«وقتی ۱۸ سالم بود دقیقا نمی‌دونستم کجا می‌خوام برم یا چی‌کار می‌خوام بکنم. خطاب به کسایی که اون شوق و قدرت رو دارن، و اون درک روشن رو دارن از این که کجا می‌خوان باشن و چه کسی می‌خوان باشن: دمتون گرم! چون من نداشتم.»

«می‌دونید، آینده ی من یه‌جورایی خودش خودشو پیش برد. و وقتی چندسال شده بود که [توی حرفه‌ی بازیگری] کار کرده بودم، تازه اون موقع فهمیدم که نه‌تنها دوست دارم انجامش بدم و از بعضی جنبه‌هاش لذت می‌برم، بلکه توانایی انجام دادنش رو هم دارم. منظورم اینه که، این قضیه(=شروع به کار) چندسال قبل از این بود که من حتی به این فکر کنم که توانایی کافی برای انجام چنین کاری رو دارم. و هم‌زمان [که سردرگم بودم]، داشتم کار می‌کردم. در همین حین شغل می‌گرفتم و طرفدارا می‌اومدن و می‌گفتن ″ما عاشق تماشای برنامه‌ت ایم″؛ و من هنوز این‌طوری بودم که: ″من نمی‌دونم... نمی‌دونم چه غلطی دارم می‌کنم.″»

«من فکر می‌کنم مهم‌ترین چیز برام اینه که حداقل از شغلم لذت ببرم، هر شغلی که هست. و خدا رو شکر که می‌برم و همین‌طور داره پیش می‌ره.»

‌+بعضی چیزا رو باید رها کنی. _این کاریه که تو می‌کنی؟ +من دقیقا برعکسشو انجام میدم.

‌

ابجیم امروز پاستیل‌های بنفش رو تموم‌کرده اومده برای مامانم تو آشپزخونه خلاصه‌شو میگه، کل بچگیم اومد‌ جلو چشمام =))))

«تو جکسون... دست توئه»

ولی این که سوپرنچرال این‌قدر توش واقعی به خونواده معنا داده می‌شه و محکم و واقعی «خونواده» توش وجود داره باعث می‌شه خیلی راحت‌تر دوستش داشته باشی