➕ حدادعادل: اگر کسانی هنوز در رؤیای انتخابات هستند و می‌خواهند درگیری‌های انتخاباتی را به خیابان بکشند، اشتباه میکنند؛ امروز کشور درمعرض خطر است و نباید نسبت به فضا دیدگاه انتخاباتی داشته باشیم اصولگراها باید به رئیس جمهور کمک کنند، و اصلاح طلبان بیشتر. @roozplus_ir

با صدور حکمی از سوی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای صورت گرفت 📝 انتصاب سرلشکر علی عبداللهی به سِمت رئیس ستاد کل نیروهای مسلح 💬 حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای، فرمانده معظّم کل قوا در حکمی سردار سرلشکر پاسدار علی عبداللهی را به سِمت رئیس ستاد کل نیروهای مسلح منصوب کردند. 🔻 متن حکم فرمانده‌ی معظّم کل قوا بدین شرح است: 🖋 بسم الله الرحمن الرحیم سردار سرلشکر خلبان پاسدار علی عبداللهی نظر به شهادت پرافتخار و سرافرازانه‌ی امیر سپهبد شهید سیدعبدالرحیم موسوی به دست دشمن صهیونی-آمریکایی، و با عنایت به خدمات شایسته و تجارب ارزنده‌تان، جناب‌عالی را به سمت رئیس ستاد کل نیروهای مسلح منصوب می‌کنم. تحقق حداکثری مطالبات زیر مورد انتظار است: 1️⃣ ارتقاء توانمندی و آمادگی‌های همه‌جانبه و روزآمد دفاعی-امنیتی نیروهای مسلح و بسیج مردمی 2️⃣ فراهم‌سازی امکان پاسخگویی به‌موقع، انقلابی و مؤثر به هر سطح و نوع از تهدیدات متعارف و نوین نظامی، شناختی، و ترکیبی علیه نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران 3️⃣ تکمیل روند ادغام ستاد کل نیروهای مسلح و قرارگاه مرکزی خاتم الانبیاء(ص) مبتنی بر تدبیر امام شهید (رضوان الله تعالی علیه) امید است با عنایات الهی و در ظلّ ادعیه‌ی پر خیر و برکت سرورمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مزید توفیقات و انواع فتح و ظفر برای همه‌ی نیروهای مسلح نظام اسلامی حاصل گردد. ✍️🏼 سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

با صدور حکمی از سوی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای صورت گرفت 📝انتصاب سردار سرلشکر احمد وحیدی به سِمت فرمانده کل سپاه پاسداران 💬 حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای، فرمانده‌ی کل قوا در حکمی سردار سرلشکر پاسدار احمد وحیدی را به سِمت فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منصوب کردند.   🔻 متن حکم فرمانده‌ی معظّم کل قوا بدین شرح است:   ✏️ بسم الله الرحمن الرحیم سردار سرتیپ پاسدار احمد وحیدی نظر به شهادت پرافتخار و سرافرازانه‌ی سردار سپهبد پاسدار محمّد پاکپور به دست دشمن صهیونی-آمریکایی، و با عنایت به خدمات شایسته و تجارب ارزنده‌تان، جناب‌عالی را با اعطای درجه‌ی سرلشکری به سِمت فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منصوب می‌کنم. در شرایطی که نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران در مواجهه‌ی راهبردی و سرنوشت‌ساز با استکبار جهانی قرار دارد، تحقق مطالبات زیر مورد انتظار است: 1️⃣ ارتقاء مستمر و همه‌جانبه‌ی توانمندی‌ها به منظور بازدارندگی حداکثری، و آمادگی هوشمندانه برای اجرای عملیات تهاجمی پرقدرت علیه دشمن 2️⃣ اعتلای فرهنگی در سازمان سپاه و تقویت تقوا، بصیرت و روحیه‌ی انقلابی به عنوان گوهر درونی آحاد پاسداران و فرماندهان 3️⃣ گسترش مدیریت و فرماندهی برخوردار از بنیه‌ی معنوی و علمی و مهارت‌های نوین در سلسله مراتب سازمانی امید است در ظلّ ادعیه و شفاعات سرورمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) توفیقات مضاعف و فتوحات پی‌‌درپی نصیب همه‌ی نیروهای مسلح نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران گردد. ✍🏻 سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

🔴توماس مسی نماینده کنگره آمریکا : ایران منتظر است تا حداقل سه کارت دیگر را ببیند، پیش از آنکه یا دستش را جمع کند یا وارد بازی جدیدی شود: ایالات متحده ذخایر استراتژیک نفتش را تمام کند؟ منطقه از موشک‌های دفاعی تهی شود؟ جمهوری‌خواهان اکثریت خود را از دست بدهند؟ ما باید پیش از آنکه هر یک از این کارت‌ها رو شود، میز بازی را ترک کنیم.

🔹 اسکات بِسنت وزیر خزانه‌داری داری امریکا درباره تنگه هرمز: تنگه هرمز هرگز به حالت قبل بازنخواهد گشت، زیرا ایرانی‌ها از آن به عنوان یک نقطه خفقان (گلوگاه) استفاده کرده یا تلاش کرده‌اند که بکنند. ​آنچه در طول دو سال آینده شاهد آن خواهیم بود، این است که این تنگه بی‌اهمیت خواهد شد. ​این تنگه فقط به پهنه دیگری از آب تبدیل می‌شود و من می‌گویم بیش از ۵۰ تا ۷۰ درصد از انرژی که اکنون از طریق این تنگه جابه‌جا می‌شود، از طریق خطوط لوله زیرزمینی منتقل خواهد شد. 🔹Bessent on the Strait of Hormuz: The strait is never going back to the way it was because the Iranians have used, or tried to use it, as a choke point. What we are going to see over the next two years, the strait is going to become irrelevant. It is going to become just another body of water, and I would say that more than 50 or 70% of the energy that moves through the strait now is going to go through underground pipelines. https://x.com/i/status/2085763265389330926

🔹مجید شاکری: تكرار جمله " براى هميشه نمى توان جنگيد" باعث پايان سريعتر جنگ نمى شود. براى تمام شدن جنگ بايد جنگيد. https://x.com/Majidshakeri8/status/2086112457811267937?s=20

| چتم هاوس - اندیشکده امور بین‌الملل: خیال‌پردازی پشت جنگ با ایران ایران با تطبیق دکترین خود از جنگ با آمریکا جان سالم به در برده است. آمریکا نیز باید طرز فکر خود را تغییر دهد. تقریباً پنج ماه پس از آغاز عملیات نظامی ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران، گریز از یک نتیجه‌گیری به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود: اهداف اصلی که زیربنای تصمیم واشنگتن برای جنگ بود، محقق نشده‌اند. در نهایت، جنگ‌ها را نباید بر اساس تعداد اهداف نابود شده یا تعداد پروازهای انجام شده قضاوت کرد، بلکه باید بر اساس اینکه آیا به اهداف سیاسی خود دست می‌یابند یا خیر، قضاوت کرد. با این معیار، کارزار علیه ایران شایسته یک ارزیابی مجدد و هوشیارانه است. این انتظار که فشار نظامی باعث فروپاشی رژیم، وادار کردن تهران به تسلیم سیاسی یا تضعیف اساسی قابلیت‌های استراتژیک آن شود، تاکنون محقق نشده است. در بهترین حالت، این انتظارات بیش از حد خوش‌بینانه بودند. در بدترین حالت، آنها منعکس‌کننده آرزوهایی بودند که در لباس استراتژی پنهان شده بودند. اولاً، تغییر رژیم اتفاق نیفتاده است - و شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد جنگ به این زودی‌ها آن را به ارمغان خواهد آورد. ایران بدون شک با نارضایتی عمیق داخلی روبرو است. سال‌ها تحریم، تورم، فساد و سرکوب سیاسی، موج‌های مکرر ناآرامی را ایجاد کرده است که در اعتراضات سراسری اواخر سال ۲۰۲۵ و اوایل سال ۲۰۲۶ به اوج خود رسید، اعتراضاتی که توسط دستگاه امنیتی به طرز وحشیانه‌ای سرکوب شد. نارضایتی که منجر به آن اعتراضات شد، احتمالاً هنوز در حال شکل‌گیری است. اما تاریخ بارها نشان داده است که رژیم‌های اقتدارگرا اغلب در برابر حملات خارجی بسیار مقاوم‌تر از آنچه پیش‌بینی می‌شد، عمل می‌کنند. مداخله خارجی اغلب به رژیم‌ها اجازه می‌دهد تا خود را به عنوان مدافعان حاکمیت ملی معرفی کنند و در این فرآیند، مخالفت‌های داخلی را سرکوب کنند. جنبش‌های مخالف می‌توانند در حالی که کشور مورد حمله قرار می‌گیرد، تمایلی به بسیج نداشته باشند. به نظر می‌رسد این دقیقاً همان اتفاقی است که در ایران افتاده است. جمهوری اسلامی به جای فروپاشی از درون، آنچه را که بسیاری در ایالات متحده و اسرائیل معتقد بودند به یک بحران وجودی تبدیل خواهد شد، پشت سر گذاشته است. شکاف‌های سیاسی همچنان پابرجاست و اقتصاد همچنان رو به وخامت است: ارزش ریال در برابر دلار به پایین‌ترین حد خود رسید.آخر هفته... اما دولت انسجام نهادی، ظرفیت امنیتی و انضباط نخبگان لازم برای بقا را حفظ کرده است. جنگ حتی ممکن است برخی از همان نهادهایی را که قرار بود تضعیف شوند، تقویت کرده باشد. دوم، این فرض که توانایی نظامی ایران به طور قطعی تضعیف شده است، به سختی قابل قبول است. در طول مبارزات انتخاباتی، رئیس جمهور دونالد ترامپ بارها اعلام کرد که نیروی موشکی ایران «از بین رفته» و بخش عمده‌ای از زیرساخت‌های پرتاب آن نابود شده است. مقامات اسرائیلی نیز به طور مشابه بر تخریب پرتابگرها، تأسیسات تولید و مراکز فرماندهی و کنترل تأکید کردند. با این حال، تحولات پنج ماه گذشته نشان می‌دهد که این ارزیابی‌ها، حداقل، زودهنگام بوده‌اند. ایران توانایی پایدار خود را در پرتاب موشک‌های بالستیک، موشک‌های کروز و پهپادها در عرصه‌های مختلف، از تنگه هرمز گرفته تا کشورهایی که میزبان پایگاه‌های نظامی آمریکا هستند - از جمله حملات اخیر به کویت، بحرین، قطر، عراق و اردن - نشان داده است. تهران، چه به صورت مستقیم و چه از طریق شرکای منطقه‌ای خود، سرعت عملیات خود را با ادعاهایی مبنی بر اینکه زرادخانه‌اش تقریباً به پایان رسیده است، مطابقت ندارد. هیچ تخمین عمومی قابل اعتمادی از ذخایر موشکی باقی‌مانده یا ظرفیت تولید ایران وجود ندارد. ادعاهای قطعی در مورد تحلیل رفتن توان نظامی آن به سختی قابل تأیید است. فرسایش استراتژیک مهم‌تر از آن، ایران توانایی یادگیری را نشان داده است. این کشور حفظ دارایی‌های نظامی خود را در اولویت قرار نداده است. در عوض، دکترین خود را بر اساس دورهای قبلی درگیری در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ تطبیق داده است. آنچه زمانی کاستی‌های عملیاتی به نظر می‌رسید، به طور فزاینده‌ای شبیه منحنی یادگیری ارتشی است که برای یک درگیری طولانی مدت آماده می‌شود، نه یک تبادل نظر قاطع. ایران به دنبال تسلط در میدان نبرد نبوده، بلکه به دنبال فرسایش استراتژیک بوده و به تدریج هزینه‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی را برای مخالفان خود افزایش داده است. https://www.chathamhouse.org/2026/07/wishful-thinking-behind-war-iran

در سال ۲۰۲۴، ایران با دقت واکنش نظامی خود را به حمله اسرائیل به کنسولگری سوریه در آوریل همان سال و ترور مبارزان حزب‌الله و حماس در اکتبر همان سال برنامه‌ریزی کرد. حملات موشکی به اسرائیل در امواجی سنجیده و اغلب فاقد دقت انجام می‌شد. حتی به نظر می‌رسید که تلافی حملات ایالات متحده به فردو و دیگر تأسیسات هسته‌ای در ژوئن ۲۰۲۵، برای نشان دادن عزم و اراده بدون تحریک یک جنگ منطقه‌ای غیرقابل کنترل طراحی شده بود. برخی این را به عنوان تردید یا عدم توانایی تفسیر کردند. اما اکنون مشخص است که این یک استراتژی بوده است. ایران همانطور که در جنگ فعلی نشان داده است، ظرفیت بیشتری برای تشدید تنش داشت. اما تصمیم گرفت گزینه‌های خود را به طور کامل به کار نگیرد. این خویشتن‌داری، که برخی آن را ضعف تفسیر می‌کنند، با استراتژی حفظ گزینه‌های تشدید تنش در عین جمع‌آوری اطلاعات ارزشمند در مورد سیستم‌های دفاع موشکی اسرائیل و آمریکا، زمان واکنش و الگوهای رهگیری سازگار است. در درگیری ۲۰۲۶، هدف‌گیری ایران به طور قابل توجهی گزینشی‌تر شده است. تهران به جای شلیک هرچه بیشتر موشک، بر به حداکثر رساندن ارزش استراتژیک هر حمله تمرکز کرده است. حملات علیه زیرساخت‌های انرژی، بنادر و گره‌های لجستیکی خلیج فارس، پیامدهای اقتصادی، سیاسی و روانی نامتناسبی برای ایالات متحده و کشورهای منطقه ایجاد می‌کند. این نشان دهنده یک نظریه اساساً متفاوت از پیروزی است. ایران به دنبال تسلط در میدان نبرد نبوده، بلکه به دنبال فرسایش استراتژیک بوده و به تدریج هزینه‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی را برای مخالفان خود در طول زمان افزایش داده است. به عبارت دیگر، به نظر می‌رسد ایران کمتر بر پیروزی در یک جنگ کوتاه مدت و بیشتر بر مدیریت یک رویارویی طولانی مدت تمرکز دارد و در عین حال که گزینه‌های نظامی و سیاسی را برای دورهای بعدی تشدید تنش حفظ می‌کند، هزینه‌های فزاینده‌ای را نیز بر دشمنان خود تحمیل می‌کند. انجام معامله فرضیه نهایی جنگ، مبنی بر اینکه ایران از نظر سیاسی تسلیم خواهد شد و با توافقی که به نفع ایالات متحده و اسرائیل باشد، موافقت خواهد کرد، نیز اشتباه از آب درآمد. خطوط قرمز تهران به طرز چشمگیری مشابه خطوط قرمز قبل از جنگ هستند. غنی‌سازی اورانیوم در خاک این کشور همچنان غیرقابل مذاکره است. برنامه موشک‌های بالستیک آن ممکن است تا حدی آسیب دیده و تضعیف شده باشد، اما همچنان در استراتژی بازدارندگی آن نقش محوری دارد. حمایت آن از نیروهای نیابتی‌اش در سراسر منطقه تضعیف نشده است (اگرچه توانایی آن در تأمین مالی و تأمین آنها ممکن است تضعیف شده باشد). در واقع، جنگ باعث شده است که تهران طیف مسائلی را که منافع ملی اصلی خود می‌داند گسترش دهد و اکنون کنترل تنگه هرمز را به فهرست خطوط قرمز خود اضافه می‌کند. ایران و تعادل جدید خلیج فارس ایران به جای اینکه ضعیف به نظر برسد، به طور فزاینده‌ای اعتماد به نفس خود را نشان می‌دهد که طوفان را پشت سر گذاشته است. اینکه آیا این اعتماد به نفس موجه است یا خیر، تقریباً در درجه دوم اهمیت قرار دارد. این برداشت تهران از وضعیت خود است که رفتارش را شکل می‌دهد. به همین دلیل است که مسیر فعلی بسیار نگران‌کننده است. اگر سیاست‌گذاران همچنان استراتژی خود را بر اساس فرضیاتی بنا کنند که بارها شکست خورده‌اند - اینکه رژیم در آستانه فروپاشی است، اینکه فشار نظامی به تنهایی منجر به تسلیم می‌شود، یا اینکه حملات بیشتر اساساً محاسبات تهران را تغییر می‌دهد - آنها خطر جنگ با رژیمی در ایران را دارند که بیشتر در انتظارات آنها وجود دارد تا در واقعیت. نتیجه احتمالی نه پیروزی قاطع است و نه صلح پایدار، بلکه چرخه‌ای آشنا از تلافی‌جویی، آتش‌بس‌های موقت، مذاکرات شکست‌خورده و تشدید مجدد تنش‌ها خواهد بود. بدون شک هر دور جدید جنگ توسط ایالات متحده به عنوان جنگی معرفی خواهد شد که در نهایت عزم تهران را در هم خواهد شکست. با این حال، هر دور به احتمال زیاد ایران را متقاعد می‌کند که صبر استراتژیک، به جای مصالحه، بهترین گزینه برای اوست. تا زمانی که فرضیات ایالات متحده مورد بازنگری قرار نگیرد، این جنگ در معرض خطر خود-تداوم‌بخشی قرار دارد، جنگی که کمتر با اهداف سیاسی قابل دستیابی و بیشتر با امید به موفقیت دور بعدی فشار نظامی در جایی که هر دور قبلی شکست خورده است، هدایت می‌شود. https://t.me/kriyaassess

📌 هند و اسرائیل: شراکت راهبردی یا مشارکت در نسل‌کشی؟ رویکرد ایران به تبادلات نظامی-امنیتی گسترده‌ی دهلی و تل‌آویو 🔻در سال‌های اخیر، دولت هند روابط نظامی-امنیتی نزدیک و سودآوری با صنایع نظامی اسرائیل برقرار کرده و به یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در زنجیره‌ی تأمین عملیات نظامی اسرائیل بدل شده است. 🔻یکی از گزارش‌های اخیراً منتشرشده، نشان می‌دهد که در بازه‌ی زمانی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا ۳۰ نوامبر ۲۰۲۵ دست‌کم ۲,۵۹۶ محموله‌ی سلاح، مهمات، قطعات و مؤلفه‌های نظامی، از هند به اسرائیل صادر شده‌است.... 🔻متن کامل این یادداشت را در لینک زیر بخوانید: open.substack.com/pub/parisanasr…

🔹تریتا پارسی: روزنامه نیویورک تایمز گزارش داده است که ایران عملاً توافق مربوط به تنگه را رد کرده و برای دستیابی به یک توافق، فهرستی از خواسته‌های بسیار تندروانه را ارائه کرده است. برداشت من از آنچه رخ داده تا حدی متفاوت است. من سه تفسیر ممکن می‌بینم که برخی از آن‌ها با گزارش نیویورک تایمز همپوشانی دارند: ۱. در داخل حاکمیت ایران اختلاف‌نظر وجود دارد؛ به این صورت که عناصر تندرو می‌خواهند مذاکرات را طولانی‌تر کنند تا محاصره فعلی آسیب بیشتری به ترامپ و اقتصاد جهانی وارد کند. روایت آن‌ها این است که ایران خیلی سریع با یادداشت تفاهم (MOU) موافقت کرد و همین امر بعداً به تضعیف و فروپاشی آن کمک نمود. در واقع، تهران باید در آن زمان بیشتر مقاومت می‌کرد و اکنون نیز باید همین کار را انجام دهد. شکلی از این تحلیل، همان چیزی است که دولت آمریکا مطرح می‌کند: عدم دستیابی به توافق به دلیل اختلافات درونی در ایران است. ۲. به جای وجود اختلاف، ممکن است یک حاکمیت متحد در پی طولانی کردن مذاکرات باشد تا به آمریکا فشار وارد کند. بر این اساس، روایت وجود اختلافات در ایران می‌تواند مفید تلقی شود، زیرا ذهن‌ها را از واقعیتی به‌مراتب چالش‌برانگیزتر منحرف می‌کند: اینکه عناصر انعطاف‌پذیرتر در حاکمیت ایران نیز موافق طولانی‌تر شدن مذاکرات هستند. ۳. با این حال، روایت طرف ایرانی این است که عناصر جدیدی در آخرین لحظه توسط آمریکا به مذاکرات اضافه شده است و موضع سرسختانه ایران در ظاهر، واکنشی است به آنچه تهران آن را تلاش آمریکا برای تغییر قواعد بازی (جابه‌جا کردن خط پایان) می‌داند. صرف‌نظر از درست یا نادرست بودن این ادعا، تهران معمولاً زمانی که احساس کند آمریکا موضع خود را تغییر داده یا در آخرین لحظه خواسته‌های جدیدی اضافه کرده، به این شکل (تشدید موضع) واکنش نشان داده است. البته این موضوع منکر فهرست خواسته‌های ذوالقدر نیست؛ آن فهرست بازتابی دقیق از اهداف گسترده‌تر ایران است، اما در نهایت، خواسته‌های فوری ایران برای توافق در مورد تنگه نخواهد بود. اگر حقیقت به توضیح سوم نزدیک‌تر باشد، در این صورت دستیابی به توافق ممکن است همچنان در کوتاه‌مدت امکان‌پذیر باشد. https://x.com/i/status/2086189610703716733 🔻پیوند به این فرسته در X: https://x.com/i/status/2086236083767976408 🆔@world_order

🔹دانیال حقیقت‌جو: ادعای این‌که عبدالسید «لابی اسرائیل را شکست داده» نادرست است، چرا که او با جناح چپِ لابی اسرائیل همسو است. بله، عبدال نامزد مورد حمایت آیپک (AIPAC) را شکست داد. اما آیپک تنها بخشی از لابی اسرائیل است. جناح چپ لابی اسرائیل «جی استریت» (J-Street) است. جی استریت از برنی سندرز حمایت می‌کند؛ کسی که خودش از عبدال حمایت کرده است. مواضع عبدال درباره اسرائیل و خاورمیانه همپوشانی قابل‌توجهی با مواضع جی استریت دارد: کمک‌های نظامی به اسرائیل باید مشروط به رعایت حقوق بشر باشد نتانیاهو خبیث است، اما حماس هم همین‌طور باید از دستیابی ایران به سلاح‌های هسته‌ای جلوگیری شود شهرک‌سازی‌ها در کرانه باختری باید متوقف شود مبارزه با سام‌ستیزی و اسلام‌هراسی یک اولویت است جنبش طرفدار فلسطین تحت یک عملیات روانی قرار گرفته تا از نامزدی حمایت کند که در مسائل بنیادی و کلیدی با لابی اسرائیل همسو است. اگر عبدال واقعاً ضد صهیونیسم بود، خواستار حق بازگشت برای فلسطینی‌ها می‌شد، از جنبش تحریم اسرائیل (BDS) حمایت می‌کرد و خواستار قطع تمام کمک‌ها به اسرائیل می‌شد. این حداقل کار است، اما او از اتخاذ این مواضع امتناع کرده است. چرا؟ نگران این هستی که برنیِ جی استریتی دست از حمایتت بردارد؟ 🔹Daniel Haqiqatjou: The claim that Abdul Sayed has "beat the Israeli lobby" is false because he is aligned with the left-wing of the Israeli lobby. Yes, Abdul beat the AIPAC-backed candidate. But AIPAC is only part of the Israeli lobby. The left-wing side of the Israeli lobby is J-Street. J-Street endorses Bernie Sanders who has backed Abdul. Abdul's positions on Israel and the Middle East significantly overlaps with those of J-Street. - Military aid to Israel must be conditioned on human rights compliance - Netanyahu is evil, but so is Hamas - Iran should be prevented from having nuclear weapons - Settlement expansion in the West Bank should stop - Fighting antisemitism and Islamophobia is a priority The pro-Palestine movement is being psy-oped into supporting a candidate who is aligned with the Israeli lobby on the key substantive issues. If Abdul were truly anti-Zionist, he would call for right of return for Palestinians, he would back BDS, he would advocate for cutting ALL aid to Israel. This is the minimum, but he has refused to take these positions. Why? Worried J-Street Bernie will drop you? https://x.com/Haqiqatjou/status/2085758771754643572?s=20 🔻پیوند به این فرسته در X: https://x.com/FGhoddoussi/status/2086403570266419463?s=20

🔵«پیمان مکه؛ وقتی چتر امنیتی آمریکا دیگر کافی نیست» ✍️علی صمدزاده پیمان مکه را باید محصول یک تغییر بزرگ‌ دید: کاهش کفایت اتکای انحصاری به چتر امنیتی آمریکا در برابر تهدیدات جدید. ریاض، آنکارا و اسلام‌آباد در پی جایگزینی آمریکا نیستند؛ آنها می‌کوشند با ترکیب سرمایه سعودی، فناوری ترکی و قدرت نظامی پاکستان، یک لایه دفاعی مکمل و بومی‌تر برای امنیت خود بسازند. ۱. پیمان دفاعی مکه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را نه می‌توان در وضعیت کنونی «ناتوی اسلامی» نامید و نه می‌توان آن را به یک نمایش سیاسی و دیپلماتیک فروکاست. اهمیت اصلی آن در این است که سه قدرت در سه حوزه ژئوپلیتیکی خلیج فارس، مدیترانه شرقی و جنوب آسیا، تلاش دارند تا اصل دفاع متقابل را به‌صورت رسمی وارد روابط خود کنند. ۲. عبارت «حمله مسلحانه علیه یکی، حمله علیه همه» وزن سیاسی و بازدارنده قابل توجهی دارد، اما نباید آن را به معنای ورود خودکار سه کشور به جنگ دانست. متن کامل معاهده هنوز علنی نشده و تعریف قلمرو، سازوکار فعال‌سازی، نوع کمک الزامی، ترتیبات فرماندهی و وضعیت حملات نیابتی، سایبری، دریایی یا حمله به نیروهای مستقر در کشور ثالث همچنان مبهم است. ۳. برای فهم پیمان مکه باید از پرسش ساده «این اتحاد علیه چه کسی تشکیل شده؟» عبور کرد. این پیمان برخلاف بسیاری از اتحادهای کلاسیک حول یک دشمن مشترک واحد شکل نگرفته، بلکه محصول نوعی نااطمینانی امنیتی مشترک میان کشورهایی با تهدیدهای متفاوت است. همین ویژگی هم نقطه قوت و هم مهم‌ترین محدودیت آن خواهد بود. ۴. منطق شکل‌گیری پیمان را می‌توان در سه سطح دید: نخست، افزایش تردید نسبت به کفایت اتکای انحصاری به تضمین امنیتی آمریکا؛ دوم، مکمل‌بودن نیازها و ظرفیت‌های سه عضو؛ و سوم، شتاب ناشی از جنگ‌ها و بحران‌های سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶. بنابراین بحران‌های اخیر منشأ پیمان نبودند، بلکه روندی را که از پیش آغاز شده بود تسریع کردند. ۵. در مورد عربستان، مفهوم کلیدی «فاصله‌گرفتن از آمریکا» نیست، بلکه پوشش ریسک امنیتی است. ریاض تلاش می‌کند وابستگی انحصاری به یک ضامن را کاهش دهد، بی‌آنکه آمریکا را کنار بگذارد. به همین دلیل می‌تواند هم‌زمان رابطه راهبردی با واشنگتن، همکاری با چین، پیمان دفاعی با پاکستان و ترکیه و حتی امکان عادی‌سازی مشروط با اسرائیل را حفظ کند. ۶. همین الگوی شبکه‌ای، کم‌وبیش در رفتار هر سه عضو دیده می‌شود. ترکیه ضمن حفظ عضویت و تعهدات ناتو، استقلال راهبردی خود را توسعه می‌دهد؛ پاکستان هم‌زمان، چین، عربستان، ترکیه، آمریکا و سایر شرکای خلیج فارس را در سبد روابط خود نگه می‌دارد؛ و سعودی در پی ساخت چند لایه امنیتی موازی و مکمل است. به این معنا، پیمان مکه بخشی از گذار منطقه از اتحادهای صلب به شبکه‌های امنیتی هم‌پوشان است. ۷. قدرت واقعی این پیمان در جمع ساده تعداد سربازان و تسلیحات سه کشور نیست، بلکه در مکمل‌بودن سه نوع سرمایه راهبردی نهفته است: عربستان سرمایه، زیرساخت، جغرافیا و قدرت خرید دارد؛ ترکیه فناوری، صنایع دفاعی و قابلیت یکپارچه‌سازی سامانه‌ها را عرضه می‌کند؛ و پاکستان نیروی انسانی، تجربه نظامی و ظرفیت بازدارندگی هسته‌ای را وارد معادله می‌کند. ۸. عربستان با کمبود تجهیزات پیشرفته مواجه نیست؛ مسئله اصلی آن پایداری دفاعی در جنگ فرسایشی است. حفاظت هم‌زمان از میادین نفت و گاز، پالایشگاه‌ها، پایانه‌های صادراتی، بنادر، فرودگاه‌ها، تأسیسات آب‌شیرین‌کن و شهرهای بزرگ در برابر موج‌های موشکی و پهپادی، مصرف رهگیر و فشار بر تعمیر، نگهداری و زنجیره تأمین را به یک آسیب‌پذیری راهبردی تبدیل می‌کند. ۹. اهمیت ترکیه برای سعودی دقیقاً در همین نقطه آشکار می‌شود. آنکارا فقط یک قدرت پهپادی نیست؛ در جنگ الکترونیک، رادار و حسگر، مهمات هدایت‌شونده، سامانه‌های زمینی و دریایی، تعمیر و نگهداری و یکپارچه‌سازی دفاعی ظرفیت قابل توجهی ایجاد کرده است. بنابراین ترکیه می‌تواند به عربستان کمک کند از منطق «خرید تجهیزات» به سمت «ساخت ظرفیت دفاعی» حرکت کند. ۱۰. پاکستان ضلع متفاوت این مثلث است. اسلام‌آباد نیروی انسانی گسترده، تجربه رزمی و آموزشی، سابقه طولانی همکاری با نیروهای سعودی و مهم‌تر از همه جایگاه یک قدرت هسته‌ای را دارد؛ اما هم‌زمان تحت فشار هند، افغانستان و تحریک طالبان پاکستان، جدایی‌طلبان بلوچ و محدودیت‌های اقتصادی قرار دارد. از همین رو قابلیت کمک برون‌مرزی پاکستان ثابت نیست و مستقیماً به وضعیت امنیتی داخل و مرزهایش وابسته است. ۱۱. این مسئله یکی از آسیب‌پذیری‌های بنیادین پیمان را نشان می‌دهد: ممکن است اعضا دقیقاً زمانی به کمک یکدیگر نیاز پیدا کنند که شریک دیگر خود درگیر یک بحران مستقل باشد.