یادته تو جاده پشتِ فرمون که بودم مثلِ بچه ها دلت بهونه می کرد و اعصابمو بهم میریختیُ منم بلند سرت داد می زدم؟ بعد که میدیدم مثلِ گنجیشکایِ زیرِ سرمایِ برف، گوشه صندلی کِز می کردی و یواش یواش گلوت پر از بُغض میشد، اونموقع بود که می زدم بغلِ جاده و از ماشین پیادت می کردم و میبردمت وسطِ دستای سر سبزُ بالای کوه، بعد می شِستیم رو زمینُ به آسمون نیگا می کردیمُ مثل بچه ها ابرارو به چیزای خوب خوب تشبیه می کردیمُ یواش یواش باهام آشتی می کردی؟

یادمه وقتایی که موهاتو بلند می کردی، بعدِ حموم هِی غُر می زدی که چرا انقد شونه کردنِ اینا سخته! یروز بهت قول دادم که تا آخرِ عمر خودم موهاتو با شونه ناز کنم و ببوسمشون و خشکشون کنم. یه قولِ مردونه دادم تا یه کارِ زنونه رو انجام بدم... میبینی عزیزکم؟

ولی اون تا ابد تو حسرت بافتن موهام موند.

چقدر راحت رویاهامون حسرت شد.

پلانکتون،تو هنوزم اون پیام رو پاک نکردی چون نمی‌خوای باور کنی اون فرد دیگه برنمی‌گرده.

آفرین.

برنمیگرده چون هیچ راه برگشتی نذاشته.

کلمه ی دوستت دارم مثل قضیه ی مثلثه؛ میدونی اون وجود داره ولی تا اثباتش نکنی نمیتونی قبولش کنی.امیدوارم بفهمید چی میگم.

2:24

من خیالم راحته تا پای جون بودم برات؛