کشتند مرا؛ اما از رگ‌هایم، یاد و خاطراتت جاری شد.

باشه باوفا، باز راهم نده؛ اما جون ِتو من حالم بده.

کربلا پیش تو گرم‌‍ه دل ِسردم؛ دوای دردم.

اگه زمونه بی‌رحم‌‍ه، ببین سینه‌ی سینه‌زن ِتو زخم‌‍ه.

سر گذاشتن‌ش بارها مردم. از بعد ِتو تا به حال جرئت نکردم بهش گوش بدم. تو هفته‌های آخر، دیگه نمی‌دونستم به چی چنگ بزنم. تو خیابون، حین ظرف شستن، موقع درس خوندن و انجام پروژه، وقتایی که تو مترو بودم؛ تمام‌مدت مداحی گوش می‌کردم. التماس می‌کردم. اشک می‌ریختم. دیگه اهمیتی نمی‌دادم کجام و کی منو می‌بینه؛ فقط می‌زاشتم اشک‌هام مهمون گونه‌هام بشن. تا اینکه رفتی. رفتی و تمام ِمداحی‌هام رو تبدیل به یه کابوس ترسناک کردی برام. هنوزم می‌ترسم. هنوزم جرئت ندارم دوباره بهشون گوش بدم. هنوزم وقتی نواشون برای چند ثانیه به گوشم میخوره، یاد التماس‌هام میوفتم و دوباره قلبم شکسته میشه.

من ِامسال با سال ِقبل خیلی فرق داره آقا جان. اونقدری تفاوت داره که نخوای امسال هم از عزاداری برات تو مکان درستش محرومم کنی. بزار منم بشم یکی از اون سینه‌زن‌ها. حتی اگر سیاهی کل‌ وجود و قلبم رو گرفته باشه؛ حتی اگر نتونم قطره اشکی رو به خدمت شما برسونم. نزار تو تاریکی‌ ِوجودم غرق شم.