ابراهیم متقی: «دیپلماسی یک امر راهبردی‌ست. جدال بر سر نحوه نشستن و شیوه صحبت کردن و مستقیم یا غیرمستقیم بودن مذاکرات، حاشیه‌های گمراه‌کننده‌اند.» برای تماشای گفت‌وگوهای بیشتر، کانال «اتاق جنگ» را دنبال کنید: @otaqejangmedia 📺 مشاهده کامل «مذاکره با آمریکا؛ پایان جنگ یا بازآرایی برای حمله سوم» در آپارات اتاق جنگ: https://www.aparat.com/v/nhih843

خامنه‌ای شهید را بسیار غریب یافتم ✍️ علیرضا اسکندری‌نژاد دیشب برای شرکت در مراسم عزاداری شب عاشورا به یکی از مساجد نسبتاً نام‌دار رفته بودم و از آغاز مراسم (خطبه و منبر) تا پایان آن (سینه‌زنی) حضور داشتم. در خطبه از فضائل حسین (ع) بسیار گفته شد؛ از نیت و مقصد الهی او و یارانش هم همین‌طور. از مصیبت‌های دشت کربلا نیز سخنان سوزناکی به میان آمد؛ از اینکه حسین (ع) و یارانش را چه سنگدلانه و با قساوت تمام به شهادت رساندند. در مراسم سینه‌زنی نیز همان ادبیات خطبه تکرار شد و حدوداً نیم ساعت برای شهدای کربلا سینه زدیم. از ابتدا تا انتهای مجلس عزاداری که مملو از جمعیت بود، سخنی از شبیه‌ترین انسان روزگار ما به حسین (ع) به میان نیامد؛ نه در خطبه، نه در روضه و سینه‌زنی و نه حتی در دعای پایانی. انگار نه انگار که این مجلس عزاداری در تابستان ۱۴۰۵ برگزار می‌شد. این مراسم هیچ تفاوتی با مراسم‌ سال‌ها و دهه‌های قبل نداشت؛ گویی هنوز خبر تجاوز به ایران و شهادت بزرگمردانش به این مجلس نرسیده است. دیگران با روضه‌ی عباس (ع)، زینب (س) و حسین (ع) می‌گریستند و من در ماتم مظلومیت خامنه‌ایِ شهید و فرماندهان دلیرش فرو رفته بودم. مگر می‌شود عاشورا و کربلا را این‌گونه از متن حیات معاصر جدا کرد؟ مگر عاشورا چیزی است جز سرمشق فداکاری، ایستادگی، شجاعت، وفاداری و مبارزه علیه ظلم؟ چطور می‌توان درس عاشورا داد، یاد نینوا کرد و از علقمه خواند، بی‌آنکه نامی از فرزندان این مکتب برد؟ فرزندانی که ایستادگی، دلیری، تظلم‌خواهی و شهادتشان را نه در کتب تاریخ و نه در مقاتل، که پیش چشمانمان دیدیم. به‌راستی چگونه می‌توان برای حسین (ع) مرثیه خواند و در سوگ خلفش، علی، سکوت کرد؟ دیشب و امروز عزادار دو سوگ بودم؛ بر شهید عطشان دشت کربلا و فرزند شهیدش گریستم، فرزندی که در مساجد کشورش هم غریب است. @otaqejangmedia ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ برای ارسال نوشته‌های خود با @ravieiran در ارتباط باشید

هر کنش ضدشیعی- ضدعاشورایی که از سوی برخی به اصطلاح ملی‌گرایان و سلطنت‌طلبان صورت می‌گیرد تلاشی برنامه‌ریزی شده برای آسیب زدن به کلیت ایران و خدمت اهدافی است که اسرائیل و ناتو و تجزیه طلب‌ها و عشیره گرایان به دنبال آن‌اند. تجزیه‌طلبان و حامیان بین‌المللی آنها سالهاست که به صورت سازمان یافته و با برنامه مدون در تلاش‌اند تا با تضعیف هویت شیعی در آذربایجان و خوزستان و کرمانشاه و ایلام و...، عُلقه‌های مشترک مذهبی و دینی ایرانیان را گسسته و زمینه‌های جدایی کامل فکری-فرهنگی این مناطق از ایران را فراهم نمایند. #خرمگس 🆔@world_order

🎥 مردم ایران عاشق امام حسین(ع) و اهل بیت اند 🔸اظهارات شهرام همایون در شب عاشورا: مردم ایران عاشق امام حسین (علیه‌السلام) و اهل‌بیت‌اند و برای اپوزیسیون ضد مذهب فرش قرمز پهن نمی‌کنند! 🔸اسلحۀ آقای خمینی، مذهب بود؛ ریسمان پنهانی که از بیت او تا دفتر ارتشی‌ها کشیده شده بود. 🔸اینکه می‌گوییم جمهوری اسلامی باید برود یعنی میلیونها ایرانی باید بروند تا ما برگردیم؛ این مردم به براندازان هیچ اعتمادی ندارند! 👈دریافت آخرین اخبار: سایت | ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس 🆔 @snn_ir

وظیفه مردم دقیقا همین «پرچم تکان دادنی» است که حالا این جماعت با تحقیر و متلک از آن استفاده می‌کنند. من هم به نوبه خود چند شبی در تجمعات حمایت از کشور حضور پیدا کرده‌ام اما آیا همین بدیهی‌ترین وظیفه شهروندی به من اجازه می‌دهد که در تصمیماتی که فرماندهان نظامی که یکسال است درگیر جنگ مستقیم یا اهریمن هستند دخالت کرده و آنها را به ساده‌لوحی و عافیت‌طلبی متهم کنم؟ عمده ما نه تاکتیک نظامی می‌فهمیم، نه آگاهی درستی از میزان توان نظامی کشور داریم و نه قدرت تکنولوژیک دشمنی که با آن در حال جنگ هم هستیم را می‌شناسیم و نه درک درستی از واقعیات حاکم بر جهان امروز داریم، اما خب ژن ما به گونه‌ای است که نمی‌توانیم یکبار هم شده به کاردان و متخصص آن حوزه گوش سپرده و بر شهوت دیده شدن خود غلبه کنیم کل دنیا به احترام مقاومت ایران در مقابل وحشی‌ترین ماشین کشتار تاریخ کلاه از سر برداشته اما هموطنان مثلا انقلابی ما دست در دست سازمان تبلیغاتی موساد مشغول مسخره کردن مقاومت تاریخی کشور با جمله‌سازی از یونجه و..است حال بماند که اگر یونجه هم وارد کنیم طیف وسیعی داریم که حقیقتا لیاقتی بیشتر از جویدن یونجه استعمارگران ندارند #خرمگس 🆔@world_order

اینکه رئیس‌جمهور به هر بهانه و در پایان هر سخنرانی خود می‌گوید: «هر کسی که مدعی است می‌تواند کشور را بهتر مدیریت کند این گوی و این میدان»، هم پالس عدم اعتماد به نفس دولت به جامعه در مواجهه با بحران را می‌دهد و هم پالس ضعف و پریشانی قوه حاکمه کشور به دشمن فرستاده می‌شود. به نظر اگر رئیس‌جمهور به هر دلیلی توانایی یا اعتماد به نفس کافی برای مدیریت این شرایط بحرانی را ندارد باید صادقانه با جامعه سخن گفته و خود را کنار بکشد. هر کشوری اگر یک پنجم بحرانی که ایران در یک سال اخیر با آن مواجه بوده را تجربه می‌کرد، بلافاصله برای مدت یکی دو سال شرایط فوق‌العاده اعلام می‌کرد و کار را به دولتی قاطع و عملگرا با توانایی تصویب و اجرای قوانین سریع مربوط به شرایط فوق‌العاده (در حوره مدیریت مصرف و انرژی و اجاره خانه و حمایت از اقشار آسیب‌پذیر و...) واگذار می‌کرد. فارغ از اینکه پزشکیان آدم خوب یا بدی است ایشان با مسائل امنیتی و واقعیت حاکم بر منطقه و اهداف دشمن آشنایی چندانی ندارد و حتی در شرایط عادی هم گزینه مناسبی برای مدیریت دولت نیست چه برسد به این شرایط که کشور با جنگی پیچیده و چندلایه و خطرناک مواجه است. #خرمگس 🆔@world_order

وضعیت فوق‌العاده به وضعیتی گفته می‌شود که در آن یک دولت این اختیار را دارد که سیاست‌هایی را که معمولاً مجاز به انجام آن نیست، برای حفظ حاکمیت ملی و حفاظت از شهروندان خود اعمال کند. وضعیت فوق‌العاده به این معنی است که دولت می‌تواند برخی از عملکردهای عادی قوای اجرایی، قانون‌گذاری و قضائی را به حالت تعلیق درآورده یا برای یک دوره زمانی مشخص تغییر دهد. این وضعیت هشداری به شهروندان و فعالین صنفی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی است تا با عمل به دستورهای سازمان‌های دولتی برای اجرای طرح اضطراری خود را هماهنگ نمایند. یک دولت می‌تواند به سبب بلایای طبیعی، جنگ یا دوره‌ای از ناآرامی‌های اجتماعی دست به چنین اقدامی بزند و در اکثر کشورهای جهان امری رایج در شرایط بحرانی است.

‌صادرات نفت کشورهای خلیج فارس از ۲۰ میلیون بشکه در روز گذشت؛ هرمز با ۱۳ میلیون بشکه همچنان برای دنیای انرژی با اهمیت است. ‌✍️ عبداله باباخانی ‌کشورهای حوزه خلیج فارس با اتکا به ظرفیت تنگه هرمز و خطوط لوله صادراتی، رکورد صادرات روزانه بیش از ۲۰ میلیون بشکه نفت را پشت سر گذاشته‌اند. ‌از این میزان، حدود ۷ میلیون بشکه در روز از طریق خطوط لوله و مسیرهای غیرهرمزی صادر شده و بیش از ۱۳ میلیون بشکه در روز نیز از تنگه هرمز عبور کرده است. ‌به نظر می‌رسد این ترکیب، با نوساناتی محدود، الگوی غالب صادرات نفت منطقه در چند سال آینده باقی بماند. با این حال، انتظار می‌رود با توسعه ظرفیت خطوط لوله و مسیرهای جایگزین، سهم صادرات عبوری از تنگه هرمز به‌تدریج به حدود ۱۰ میلیون بشکه در روز کاهش یابد. 🆔@world_order

‌دوگانه‌سازی رایج در فضای سیاسی ایران، چه در قالب «تندروها، دلواپسان و مخالفان مذاکره» در برابر «عقل‌گرایان و تعامل‌گرایان»، و چه در قالب «غرب‌گرایان و لیبرال‌ها» در برابر «اصولگرایان اصیل و ملی‌گرا»، تصویری ساده‌شده و گمراه‌کننده از واقعیت سیاست خارجی ایران ارائه می‌دهد. مسئله اصلی نه تقابل عقل و بی‌عقلی است و نه نزاع میان جنگ‌طلبی و صلح‌طلبی؛ بلکه اختلاف بر سر ارزیابی محیط بین‌المللی، میزان اعتماد به طرف مقابل، و نحوه تأمین منافع ملی ایران است. ‌تجربه دو دهه گذشته نشان می‌دهد که هیچ‌یک از دو رویکرد مسلط نیز نتوانسته‌اند به‌طور کامل اهداف اعلام‌شده خود را محقق کنند. از یک سو، راهبرد مذاکراتی سعید جلیلی نتوانست از شکل‌گیری اجماع گسترده علیه ایران در شورای امنیت جلوگیری کند و هزینه‌های بین‌المللی کشور افزایش یافت. از سوی دیگر، برجام نیز با وجود دستاوردهای مقطعی، نتوانست مسئله بنیادین امنیت و تحریم‌های ایران را به شکلی پایدار حل کند؛ زیرا با تغییر شرایط سیاسی در ایالات متحده، بخش مهمی از توافق عملاً از بین رفت و ایران بار دیگر با فشارهای شدید مواجه شد. ‌بنابراین، بازگشت به همان دوگانه‌های گذشته، کمکی به فهم شرایط کنونی نمی‌کند. جهان امروز دیگر جهان نظم لیبرال دهه ۱۹۹۰ نیست و فرض اینکه صرفاً با اتخاذ رفتاری «عقلانی‌تر» بتوان از قدرت‌های بزرگ پاداش دریافت کرد، با واقعیت‌های سیاست بین‌الملل سازگار نیست. روابط میان دولت‌ها همچنان تابع موازنه قدرت، محاسبات امنیتی و منافع راهبردی است، نه صرفاً حسن نیت یا اعتماد متقابل. ‌از همین رو، مخالفت با برخی راهبردهای مذاکراتی یا انتقاد از برخی توافق‌ها الزاماً به معنای مخالفت با دیپلماسی، تعامل با جهان یا توسعه روابط اقتصادی نیست. بسیاری از منتقدان بر این باورند که تعامل خارجی باید ادامه یابد، اما این تعامل نباید به وابستگی در حوزه‌های راهبردی و زیرساخت‌های حیاتی منجر شود. اگر کشوری که سابقه اعمال تحریم، فشار حداکثری یا تهدید زیرساخت‌های حیاتی ایران را دارد، به تأمین‌کننده کالاهای اساسی، فناوری‌های حساس یا مسیرهای حیاتی اقتصاد ایران تبدیل شود، این وابستگی می‌تواند در شرایط بحران به یک ابزار فشار سیاسی و امنیتی تبدیل گردد. ‌همچنین از منظر بازدارندگی، استدلال منتقدان آن است که هرگونه توافق باید با در نظر گرفتن توازن قدرت و تضمین‌های اجرایی طراحی شود. اگر کشوری در شرایطی قرار داشته باشد که توان بازدارندگی یا ظرفیت مقاومت آن کاهش یافته باشد، پذیرش تعهدات بلندمدت و برگشت‌ناپذیر می‌تواند هزینه‌های امنیتی قابل توجهی ایجاد کند. نگرانی آنان این است که واگذاری اهرم‌های راهبردی، بدون دریافت تضمین‌های معتبر و قابل اجرا، ممکن است کشور را در موقعیتی قرار دهد که بازگشت فشارهای بین‌المللی یا حتی تلاش برای محدودسازی گسترده‌تر توان ملی آسان‌تر شود. ‌البته در مقابل، واقعیتی نیز وجود دارد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. بخشی از سیاست‌گذاران معتقدند ادامه وضعیت فعلی، با توجه به آسیب‌های اقتصادی، محدودیت منابع ارزی، فشار بر زیرساخت‌ها و دشواری تأمین برخی نیازهای اساسی، در بلندمدت پایدار نیست و کشور نیازمند کاهش تنش و بازگشت به تعاملات اقتصادی گسترده‌تر است. این نگرانی نیز بر پایه ملاحظات واقعی اقتصادی و اجتماعی شکل گرفته است. ‌در نتیجه، بحث اصلی میان دو طرف نه بر سر اصل دیپلماسی، بلکه بر سر ارزیابی ریسک‌هاست. یک دیدگاه، هزینه تداوم فشار و انزوا را مهم‌ترین تهدید می‌داند؛ دیدگاه دیگر، خطر وابستگی راهبردی و توافق‌های فاقد تضمین را تهدید بزرگ‌تر تلقی می‌کند. اگر قرار باشد سیاستی پایدار برای منافع ملی ایران طراحی شود، باید از این دوگانه‌های احساسی فاصله گرفت و با نگاهی واقع‌گرایانه، هم هزینه‌های استمرار تقابل و هم مخاطرات توافق‌های بدون تضمین را همزمان مورد توجه قرار داد. ✍حسین قتیب 🆔@world_order

🔴پایان اسلام سیاسی و نقاب ملی‌گرایی بر چهره تهران / نیویورک تایمز 🔴سقوط دکترین بنیادگرایی 🔴اسلام سیاسی که روزگاری نیروی غالب در ساختار دولت‌های خاورمیانه بود، اکنون افول عمیقی را تجربه می‌کند. جریان‌هایی که مذهب را راهکار نهایی حکومت‌داری می‌دانستند، در حال گسستن پیوند ایدئولوژی اسلامی و مدیریت سیاسی هستند. شعار «اسلام راهکار است» که اخوان‌المسلمین را در مصر به قدرت رساند، نفوذش را از دست داده و در تونس، اسلام‌گرایان جای خود را به یک رهبر پوپولیست دادند. این فروپاشی در عربستان سعودی نیز بازتاب یافته؛ جایی که اجرای سخت‌گیرانه شریعت، ممنوعیت رانندگی زنان و سخت‌گیری‌های مذهبی برچیده شده است. 🔴محمد بن سلمان برای پاسخ به نسل جوانی که از محدودیت‌ها گریزانند، رابطه پادشاهی با مذهب را بازتعریف کرده و جشنواره‌های موسیقی به راه انداخته است. در سوریه، احمد الشرع که روزگاری شاخه القاعده را رهبری می‌کرد، پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری از اسلام‌گرایی افراطی فاصله گرفته است. او با کت‌وشلوار غربی در کنار همسرش ظاهر می‌شود، شریعت را اجرا نمی‌کند و فعالانه به دنبال روابط با غرب است. تروریسم برند اسلام سیاسی را مخدوش کرده و رهبران دریافته‌اند این رویکرد دیگر دستاورد راهبردی ندارد. 🔴رستاخیز هویت پارسی 🔴ایران به عنوان موفق‌ترین آزمایش مدرن اسلام سیاسی، در واکنش به جنگ دوازده‌روزه اخیر با اسرائیل، دگردیسی چشمگیری را می‌گذراند. حاکمیت برای متحد کردن افکار عمومی، ایدئولوژی مذهبی را به نفع یک ملی‌گرایی پررنگ کنار می‌زند. این تحول در تصویرسازی بی‌سابقه از زنان مشهود است؛ تلویزیون دولتی رژه‌های نظامی زنانی را پخش می‌کند که با سلاح‌ها و خودروهای صورتی‌رنگ حضور یافته و صراحتاً زنانی را نشان می‌دهد که بدون داشتن حجاب، حامی رژیم هستند. از زمان درگیری‌های تابستان گذشته، ماشین تبلیغاتی دولت از تمرکز انحصاری بر چهره‌های انقلاب اسلامی فاصله گرفته است. 🔴حکومت اکنون سرودهای میهن‌پرستانه پخش می‌کند و پوسترهایی از قهرمانان اساطیری پارسی را می‌آویزد. این توسل استراتژیک به هویت ایرانی، اقدامی محاسبه‌شده برای جذب طیف گسترده‌تری از شهروندان است. فلسفه حکومتی که زمانی تمامی امور را صرفاً از دریچه اسلام دیکته می‌کرد، اکنون بقای ملی و انسجام داخلی را بر جزم‌اندیشی‌های مذهبی ترجیح می‌دهد. 🔴تولد انحصار قدرت در دست سپاه 🔴با وجود این نقاب ملی‌گرایانه، واقعیت‌های خشن جنگ پویایی قدرت در ایران را به طور بنیادین تغییر داده است. این نبرد، دگردیسی ایران به سوی یک تمامیت نظامی با پوسته‌ای ظاهری از اسلام را تسریع نمود. کنترل اجرایی کشور اکنون بیش از آنکه در دست نهاد روحانیت باشد، در انحصار سپاه پاسداران است. هرچند انقلاب در استفاده از مذهب برای تحقق آزادی ناکام ماند، اما یک هدف اسلام‌گرایانه را با موفقیت تثبیت کرد: مخالفت سرسختانه با سلطه بیگانگان بر سرزمین‌های اسلامی. 🔴در نتیجه، اگرچه تعهد رژیم به اسلام‌گراییِ سخت‌گیرانه داخلی رنگ باخته، اما جنگ کاربرد سیاسی آن را در جبهه خارجی تقویت کرد. ساختار سیاسی به جا مانده، دستگاهی به شدت نظامی است که کاملاً وقف ضدیت با صهیونیسم و مقاومت در برابر نفوذ آمریکا در خاورمیانه شده است. رویارویی با قدرت‌های خارجی، تندروترین عناصر درون معماری نظامی را قدرتمند ساخته و قدرت حاکمیت را در یک نیروی نظامی‌گرای تثبیت‌شده متمرکز کرده است. 🆔@world_order

🔴زد‌و‌بند ترامپ با تهران؛ بند محرمانه‌ای که کمر اقتصاد ایران را می‌شکند‌/ اسرائیل هیوم 🔴قمار بقای کاخ‌سفید 🔴انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا در چهار ماه آینده، دونالد ترامپ را در موقعیت حساسی قرار داده است؛ چرا که از دست دادن مجلس نمایندگان به معنای استیضاح سوم او خواهد بود. هراس از جهش بهای نفت به ۲۰۰ دلار و وقوع بحران اقتصادی مشابه سال ۱۹۷۳، ترامپ را وادار ساخت تا کارزار نظامی را بدون آسیب به زیرساخت‌های انرژی ایران متوقف کند. این تفاهم‌نامه برخلاف تصور عمومی، یک معامله هسته‌ای نیست بلکه معامله‌ای بر سر تنگه هرمز است. نکته استراتژیک و پنهان این سند، تعلیق موقت تحریم‌هاست نه لغو دائمی آن‌ها؛ امری که ۱۰۰ درصد فشار اقتصادی را از روی واشنگتن برمی‌دارد اما تنها چند درصد به اقتصاد ویران‌شده ایران تنفس می‌دهد، گویی که یک استخر خالی را با فنجان پر کنند. 🔴تعهد تهران به انجماد برنامه هسته‌ای یک تحول دراماتیک است، چرا که پس از عملیات «شیر خروشان» در ژوئن ۲۰۲۵ روند توسعه اتمی متوقف نشده بود. تضاد منافع ترامپ و نتانیاهو در پاییز امسال عیان شد؛ رئیس‌جمهور آمریکا برای پیروزی در انتخابات به این توافق نیاز داشت و نخست‌وزیر اسرائیل برای حفظ قدرت به بن‌بست مذاکرات محتاج بود، اما ترامپ خودخواهی سیاسی را برگزید. 🔴رئالیسم نظامی و بازدارندگی 🔴در جبهه شمال، حضور عمیق ارتش اسرائیل در خاک لبنان واقعیت‌های جدیدی را تحمیل کرده است، چرا که نابودی کامل حزب‌الله بدون تصرف کل لبنان یا فروپاشی ایران غیرممکن است. بنابراین، راهبرد اصلی بر مبنای بازدارندگی و تداوم عملیات ارتش علیه بازسازی نظامی در منطقه امنیتی جدید استوار خواهد بود؛ رویکردی که وزرای دفاع و امنیت ملی نیز بر آن صحه گذاشته‌اند. در تصویر کلان، تهدید وجودی ۲.۵ سال گذشته پابرجا نیست؛ زرادخانه موشکی ایران از هزاران فروند به تنها هزار موشک تقلیل یافته و زیرساخت‌های تولیدی آن نابود شده است که بازسازی آن ۳ تا ۵ سال زمان می‌برد. 🔴علاوه بر این، نوآوری گنبد آهنین در رهگیری موشک‌ها، هزینه هر انهدام را از میلیون‌ها دلار به ۱۰۰ هزار دلار کاهش داده است. لفاظی‌های تند ترامپ و ونس علیه کابینه اسرائیل صرفاً ناشی از ضرورت‌های مواجهه با رسانه‌ها و دفاع در برابر حامیان اسرائیل در حزب جمهوری‌خواه است، لذا سکوت و صبوری عاقلانه‌ترین سیاست کنونی برای تل‌آویو خواهد بود. 🔴طوفان داخلی در لیکود 🔴توافق ترامپ با تهران درست ۱۲۰ روز پیش از انتخابات، منطق بنیادین حیات سیاسی نتانیاهو و حزب لیکود را زیر سوال برده و یک طوفان سیاسی کامل ایجاد کرده است. بزرگ‌ترین تهدید برای راست‌گرایان، احتمال سقوط شدید نرخ مشارکت در میان جامعه مذهبی ارتدوکس است؛ بدنه تندرویی که به شدت از مقامات خود به دلیل ناتوانی در جلوگیری از دستگیری‌ها و تحریم‌های مذهبی ناامید شده‌اند. تلاش شتاب‌زده احزاب شاس و یهودیت متحد تورات برای تصویب قوانین مذهبی، ناشی از وحشت آن‌ها برای اثبات کارآمدی به رای‌دهندگان است. 🔴مسدودسازی جاده‌ها توسط جریان حریدی با همکاری جناح قدس، نشان‌دهنده یک انشقاق عمیق میان جریان لیتوانیایی «دگل هاتوراه» و جریان حریدی «آگودات یسرائیل» است. این انشعاب احتمالی و رقابت شدید میان آن‌ها، ممکن است همانند انتخابات سال ۱۹۸۸ به یک شگفتی معکوس بدل شده و با هدایت توده‌ها به پای صندوق‌های رای، موازنه قدرت ارتدوکس‌ها را در برابر ائتلاف حاکم به طور کامل دگرگون سازد. 🆔@world_order

⭕️اراده مستقل در شرایط استثنایی شباهت های فراوان واقعه عاشورا و انقلاب اسلامی و بویژه شهادت حسین گونه رهبر انقلاب بارها دستمایه تحلیل های گوناگون بوده است اما مایلم یکبار  از منظری متفاوت یعنی از دریچه نظریه تصمیم استثنایی (Exception) کارل اشمیت به آن نگاه کنم. نکته اصلی عاشورا این نیست که امام حسین(ع) شهید شد بلکه این است که در شرایطی که تقریباً همه نخبگان سیاسی، دینی و اجتماعی جهان اسلام منطق بقا را پذیرفته بودند، حسین(ع) تنها کسی بود که تشخیص داد وضعیت به نقطه‌ای رسیده که حفظ نظام موجود مساوی با نابودی حقیقت آن نظام است. یعنی مسئله او مرگ و زندگی نبود؛ بلکه تشخیص یک وضعیت استثنایی بود. در شرایط عادی، عقل سیاسی می‌گوید موازنه قوا را حفظ کن، هزینه‌ها را کاهش بده و بقای ساختار را مقدم بدار اما در شرایط استثنایی، همین عقل سیاسی ممکن است به ابزار نابودی حقیقت تبدیل شود. هنر حسین(ع) این بود که تشخیص داد زمان، زمان محاسبه عادی نیست. مقایسه انقلاب اسلامی با عاشورا هم نشان می دهد شباهت آن دو در شهادت نیست؛ بلکه در نوع مواجهه با نظم جهانی است. از نگاه بسیاری از تحلیلگران، جمهوری اسلامی می‌توانست مانند بسیاری از دولت‌های منطقه در نظم مسلط جهانی ادغام شود و هزینه‌های تقابل را کاهش دهد. اما رهبران انقلاب طی دهه‌ها بر این گزاره اصرار داشتند که مسئله صرفاً اختلاف بر سر منافع نیست؛ بلکه نزاع بر سر حق تصمیم‌گیری مستقل است. اینجاست که شباهت عمیق پدیدار می‌شود: یزید از حسین فقط بیعت نمی‌خواست؛ می‌خواست مرجع تشخیص حق و باطل را از مدینه به شام منتقل کند. آمریکا نیز فقط تغییر یک سیاست منطقه‌ای را نمی‌خواهد؛ می‌خواهد مرجع تصمیم‌گیری راهبردی از تهران به نظم هژمونیک جهانی منتقل شود. در هر دو مورد، نزاع بر سر قلمرو یا قدرت نیست؛ نزاع بر سر مرجعیت تصمیم است. با این نگاه، شهادت حسین(ع) از یکسو و شهادت رهبر انقلاب را نباید صرفاً از زاویه فداکاری دید. مسئله این است که آیا با حذف رهبر، مرکز تصمیم مستقل نیز حذف می‌شود یا نه؟ اگر حذف شود، دشمن پیروز شده است؛ حتی اگر هزاران نفر زنده بمانند و اگر حذف نشود، دشمن شکست راهبردی خورده؛ حتی اگر رهبر کشته شده باشد. از این منظر، مهم‌ترین شباهت عاشورا و این رخداد در مظلومیت یا شهادت نیست بلکه در این حقیقت است که هر دو آزمونی برای سنجش ظرفیت یک امت در تولید اراده مستقل پس از حذف رهبر هستند. عاشورا ثابت کرد که شیعه توانست مرجعیت حق را از حسین(ع) به یک سنت تاریخی منتقل کند. پرسش امروز هم این است که آیا ساختار سیاسی، نخبگان، نیروهای اجتماعی و بدنه مؤمن به ایران و انقلاب می‌توانند قدرت تصمیم مستقل را بدون حضور رهبر بازتولید کنند؟ اگر پاسخ مثبت باشد، آن‌گاه شباهت با عاشورا در سطحی بسیار عمیق‌تر از شعارهای رایج شکل می‌گیرد؛ زیرا در هر دو مورد، دشمن نه برای کشتن یک فرد، بلکه برای پایان دادن به یک اراده تاریخی مستقل اقدام کرده و معیار موفقیت یا شکست نیز نه تعداد کشته‌ها، بلکه بقای آن اراده پس از حذف رهبری است. ✍️ دکتر محمدرضا اخضریان کاشانی 🆔@world_order