گفت: زنده ماندی؟ گفتم: زنده ماندم، اما زندگی در آن‌روزها متوقف شده بود. زمان می‌گذشت بی آنکه واقعاً بگذرد، نه داغ را سرد می‌کرد و نه درد را التیام می‌بخشید.

+چقدر قشنگن، مناسبت‌ش چیه؟ -تو. گل برای گل.

+چی شده تهیونگ، کی این بلا رو سرت آورده؟ -زخم‌هارو می‌گی؟ خودم‌. یعنی واضح‌تر بخوام بگم، افکارم؛ صداهای توی سرم. +چی میگی؟ دیوونه شدی؟ -نه هیونگ؛ فقط این‌بار علاوه بر سرم، جسمم رو هم بهش دادم. گذاشتم همون بلایی که سر شیارهای مغزم میاره روی تنم هم هک کنه. +ته، خودتو جمع‌وجور کن. -نمیشه هیونگ. این زخم‌ها هیچ درمانی ندارن. تا ابد موندگارن. هم ردشون، هم دردشون.

+لطفاً زنده بمون.... -می‌مونم. مجبورم تا زمانی که تقدیر و سرنوشت خسته بشن ازم زنده بمونم.

دور شدی تو برای همیشه. مانده‌ام باز با غصه‌هایم.