الان که نگاه میکنم جدا گرونه

همون... دو ردیف پایینی که جدیدن... اونارو بیشتر دوست دارم.

مشکل رفع شد؛ مراسم لغو و قربانی آزاد میشه.

«کوله شرایط بحرانی.» - دستمال کاغذی و نوار بهداشتی. ـ کارت ملی، شناسنامه و پاسپورت. - جوراب، دستکش و لباس زیر. ـ پتو، لباس گرم و سبک. ـ داروهای شخصی، مسکن و قرص آرام‌بخش. ـ شارژر و پاور بانک. ـ جعبه کمک‌های اولیه. - ماسک صورت، دستمال مرطوب و ژل ضدعفونی کننده دست. ـ غذای کنسروی، خرما، بسکوئیت و بطری آب. ـ شمع، کبریت، باتری یدک و چراغ قوه.

ولی تهران واقعا دوست داشتنی بود... خدای من خدای من

• #نگاره #دیجیتال @ThePriory

داخل دبیرستان اینقدری ملتو با بحران وجودی و معنایی و چرا و چطور روبرو میکنم که منو صادق هدایت و بعضا کافکا نامیدن... محشره.

ولی خب... واقعا چرا؟ نمیدونم چرا که زیر سوال بردن چیزی بی معنا کردنش طلقی میشه... در حالی که همین سوال پرسیدن راه بروز کردن دانسته ها و باورهاست و یا حتی پیدا کردن راه حل های جدید.

چند روز پیش با مادر صحبت میکردم که گفتم کاش زندگیم مثل آهنگای اندی بود؛ "بی محتوا و الکی شاد." کاش انقدر پرمحتوا نبود. مامان گفت محتوا داره؟... زندگیت؟ گفتم که بله! داره و خیلیم داره منتها محتوای مناسب بزرگسالانه و به سن من نمیخوره.

مردم کلا دوست ندارن باور هاشون زیر سوال بره چون دیگه نمیتونن ازش دفاع بکنن و خب این عدم توانایی در دفاع ینی یا باورت ضعیفه یا به اتدازه کافی از باور خودت نمیدونی