(همچنان مثل یه کودک پنج ساله دارم ذوق می‌کنم)

‌+بعضی چیزا رو باید رها کنی. _این کاریه که تو می‌کنی؟ +من دقیقا برعکسشو انجام میدم.

‌

ابجیم امروز پاستیل‌های بنفش رو تموم‌کرده اومده برای مامانم تو آشپزخونه خلاصه‌شو میگه، کل بچگیم اومد‌ جلو چشمام =))))

«تو جکسون... دست توئه»

ولی این که سوپرنچرال این‌قدر توش واقعی به خونواده معنا داده می‌شه و محکم و واقعی «خونواده» توش وجود داره باعث می‌شه خیلی راحت‌تر دوستش داشته باشم. *چندشب پیش که دفترمو می‌خوندم فهمیدم قبلا از فیلمایی که به مفهوم خونواده بها می‌دن متنفر بوده‌م

یعنی میدونید، برخلاف خیلی فیلم و سریالای اون‌وری، توش خونواده این شکلی نیست که بچه‌ها به حال خودشون سرگردون باشن و مامان بابا وسط زندگی‌هاشون حالا یه نیم نگاهی هم به بچه‌ها داشته باشن خونواده‌شون اصیله. اسم خونواده نداره، واقعا خونواده‌ست. دین داره می‌گه یه شب یواشکی رفتم بیرون و بابام اومد مچمو گرفت و پیدام کرد و بهش گفتم ازش متنفرم، اما اون گفت «کار من این نیست که دوستم داشته باشی، کارم اینه که درست بزرگت کنم». تا جایی که میدونم توی اکثر سریالا این‌طوری نبود و این موقع تماشاشون منو وحشت‌زده می‌کرد. به این فکر می‌کردم که یعنی همین؟ فقط همین؟ توی این دنیای درندشت بدون کسی که بی‌قیدوشرط پیشمون باشه رهاییم؟ به دنیا میایم و بهمون بی‌توجهی می‌شه و باید خودمون این‌قدر به در و دیوار بخوریم تا شاید بتونیم نیمه‌سالم و زنده بمونیم؟ تنها؟ متوجه شدم که گاهی آره، گاهی هم نه. سوپرنچرال منو یاد اون «گاهی هم نه» می‌ندازه.

_