می‌ترسم زندگی تموم شه و من ناخدای زندگیم رو، موری زندگیم رو، شمس زندگیم رو پیدا نکنم.

زندگی بدون یه مرشد، یه راهنما، یه پشتوانه خیلی سخت و نالذت‌بخش به نظر می‌آد.

سفرِ دشوار ما به پایان رسیده ای ناخدا، ناخدای من! کشتی از پسِ همه‌‌ی صخره‌ها برآمده و اینک این پاداشی که در پی‌اش بودیم؛ لنگرگاه نزدیک است آوای زنگ‌ها را می‌شنوم جماعت هلهله می‌کنند و هیبتِ کشتی را نظاره می‌کنند… - والت ویتمن.

زندگیم به دو دوره‌ی "قبل از انجمن شاعران مرده" و "بعد از انجمن شاعران مرده" تقسیم می‌شه.