بهت گفتم نرو، اگه بری من می‌میرم. رفتی و من هنوز زندم؛ ولی دیگه زندگی نمیکنم.

+زمان... زمان نجات‌مون میده. _زمان؟ واقعا همچین فکری میکنی؟ +آره. همه‌چیز با زمان خوب شده. _هیچ چیز با زمان خوب نشده. خودت گذر یا تلاش به فراموش و تسلیم در برابرش کردی. +اما اگه زمان بگذره تو می‌گذری. _زمان همیشه می‌گذره. تو انتخاب می‌کنی بگذری از اون تکه‌زمان‌ها یا نه. تکه‌زمان‌ها، زمان‌هایی هستن که تو تا آخر عمرت توی اون زندگی می‌کنی و همه‌چیز برای تو توی اون بخش متوقف می‌شه. +پس تو چی؟ تو چطوری؟ اونو انتخاب کردی؟ _من حتی انتخاب نکردم. من توش گیر کردم. من توش زندگی کردم و زندگیم‌و ساختم. و تمام اتفاقات جدید شد هیجانات و تامین کننده آدرنالین ِخون بی‌تحرک من توی زندگی ِبی‌جون رگام. +زندگی همیشه جریان داره. شاید تو چشمات‌و بستی و داری بهش نگاه می‌کنی. _زندگی همیشه حرکت و تلاطم خودش رو با موج‌هاش نشون داده. اتفاقا منم با چشمای باز نشستم روی شن‌های ساحل و به موج‌هایی نگاه می‌کنم که خونه ساحلی‌مو خراب می‌کنن. +انگار زندگیت خیلی یکنواخته. _نه اتفاقا. زندگیم با ریتم تندی نواخته میشه. ولی من پاهام درد میکنه و نمیتونم برقصم باهاش. +پس زمان چطور برات می‌گذره؟ _انقدر تند که حرکات‌ام رو کند کرده. نمیذاره توی زمانی که میخوام بمونم پس مجبورم زمان‌م رو نگه دارم توی وقتی که معنی زندگی رو می‌فهمم. اما مشکل اینجاست که نه می‌تونم بگذرم و نه می‌تونم بمونم. چون زمان می‌گذره و من نمی‌گذرم. من تمام می‌شم و جهان من تمام نمی‌شه. زمان من به پایان میرسه و پایان من زمان جدیدی برای شروع پیدا میکنه.