☑️ بدبینی فزاینده تهران به روند دیپلماتیک با آمریکا ▫️اسفندیار باتمانقلیچ، رشته توییت 🔹آخرین حملات موشکی بالستیک ایران و ادامه مخالفت با راه‌حل‌های مصالحه‌آمیز درباره تنگه هرمز، ممکن است این تصور را ایجاد کند که تفکر «تندروانه» بر راهبرد امنیت ملی ایران حاکم شده است. 🔹اما گفت‌وگوهای من با همتایانم در تهران نشان می‌دهد که عامل دیگری در حال شکل دادن به تصمیم‌گیری‌هاست. تصمیم‌گیری در ایران بیش از پیش تحت تأثیر بدبینی عمیق نسبت به آنچه دیپلماسی با ایالات متحده می‌تواند به دست آورد، قرار گرفته است. بیشتر مقام‌های ارشد، چه عمل‌گرا و چه تندرو، اساساً باور ندارند که دستیابی به توافق امکان‌پذیر باشد. این بدبینی پس از امضای تفاهم‌نامه (MOU) نیز تشدید شده است. 🔹بخشی از این بدبینی به تجربه‌های مکرر تشدید تنش از سوی آمریکا در جریان مذاکرات بازمی‌گردد، اما اکنون دیگر مسئله صرفاً این نیست که «آیا ترامپ خواهان توافق است یا نه؟» بلکه این باور به‌طور فزاینده‌ای در حال شکل‌گیری است که «ترامپ حتی اگر تصور کند خواهان توافق است، توانایی انجام آن را ندارد.» 🔹سیاست‌گذاران در تهران به چند موضوع توجه دارند. از منظر فنی، دولت ترامپ حتی نتوانست ابتدایی‌ترین اقدامات اعتمادساز پیش‌بینی‌شده در تفاهم‌نامه را اجرا کند. هیچ دارایی‌ای آزاد نشد و معافیت فروش نفت نیز هرگز به‌طور واقعی عملیاتی نشد. 🔹رهبران ایران همچنین به نمونه‌های دیگر نیز نگاه می‌کنند. حتی در ونزوئلا، جایی که دولت آمریکا کنترل سیاسی کامل و رویکردی همه‌جانبه برای احیای روابط اقتصادی در اختیار دارد، روند کاهش تحریم‌ها نیز با مشکل مواجه شده است. 🔹برای نمونه، پس از زمین‌لرزه بزرگ، یک ماه طول کشید تا شبکه مقابله با جرائم مالی آمریکا (FinCEN) اقداماتی پیشگیرانه برای اطمینان‌بخشی به بانک‌ها به‌منظور حمایت از تراکنش‌های بشردوستانه انجام دهد. 🔹از منظر سیاسی، ایرانی‌ها واکنش اغراق‌آمیز طیف گسترده‌ای از سیاستمداران واشنگتن به تفاهم‌نامه را مشاهده کرده‌اند. دموکرات‌هایی که در پی کسب امتیاز سیاسی بودند، به بندهایی از تفاهم‌نامه حمله کردند که برای هر توافق پایدار و قابل اجرا با ایران ضروری است. 🔹ایرانی‌ها همچنین شکاف فزاینده میان جناح‌های روبیو و ونس را زیر نظر دارند و به این نتیجه رسیده‌اند که دولت آمریکا ذاتاً دچار ناکارآمدی است. 🔹در دوران بایدن، مسئله این بود که آیا رئیس‌جمهور می‌تواند از توافق خود در برابر رقبای سیاسی در کنگره دفاع کند یا نه؛ اما اکنون، رقبای او در داخل کابینه حضور دارند. 🔹در سطح فردی نیز این برداشت در حال تقویت است که ترامپ بیش از حد غیرقابل پیش‌بینی است تا به توافق‌هایی که خود امضا می‌کند پایبند بماند. حتی عربستان سعودی، کشوری که شاید پس از اسرائیل بیشترین نفوذ را در کاخ سفید دارد، نتوانست توافق هسته‌ای خود را از خواسته‌های حداکثری ترامپ مصون نگه دارد. 🔹شاید با وضعیتی بی‌سابقه روبه‌رو باشیم. ایالات متحده جنگی را آغاز کرده که نمی‌داند چگونه باید به آن پایان دهد. 🔹در همین حال، استدلال موافقان دیپلماسی در تهران به این جمله تقلیل یافته است: «شانس موفقیت پایین است، اما همچنان باید تلاش کنیم.» این، استدلالی قوی و مثبت برای تعامل دیپلماتیک نیست و به همین دلیل، تفکر راهبردی در ایران بیش از پیش به این سمت متمایل شده که ناکارآمدی آمریکا برای مدت طولانی همچنان در قالب فشار اقتصادی و اقدامات نظامی علیه ایران ادامه خواهد یافت. https://x.com/yarbatman/status/2082397962949312880?s=46&t=utRnwNm-4Fv2bSSj8Cr_jQ

🎬 چرا حسن احمدیان در جهان عرب صدا کرد؟ 🔹«وفاء العم»، فعال رسانه‌ای ساکن کانادا در مورد «حسن احمدیان»، استاد دانشگاه تهران گفت: «چرا شخصی مانند احمدیان در جهان عرب تا این حد بازتاب دارد و صدا می‌کند؟ اگر یک درس وجود داشته باشد که حتماً باید آن را فرا بگیریم، این است که ما بیش از احساسات، به «عقل و منطق» نیاز داریم و کلید اصلی در «شایستگی‌ها و تخصص‌ها» نهفته است، نه در وفاداری‌های کورکورانه» 🌐 منبع: صفحه «وفاء العم»، فعال رسانه‌ای ساکن کانادا wafa_alamm 🎬 #مشرق_ولاگ ✨ @Mashreq_Media

☀️ فرانسه و انگلیس در شاخ آفریقا ➕ دکتر «می درویش»، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه بیرمنگام، در پادکست الشرق در مورد حضور اروپایی‌ها در آفریقا گفت: «با وجود اینکه نقش‌آفرینان اصلی بنادر شاخ آفریقا کشورهایی نظیر امارات، چین و ترکیه هستند، قدرت‌های اروپایی مانند بریتانیا و فرانسه نیز به‌صورت غیرمستقیم و از طریق همکاری‌های فنی و مهندسی—مانند مشارکت شرکت‌های بریتانیایی در ساخت جاده‌های مواصلاتی میان بندر بربره و اتیوپی توسط موانئ دبی—در این پروژه‌ها و شریان‌های اقتصادی حضور و نفوذ دارند.» 🌐 منبع: پادکست الشرق podcastalsharq 🎙 #مشرق_پادکست ✨ @Mashreq_Media

💠 جنگ علیه ایران چگونه به پایان می‌رسد؟ 🔸 «عبدالله خالد الغانم»، تحلیلگر کویتی مسائل امنیتی در سخنانی پایان جنگ علیه ایران را این گونه ترسیم می‌کند: «پایان جنگ تمام‌عیار، یا از طریق تغییر رژیم است، یا از طریق تجزیه جغرافیای ایران. حتی اگر جنگ بعد از یک سال، کمی بعدتر یا کمی قبل‌تر از آن به پایان برسد، ایران وارد یک جنگ داخلی خواهد شد. آذری‌ها، کردها و بلوچ‌ها همراه با گروه مجاهدین خلق، از یک سو علیه‌ ولایتی‌ها می‌جنگند و هر طرف از حاکمیت خود بر بخشی از اراضی ایران دفاع خواهد کرد.» 🌐 منبع: صفحه «عبدالله خالد الغانم»، تحلیلگر کویتی مسائل امنیتی akalghanim11 ✨ @Mashreq_Media

اسرائیل یک‌ کشور کوچک‌ در خاورمیانه نیست . مقر اصلی (القاعده، head quarter) صهیونیسم بین الملل است. رد پایش را از اوکراین و اسپانیا تا امارات و بحرین  تا سودان و سومالی تا آرژانتین و پرو  می شود دید.

۲۲:۵۸/ ۸ مرداد ارزیابی اطلاعاتی: گزارش‌های منابع نزدیک به رژیم اسراییل نشان‌ می‌دهد ادعای کاهش موشک‌های رهگیر امریکا یک بهانه است و ترامپ در صورت غلبه بر نگرانی‌های اقتصادی، حملات گسترده علیه ایران را آغاز خواهد کرد. @dolfiniran

🔹 در پی هجوم هماهنگ و گسترده ده‌ها هزار تبعه مراکشی (بیش از ۶۰ هزار نفر بر اساس آخرین برآورد) به شهر سئوتا در کنترل اسپانیا که با تسهیل‌گری مرزبانان مراکشی و احتمالا تأمین مالی دولت همراه بوده، مقامات محلی خواستار وضعیت اضطراری شده‌اند. 🔹 ایتالیا، دانمارک، فندلاند خواستار اعمال محدودیت‌های سفر علیه اسپانیا در اتحادیه اروپا شده و رئیس‌کمیسیون اروپا عبورهای غیرقانونی را محکوم و خواستار بازگشت سریع مهاجران شده است. 🔹 صهیونیست‌ها از جمله فرزند نتانیاهو و نماینده رژیم در سازمان ملل از این اقدام مراکش (به عنوان یکی از امضاکنندگان پیمان ابراهیم و دارای روابط امنیتی نظامی نزدیک) خوشحال شده و آن را تایید کردند. 🔹 ترامپ در گفتگو با شبکه فاکس نیوز در واکنش به این جریان گفت: «اگر طرف نامناسب به قدرت برسد، سه سال دیگر وضعیت ما این خواهد بود. اگر دموکرات‌ها پیروز شوند، زندگی خوبی نخواهید داشت.» ▪️پی‌نوشت: اسپانیا و دولت فعلی آن از کشورهای غربی بود که مقابل نسل‌کشی در غزه سکوت نکردند و در جریان جنگ ایران خاک خود را در اختیار آمریکا قرار نداد.

ناسزا به‌جای نقد؛ ترور شخصیت به‌جای بازخوانی تاریخ ✍ حجت‌الاسلام والمسلمین ابوالحسن حسنی، استاد حوزه علمیه قم در فضای فکری-سیاسی معاصر ایران، شاهد افزایش حملات خصمانه به دو چهره کلیدی جریان سوم روشنفکری –جلال آل احمد و علی شریعتی– هستیم، به‌ویژه از سوی جریان‌های لیبرال (مانند غنی‌نژاد) و جریان‌های برانداز و... این حملات اغلب از نقد روشمند فاصله گرفته و به توهین شخصی (شیاد، دروغگو، جاسوس، مزخرف‌گو، و حتی ارتباط با ساواک) و تحقیر تبدیل شده‌اند. با جست‌وجو در دو منبع اصلی برای این حملات قابل ردیابی است. ۱. رویکرد لیبرال درون‌نظام (یا نزدیک به قدرت) این جریان واقعی است و یکی از منابع مهم حملات است؛ شامل برخی اقتصاددانان، مدیران و روشنفکران لیبرال-اقتصادی (مانند جریان مرتبط با موسی غنی‌نژاد) که شریعتی و آل احمد را نماد چپ‌گرایی، اقتصاد دولتی، ضدیت با بازار آزاد و رمانتیسیسم انقلابی می‌دانند. آن‌ها معتقدند گفتمان این دو، زمینه‌ساز نوعی «اقتصاد سیاسی ناکارآمد» و «ضدتوسعه» بوده، و حمله به آن‌ها برای این جریان، راهی برای مشروعیت‌زدایی از کل گفتمان عدالت‌محور و انقلابی در درون نظام است. یعنی بدون اینکه مستقیماً به اصل نظام حمله کنند، ریشه‌های فکری آن را هدف قرار می‌دهند. این رویکرد معمولاً با لحن «علمی-اقتصادی» شروع می‌شود اما گاهی به ناسزا می‌رسد. ۲. رویکرد برانداز (اپوزیسیون خارج‌نشین و پادشاهی‌خواه) این منبع حتی قوی‌تر و خشن‌تر است؛ بسیاری از براندازان، به‌ویژه جریان‌های افراطی سلطنت‌طلب و سکولار رادیکال، شریعتی و آل احمد را عامل اصلی سقوط پهلوی و بیدارکنندگان جوانان به سوی انقلاب می‌دانند؛ از این دو کینه عمیق تاریخی دارند. چون این دو را «خائن به مدرنیته ایرانی» یا «عامل فریب نسل» می‌بینند. در فضای مجازی، این گروه بیشترین سهم را در تبدیل نقد به ناسزا و فحش دارند. برای آنها حمله به شریعتی و آل‌احمد، بخشی از جنگ فرهنگی برای بازنویسی تاریخ معاصر است. این دو رویکرد گاهی با هم هم‌پوشانی پیدا می‌کنند (مثلاً برخی لیبرال‌های برانداز). ناسزاهای اخیر سیاسی-ایدئولوژیک‌اند تا نقد علمی. آن‌ها تلاشی برای تسویه‌حساب تاریخی با میراث انقلابی‌اند. البته این به معنای آن نیست که شریعتی و آل احمد نقدناپذیرند. نقد جدی به التقاط فکری، رمانتیسیسم و برخی ساده‌اندیشی‌هایشان کاملاً مشروع است، اما وقتی به ناسزا تبدیل می‌شود، بیشتر ماهیت سیاسی و کینه‌ورزانه پیدا می‌کند تا فکری. حملات خصمانه به شریعتی و آل احمد بیشتر از آنکه نشان‌دهنده پختگی فکری منتقدان باشد، بازتاب قطبی‌سازی فرهنگی و تلاش برای بازنویسی قطبی‌شده تاریخ معاصر ایران است؛ رویکردی که بیشتر ترور شخصیت است تا تاریخ‌نگاری. این رویکرد از نظر علمی ناکارآمد و نادرست، و از نظر فرهنگی نیز مخرب است. این نحوه موضع‌گیری توهین‌آمیز مانع درس‌گیری بالغ از گذشته می‌شوند. میراث این دو متفکر –با همه نقص‌ها و تأثیرات قدرتمندشان– بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ روشنفکری ایران است. نقد درست آن‌ها نیازمند فاصله‌گیری از ناسزا و حرکت به سوی تحلیل تاریخی-هرمنوتیکی عمیق است. تنها در این صورت می‌توان هم نقاط قوت آن‌ها (بیداری ضداستعماری و عدالت‌خواهی) و هم محدودیت‌هایشان (التقاط ناپخته و چالش با نهاد دینی) را به رسمیت شناخت. تبدیل نقد به برچسب «شیاد» یا «دروغگو» یک خطای راهبردی است: به جای مواجهه با ایده‌ها (مثلاً بررسی قوت و ضعف مفهوم غرب‌زدگی از منظر اقتصاد سیاسی یا مطالعات پسااستعماری)، به شخصیت حمله می‌شود. از منظر اخلاق گفتار، ناسزاگویی فضای عمومی گفت‌وگوی منطقی و انتقادی را مسموم می‌کند؛ به جای تقویت نقد سازنده، قطبی‌سازی ایجاد می‌کند و اغلب با انگیزه‌های سیاسی کوتاه‌مدت همراه است و کمتر به درک پیچیدگی‌های تاریخی کمک می‌کند. ناسزا جایگزین خوبی برای بازخوانی انتقادی نیست. درحالی‌که یک نقد آکادمیک قوی می‌توانست ضعف‌های مرحوم شریعتی را بدون توسل به توهین برجسته کند. @bijanabdolkarimi

🎥افشای توطئه آمریکایی/اسرائیلی علیه اسپانیای مخالف اسرائیل و ترامپ: با گسیل مهاجران👇👇 👈نیک فوئنتس، راستگرای «اول آمریکا» یی: ✅دلیل اینکه جمهوری‌خواهان از حمله به شهرهای اسپانیا حمایت می‌کنند این است که آن‌ها این کار را به نیابت از اسرائیل انجام می‌دهند. 🔺آن‌ها دارند منافع امنیتی حیاتی مراکش را تقویت و اسپانیا را مجازات می‌کنند؛ آن هم به قیمت به خطر افتادن منافع امنیتی حیاتی خود اسپانیا. 🔺چرا که اسپانیا یکی از مخالفان اسرائیل است و مراکش یک متحد امنیتی برای اسرائیل به شمار می‌رود. 🔺به عنوان بخشی از توافق مراکش برای به رسمیت شناختن اسرائیل، ایالات متحده و اسرائیل ادعای مراکش بر صحرای غربی (یک قلمرو مناقشه‌برانگیز دیگر در شمال آفریقا) را به رسمیت شناختند. 🔺ایالات متحده و اسرائیل در واقع در سال ۲۰۲۰ قلمرو مورد مناقشه اسپانیا را به مراکش واگذار کردند. این پاداش مراکش برای به رسمیت شناختن اسرائیل بود.

گفت‌وگویی درباره سرنوشت ایران ✍محمد فاضلی من در هفته گذشته، گفت‌وگویی با دکتر #فؤاد_ایزدی را در رسانه ایران‌تاک منتشر کردم (https://youtu.be/1jZpqjZ7SEA). بازتاب رسانه‌ای این گفت‌وگو هم زیاد بود. فؤاد ایزدی در جایگاه منتقد و مخالف برجام تا منتقد راهبرد مذاکره با آمریکا (به شرح و قیودی که در گفت‌وگو به صراحت گفته‌اند)، خلاصه دیدگاهش این است: ۱. آمریکا به دنبال توافقی که نفعی برای ایران داشته باشد نیست؛ ۲. مذاکره و دادن امتیازهای مرتبط با هسته‌ای، تنگه هرمز یا هر موضوع دیگری اثری ندارد؛ ۳. آمریکا فقط با تهدید نابودی زیرساخت‌های نفت منطقه خلیج فارس به نحوی که برای چند سال قابل بازسازی نباشد، عقب‌نشینی می‌کند؛ ۴. تحریم‌ها هرگز رفع نمی‌شوند و باید از طریق دیگر مسائل اقتصاد و توسعه ایران را حل کرد. فکر می‌کنم این خلاصه‌ترین بیان از رادیکال‌ترین راهبردی است که به رهبران و سیاست‌مداران ایران امروز پیشنهاد می‌شود. من در موضع نقد این دیدگاه نیستم و در طول گفت‌وگو هم تلاش کردم با طرح سؤالاتی، ریشه و کُنه این رویکرد را در سطح توصیف آشکار کنم. اما آن گفت‌وگو و رویکرد بیان‌شده در آن، فراتر از یک گفت‌وگوی رسانه‌ای معمولی است. یک. جریان سیاسی و اندیشه‌ای خاصی وجود دارد (که فؤاد ایزدی هم از مهم‌ترین چهره‌های آن جریان است) که این گونه می‌اندیشد، تجویز می‌کند و در مجامع سیاست‌گذاری و تعیین راهبردها اثرگذار است. دو. این جریان در مقدمات اندیشه و دیدگاه‌شان (درخصوص راهبردهای آمریکا) نکات قابل اعتنایی مطرح می‌کنند که حتی برخی منتقدان ایشان نیز آن‌ها را تأیید می‌کنند. بنابراین نمی‌توان به راحتی از کنار مقدمات بحث‌شان گذشت. سه. در سطح تجویز و توصیه راهبرد، خطرات عظیم (در حد خطرات تمدنی) در راهبرد تجویزی ایشان محتمل/نهفته است. البته ایشان هم بقیه دیدگاه‌ها (خصوصاً راهبرد مبتنی بر امکان‌پذیری توافق از طریق مذاکره) را منتهی به همین خطر عظیم (در حد نابودی زیرساخت‌ها و عواقبش) می‌دانند. چهار. اردوگاه‌های اندیشه‌ای اثرگذار بر تصمیم سیاست‌سازان و سیاست‌گذاران، نمی‌توانند از زیر توجه کردن به چارچوب اندیشه‌ای #فؤاد_ایزدی شانه خالی کنند، هر قدر موافق یا مخالف آن باشند. پنج. چارچوب فکری فؤاد ایزدی در این گفت‌وگو، در غیاب نقد دقیق و عالمانه، جذاب و قانع‌کننده به نظر می‌رسد (کافی است پانوشت‌های متعدد بینندگان گفت‌وگو را ببینید.) نتیجه‌گیری تصور می‌کنم هر کنشگر سیاسی، تحلیل‌گر روابط خارجی و جنگ، حزب سیاسی یا اندیشمندی که حال و روز ایران و سرنوشت آن برایش اهمیت دارد، باید تکلیفش را با تحلیل، نقد و موضع (موافق یا مخالف) با دیدگاه مندرج در این گفت‌وگو (https://youtu.be/1jZpqjZ7SEA) روشن کند؛ نمی‌توان آن‌را نادیده گرفت. دیدگاهی که او مطرح می‌کند و حتماً در راهروهای تصمیم‌گیری حاکمیت در تهران هم مطرح شده و برای دنبال کردن آن کار می‌شود، چیزی نیست که بشود به سادگی از کنار آن گذشت. این دیدگاه اگر درست باشد و مؤثر، و راه نجات ایران از جنگ زیرساختی و فرومانده شدن دولت و جامعه باشد، بسی ارزشمند است؛ و اگر درست برخلافش، راهبردی منتهی به تشدید جنگ، تخریب زیرساخت‌ها و نابودی تمدنی باشد، سیاهچاله‌ای است که برای دهه‌ها ایران را فرومی‌بلعد. تصور می‌کنم اندیشمندان، محافل سیاست‌گذاری و جریان‌های اندیشه‌ای با دقت این راهبرد را تجزیه و تحلیل کنند، و اگر پاسخی دارند با شفافیت و روشنی ارائه کنند.

«وقتی هاشمی رفسنجانی از اشکالات حکمرانی می‌نویسد» 👤 گفت‌وگو با دکتر #پرویز_امینی پژوهشگر علوم سیاسی و استاد دانشگاه 💬 خاطرات هاشمی رفسنجانی تصویری از حکمرانیِ بی‌مشورت را نشان می‌دهد؛ او به عنوان عالی‌ترین مقام اجرایی کشور به روشنیِ مسیرِ توسعه باور داشت، اما از اندیشیدن به تجربیاتِ گذشته غافل بود. ایراد برخی مدیران اینجاست که از نتایج نامطلوب تجارب قبلی برای اصلاح آینده درس نگرفته‌اند. 📷 گفت‌وگوی کامل ما با ایشان در آپارات و یوتیوب: ❇️ aparat.com/v/kgu96j6 ❇️ youtu.be/IGPFqVzDyWE

«بلایی که پهلوی دوم سر خودش آورد!» 👤 گفت‌وگو با دکتر #پرویز_امینی پژوهشگر علوم سیاسی و استاد دانشگاه 💬 اصلاحات ارضی پهلوی نمونه‌ی بارزِ تلاش عقلِ تکنوکرات، بدون توجه به منطقِ اجتماعی است. تصمیمی که بنا داشت برای شاه پایگاه مردمی بسازد اما نتیجه‌ای کاملا معکوس داد. این طرح می‌کوشید تسلط خواص بر عوام را برهم بزند ولی ناخودآگاه مشروعیتِ شاه را به چالش کشید. واقعه‌ای که تناقضِ آشکار آن، نقطه آغاز مرگ پهلوی شد. 📷 گفت‌وگوی کامل ما با ایشان در آپارات و یوتیوب: ❇️ aparat.com/v/kgu96j6 ❇️ youtu.be/IGPFqVzDyWE