیلی حماقت کردم عزیزم ؟

گویند که آفتاب از کدام طرف آمده که چنین زنده‌ای، خرسندی، شادابی؟ گویم که آفتاب از آنجا برخاست که تو پلک زدی، جهان بیدار شد. لبخند زدی، نور بیداد می‌کرد. عطر بوی سر تو، مال نسیمان بهاری می‌بود. آسمان مال زمین بود و زمین زِ آسمان. چشم گشودی و آسمان در چشمان تو افتاد. تو برخاستی، کوه پایین آمد. پس آری، آری، آفتاب از آن‌سو در آمد که تو.

ماهی قرمز کوچکِ حوض، در انعکاس ماه شنا می‌کند و گمان می‌کند روی ماه است. عزیزم، برای سادگیِ ماهی بِگریَم یا تلاش ماه برای بردنِ ماهی به بالینِ خود ؟

آدم گاهی، از واهمهٔ فراموشی، نیاز داره به عزیز رفته‌ش بگه تو رو به لطافت خدا قَسمِت میدم غریبهٔ آشنای من، یادت نره یه‌زمان منی هم بود. و تویی هم. و مایی نیز.

نورهامون رفتن اینجا 🤍

تا بیخیال تقلیل هویّت زن به ظاهر او نشویم، هیچ زنی آزاد نیست.