در نامه‌ای برایش نوشت: افسوس که اندوه تو بزرگ است و توانایی ِمن محدود. کاش می‌توانستم برای اندوه ِتو کاری بکنم.

چشم بستم تا که فراموشت کنم، اشک شدی و سرریز از چشمم.

گرچه این شهر شلوغ است ولی باور کن؛ آن‌چنان جای تو خالی‌ست که صدا می‌پیچد.

میشه لطفا بهم ببخشی اون رو؟ می‌دونم که غلطه؛ شبیه سرابی‌‍ه که فکر می‌کنی قراره تشنگی‌ت رو برطرف کنه ولی یهو متوجه میشی که بوم. همش پوچ و توخالی بوده. ولی این گناه رو بهم ببخش؛ همین یک‌بار. تا زمانی‌که این بند وابستگی ِلعنت‌شده رو پاره‌‌پاره کنم.