نمیدونم چرا همه بهم میگن که منزوی هستم من فقط از تنهایی لذت میبرم، البته گاهی دلم برای بقیه تنگ میشه اما وقتی وارد جمعی میشم میفهمم هیچ علاقه ای به اینکار ندارم.

وقتی زندگیم متوقف میشه دنیا هم ساکت میشه، آدما کمرنگ میشن و کم کم محو میشن جوری که انگار از اول نبودن. توی این دنیای خلوت من، گاهی وقتا آدمایی میان که ادعای متفاوت بودن دارن. ولی من همیشه تنهام، وقتی ترکم میکنن نبودشون بیشتر احساس میکنم. نگه داشتنشون برای من سخته، برای همین همیشه خیلی زود ازم ناامید میشن و ترکم میکنن، به محض نشون دادن شخصیتم، به محض کنار گذاشتن نقابم، میبینم که توی دنیام رها شدم، با یه مشت خاطرات که فقط برای من عزیز هستن.

٫

هر ادمی توی دوران ناراحتی، درد و سوگواری یه پناهگاه امن داره، گاهی این پناهگاه یه ادمه عزیزه، گاهی یه مکانه و برای من این پناهگاه همیشه خواب بوده روزای سخت زندگیم به امید رسیدن شب سپری میکردم، به این امید که وقتی برگردم خونه، وقتی چراغ‌هارو خاموش کنم، توی اون سیاهی مطلق میتونم ارامش تنها بودن، قضاوت نشدن و به دور از نگاه دیگران بودن تجربه کنم. میتونم سکوتی بشنوم که توی طول روز ازش محرومم. یه جورایی انگار شبها، من با من واقعی تنها میشه.

+ تو واقعا آدم خوبی هستی! - تو واقعا آدم‌شناس بدی هستی...

٫

چندسالی میشه حجم زیادی از غم حمل میکنم بدون ذره ای کم شدن، یه توده ی غم توی گلوم گیر کرده. میخوابم و بیدار میشم، غذای مورد علاقم میخورم، میرم پیاده روی و با دوستام وقت میگذرونم. و وقتی برمیگردم خونه، چشمام میبندم و با خودم مرور میکنم. سعی میکنم دلایلم برای ادامه دادن جریان زندگی به خاطر بیارم ولی هیچ دلیلی نیست مدتهاست میلم به زندگی از دست دادم.

جدی ادم خوبی نيستم، نگاهت می‌کنم، لبخند میزنم ولی سر سوزنی برام مهم نیستی.