اين خبر را باید با احتياط خواند. به اين معنى كه مطلب گفته شده محتملا صحيح است ولى نبايد باعث واكنشى با دستپاچگى بشود. البته برای ایران بهتر است که به ان بازدارندگی خاص هر چه زودتر دست یافته شود. 🔹مارجوری تیلور گرین(نماینده سابق مجلس نمایندگان آمریکا): آن‌ها در جلسات راهبردی در حال بحث درباره استفاده از سلاح‌های هسته‌ای علیه ایران هستند. بله، درست خواندید. این مسئله واقعی است. گمانه‌زنی نمی‌کنم، می‌دانم. و این پلیدیِ مطلق است. آخرین باری که از سلاح هسته‌ای استفاده شد، ۶ و ۹ اوت ۱۹۴۵ در دو شهر ژاپن، هیروشیما و ناکازاکی بود؛ رویدادی که بلافاصله ۱۱۰,۰۰۰ نفر را به کام مرگ کشاند، مردم را در کانون انفجار بخار کرد و خیل کشته‌شدگان تا پایان آن سال به دلیل سوختگی‌های شدید و جراحات سنگین به ۲۱۴,۰۰۰ نفر رسید. اما رنجِ بی‌حدومرز مردم ژاپن با بیماری‌های ناشی از پرتوهای هسته‌ای، جهش آمار سرطان و نقص‌های مادرزادی در نسل‌های بعدی ادامه یافت. بماند که تمام زیرساخت‌های اقتصادی آن‌ها نیز نابود شد. این رنج چنان سهمگین بود که تمام بشریت عهد بست: «دیگر هرگز». جامعه اطلاعاتی خودمان به ترامپ و دولتش اعلام کرده بود که ایران فرسنگ‌ها با ساخت سلاح هسته‌ای فاصله دارد، اما اسرائیل همان ادعای تکراری چند دهه اخیرش را مطرح کرد: «ایران تنها چند هفته تا ساخت بمب فاصله دارد.» بنابراین، ما در هر حال بمباران کردیم، رهبران آن‌ها و کودکان بی‌گناه را در یک مدرسه به قتل رساندیم، و ایران از آن زمان تنگه هرمز را تحت کنترل خود درآورده و منطقه را به خاطر نقشش در این ماجرا مجازات کرده است. و حالا این دولت ماست که در واقع بحثِ پایین آوردن آستانه استفاده از سلاح هسته‌ای را مطرح می‌کند تا علیه ایران از آن استفاده کند؛ آن هم در حالی که ترامپ شاید ۴۰ بار ادعا کرده که در جنگ پیروز شده و می‌گوید آمریکا تنگه هرمز را در کنترل دارد. ترامپ قول داده بود جنگ خارجی دیگری به راه نیندازد، اما ممکن است همان کسی باشد که یک هولوکاست هسته‌ای به بار می‌آورد—فاجعه‌ای که احتمالاً کل جهان را به درگیری بزرگ، فروپاشی اقتصادی و رنج انسانی بی‌سابقه‌ای در طول زندگی ما و شاید در تمام تاریخ می‌کشاند. مردم باید صدا برآورند و شجاعانه جلوی این جنون را بگیرند. آمریکا آسیب‌ناپذیر نیست. اگر و زمانی که این اتفاق بیفتد، همه‌کس—و دقیقاً منظورم همه‌کس است—تمام رهبران فعلی را برای باقی‌مانده تاریخ بشر کاملاً مسئول و پاسخگو خواهند دانست. از سلاح‌های هسته‌ای استفاده نکنید و همین حالا به این جنگ پایان دهید. https://x.com/FmrRepMTG/status/2089069623706603837

🔹محمد علي شبانی: ترامپ به این دلیل برخورد ویژه‌ای با کره شمالی دارد که این کشور «غیرتهدیدآمیز و محترمانه» رفتار کرده است. ​من مطمئنم این واقعیت که کیم جونگ اون دارای یک آرسنال تسلیحات هسته‌ای و موشک‌های بالستیک قاره‌پیماست، هیچ ربطی به این ندارد که کره جنوبی زیر پا له شده و قربانی شده است! https://fxtwitter.com/mashabani/status/2089100797187416544 🔸ترجمه پست دونالد ترامپ: ​«با توجه به رابطه بسیار خوب من با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، از این حقیقت خرسند نیستم که ایالات متحده مدت‌ها پیش با شرکت در رزمایش‌های نظامی مشترک با کره جنوبی موافقت کرده است. این رزمایش‌ها نه تنها پرهزینه هستند و بخش عمده‌ای از این هزینه‌ها (طبق معمول!) توسط ایالات متحده آمریکا پرداخت می‌شود، بلکه سیگنالی کاملاً نامناسب و متخاصمانه به کشوری ارسال می‌کنند که تا زمانی که دونالد جی. ترامپ رئیس‌جمهور بوده، غیرتهدیدآمیز و محترمانه رفتار کرده است. بنابراین، و با توجه به اینکه برای لغو کامل آن بسیار دیر شده است، به وزیر جنگ، پیت هگسِت، دستور داده‌ام که این رزمایش‌های نظامی مشترک را به میزان قابل توجهی کاهش دهد! در همین حال و تا حدی بی‌ارتباط (?)، اخیراً از رئیس‌جمهور کره جنوبی پرسیدم که آیا مایلند در خلع سلاح هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران به ما بپیوندند، و آنها گفتند: "نه، ممنون!" از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم. رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپ»

🔺از ترامپ بعد از انتخابات آمریکا بترسید! 🔹یوسف عزیزی: توافق با آمریکا تضمین پایان فشارها نیست؛ حتی با وجود پیشنهادهای گسترده هسته‌ای و اقتصادی ایران، آمریکا جنگ را متوقف نکرد. 🔹باید از ترامپ بعد از انتخابات نوامبر ترسید. او اکنون به‌دنبال بازشدن هرمز و کاهش قیمت انرژی است اما هدف بلندمدت آن، تغییر رفتار ایران در منطقه است و نباید توافق احتمالی را پایان اختلافات تلقی کرد. @khate_energy

«آنا بارسکی»، کارشناس و خبرنگار روزنامه عبری‌زبان «معاریو» در گزارشی عنوان کرد که نشانه‌های آشکاری از آغاز روند تنش‌زدایی و بازگشت به شرایط عادی عملکردی میان ابوظبی و تهران به چشم می‌خورد که بارزترین نمود آن، تردد هواپیماهای ویژه ریاست‌جمهوری و از سرگیری پروازهای شرکت‌های هواپیمایی اماراتی از جمله «فلای‌دبی» و «امارات» در حریم هوایی ایران پس از ماه‌ها وقفه است. این تحلیلگر با استناد به منابع دیپلماتیک آگاه از روابط تل‌آویو و ابوظبی ارزیابی می‌کند که این چرخش رویکرد، بیش از آنکه نشان‌دهنده دور شدن امارات از اسرائیل باشد، ریشه در منافع اقتصادی و عمل‌گرایانه این کشور عربی دارد، چرا که عبور بی‌خطر از تنگه هرمز برای تجارت، گردشگری و امنیت انرژی ابوظبی حیاتی است. در این گزارش تاکید شده است که به رغم تداوم تنش‌ها و چالش‌های امنیتی نظیر حملات اخیر به کشتی‌های مرتبط با شرکت ملی نفت ابوظبی (ادنوک) و آسیب به زیرساخت‌های امارات در طول ماه‌های گذشته، هر دو پایتخت تمایل دارند تا با اتخاذ رویکردی دیپلماتیک، کانال‌های ارتباطی را احیا کرده و از سطح اصطکاکات بکاهند تا ثبات تجاری به منطقه بازگردد. در بخش دیگری از این ارزیابی راهبردی چنین استدلال شده است که این همگرایی تاکتیکی با تهران، به هیچ‌وجه مانع از توسعه روابط پنهان و آشکار ابوظبی با تل‌آویو نشده بلکه برعکس، همکاری‌های نظامی، اطلاعاتی و سیاسی میان امارات و رژیم صهیونیستی در طول دوران جنگ به سطحی بی‌سابقه و بسیار عمیق رسیده است. این منابع دیپلماتیک فاش کرده‌اند که استقرار بی‌سابقه سامانه‌های پدافندی مانند «گنبد آهنین» و حضور نیروهای اسرائیلی در خاک امارات برای مقابله با تهدیدات، زیربنای امنیتی مستحکمی را شکل داده که با پایان یافتن فاز اصلی درگیری‌ها نیز همچنان پابرجا مانده است. علاوه بر این، نویسنده معتقد است که نارضایتی و بدبینی ابوظبی نسبت به تغییر موازنه قوا در جهان اسلام، به ویژه پیمان دفاعی جدید میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان، موجب شده تا امارات حفظ و تعمیق روابط راهبردی خود با ایالات متحده و اسرائیل را به عنوان یک دارایی استراتژیک و وزنه تعادل‌بخش ضروری ببیند و در عین حال، با اتخاذ سیاستی محتاطانه، به دنبال مدیریت تنش‌ها با ایران باشد. منبع: https://www.maariv.co.il/news/world/article-1356575

🔺️ پوستر جدیدی از کارزار انتخاباتی حزب لیکود در اسرائیل منتشر شده که بنیامین نتانیاهو آن را در شبکه‌های اجتماعی خود به اشتراک گذاشته است. 🔺️روی این پوستر نوشته شده: «آن‌ها می‌خواهند نتانیاهو شکست بخورد؛ اجازه ندهید پیروز شوند.» 🔺️در این پوستر، تصاویری از رهبری معظم ایران، زهران ممدانی، شهردار نیویورک، رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه و نعیم قاسم، دبیرکل حزب‌الله لبنان دیده می‌شود. #جنگ #اسرائیل

پاسخ درست شاه به پرت بودن فرح دیبا در عدم شناخت و التقاط مسائل مختلف سیاسی و فرهنگی و امنیتی و نظامی. 👈 فرح دیبا به واسطه تربیت در فرهنگ غربی و زیست در فضای شبه‌هنری مد روز دانشکده های هنر، یکی از عوامل میدان دادن به سینما و هنر ولنگار و بیگانه با فرهنگ و سنن و تاریخ ایران و یکی از دلایل خشم مذهبیون و گرایش آنها به انقلاب سال پنجاه و هفت بود.

چیزی که در میان طیف انقلابی از همه چیز بیشتر آزاردهنده‌تر است، عدم اعتماد به نفس آنهاست. برای مثال کافیست تا یک سلبریتی یا شهروند غربی از جمهوری اسلامی ایران یا گفتمان مقاومت، کوچکترین دفاعی بکند تا او را با خوشحالی بر شانه‌های خود بنشانند. یا مثلا یک سلبریتی چلغوز یک کنش کوچک در حمایت از نیروهای نظامی کشور یا فلسطین و باورهای دینی داشته باشد تا آم را با آب و تاب فراوان پوشش بدهند. بیخیال برادران و خواهران: - واقعا چه اهمیتی دارد که فلان سلبریتی بنگی، امروز چه فازی دارد یا فلان شهروند اروپایی چه فکری درباره ما می‌کند؟

روح‌الله رمضانی در بخش نتیجه‌گیری کتاب «تاریخ سیاست خارجی ایران»، یکی از مهمترین عوامل و نیروهای موثر بر سیاست خارجی ایران را «تفرقه ملی» می‌داند. نبود همبستگی اجتماعی به تفرقه ملی در طول تاریخ ایران دامن زده است. می‌توان ردپای این موضوع را تا دوران باستان و پیش از مهاجرت اقوام ایرانی به شرق فلات ایران دنبال کرد. حتی انقلاب مشروطه نیز دوگانگی دیگری را به جامعه ایران، علاوه بر آنهایی که پیش از آن داشت افزود. در آغاز قرن بیستم، دشمنی سیاسی و ایدئولوژیک مشروطه‌خواهان و سلطنت‌طلبان کشور را به آشوب کشید. ظهور بلشویسم در روسیه و پیدایش کمونیسم در ایران، مشکل نبود همبستگی اجتماعی را با نبود اجماع سیاسی در هم آمیخت. ملی‌گرایی به یکپارچگی اجتماعی نینجامیده بود و کمونیسم برای جلب وفاداری ملتی متفرق رقابت می‌کرد. نبود یکپارچگی ملی جلوی بسیاری از تصمیمات سیاست خارجی ایران را می‌گرفت و موقعیت نسبی رضاشاه نیز در آن دوره، تا حدی به توانایی او برای اعمال هماهنگی مربوط می‌شد. استعفای او در شهریور 1320، مجددا کشور را به آشوب کشید و حتی احتمال فروپاشی ایران را افزایش داد(ص 209).

‌حضرات محلس‌نشین! به مردم پیام نادرست ندهید. پیام طرح مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه نباید این باشد که پس از هر جنگ، پاسخ حکومت به کاستی‌های حفاظتی، محدود کردن جامعه است. مردم نباید احساس کنند که دولت به جای یافتن حفره‌های واقعی نفوذ، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین هدف را انتخاب کرده و جامعه را زیر فشار گذاشته است. چنین پیامی اعتماد را تضعیف می‌کند و تضعیف اعتماد عمومی، خود یکی از جدی‌ترین آسیب‌های امنیت ملی است. ‌پس از جنگ، ایران به دولت نیرومند نیاز دارد، نه دولت هراسان؛ به جامعه‌ای هوشیار نیاز دارد، نه جامعه‌ای مظنون؛ به دانشگاهی متصل و قدرتمند نیاز دارد، نه دانشگاهی محصور؛ و به قانونی دقیق نیاز دارد، نه متنی که مرز ارتباط با جهان و همکاری با دشمن را مبهم کند. ‌آقایان مجلس‌نشین! راه مبارزه با نفوذ، انتقام گرفتن از جامعه نیست. جامعه ایران متهم اصلی رخنه‌های امنیتی نیست که پس از پایان جنگ باید با سوءظن، مجوز، سامانه، محرومیت و زندان تنبیه شود. نمی‌توان کاستی‌های حفاظتی را در ساختارهای رسمی نادیده گرفت و هزینه آن را از استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار، هنرمند، پژوهشگر، دانشجو و شهروند عادی گرفت. این حل مسئله نیست. انتقال مسئولیت از نهادهایی است که وظیفه مستقیم حفاظت از کشور را بر عهده داشته‌اند، به جامعه‌ای که خود هدف جنگ و فشار دشمن بوده است. ‌بخش مهمی از آنچه پس از جنگ باید بررسی شود، درون خود نظام تصمیم‌گیری و امنیتی قرار دارد. نفوذ فقط تماس یک فرد با سفارتخانه یا همکاری یک پژوهشگر با دانشگاه خارجی نیست. نفوذ می‌تواند شناختی و ادراکی باشد. یعنی دشمن بتواند درک تصمیم‌گیران از واقعیت، اولویت‌ها، توانایی‌های خودی و نیت طرف مقابل را مختل کند، برآوردهای نادرست را تقویت کند یا دستگاه‌ها را به سمت تهدیدهای فرعی بکشاند. ‌باید پرسید کدام خطاهای شناختی و محاسباتی، کدام ناهماهنگی میان دستگاه‌ها، کدام دسترسی‌های بی‌ضابطه، کدام ضعف‌های حفاظت اطلاعات و کدام حفره‌های امنیتی و سایبری زمینه آسیب‌پذیری کشور را فراهم کرده‌اند. مقابله واقعی با نفوذ از پاسخ دادن به این پرسش‌های دشوار آغاز می‌شود، نه از کنترل مصاحبه‌های دانشگاهیان و فعالیت فیلم‌سازان. ‌درست در چنین شرایطی باید میان عقل امنیتی و هراس امنیتی تفاوت گذاشت. عقل امنیتی تهدید را شناسایی، اولویت‌بندی و مهار می‌کند. هراس امنیتی مرزها را از بین می‌برد و همه‌چیز را مشکوک می‌بیند. طرحی که می‌خواهد جاسوس را بگیرد اما ممکن است استاد دانشگاه، پژوهشگر، روزنامه‌نگار، فیلم‌ساز و کارشناس سیاست‌گذاری را بترساند، از همان نقطه آغاز نیازمند بازنگری جدی است. ‌و یک نکته را باید صریح بگویم: وطن‌دوستی فقط خواندن «ای ایران» نیست. «ای ایران» یعنی اعتماد به مردم ایران، حفاظت از جان و حقوق مردم ایران، حفظ دانشگاه و فرهنگ ایران، شنیدن کارشناسان ایران و پاسخ‌گو کردن نهادهایی که مسئول حفاظت از ایران بوده‌اند. نمی‌شود «ای ایران» خواند و هم‌زمان هزینه ضعف‌های امنیتی را از جامعه ایران گرفت. ✍حسین قتیب

‌برای اجرای طرح مقابله با نفوذ مصوب مجلس چند سامانه استعلام جدید باید تشکیل شود: ‌سامانه «ساکت» ‌سامانه ارزیابی کلاس‌ها و تعلیمات ‌برای هر دوره حضوری، آنلاین و احتمالاً در آینده آموزش آشپزی به اعضای خانواده. ‌سامانه «جُرم» ‌جست‌وجو و رصد مطالبات ‌برای بررسی پیشنهادهای مردم و تشخیص اینکه کدام پیشنهاد قابلیت ارتقا به پرونده امنیتی دارد ‌سامانه «مباد»: سامانه مدیریت بورس و اپلای دانشگاهی ‌اسمش هم از همان ابتدا تکلیف متقاضی را روشن می‌کند: «مبادا اپلای کنی!» ‌ورژن دیگر آن سامانه «بِمان» ‌بررسی مجوز اپلای و نام‌نویسی ‌برای بررسی درخواست اپلای، پذیرش و بورس دانشگاه‌های خارجی ‌سامانه «بیگانه»: بررسی یکپارچه گفت‌وگوها و ارتباطات نامطمئن همگانی ‌ برای هرگونه ارتباط با شخص خارجی در فضای مجازی. ‌سامانه «نَرو» ‌نظام رصد ورود به نمایندگی‌های خارجی ‌برای صدور مجوز مراجعه به سفارتخانه‌ها در داخل و خارج کشور ‌سامانه «اعتراف» ‌اعلام عمومی تعاملات، روابط و ارتباطات فرامرزی ‌برای ثبت داوطلبانه تمام کارهایی که قبل از تأسیس سامانه انجام داده‌اید و آن زمان نمی‌دانستید روزی سامانه‌ای برایشان ساخته خواهد شد.

🔰نقد و بررسی «صلحی که همه صلح‌ها را بر باد داد»؛ ریشه‌های بحران در خاورمیانه 🔸کتاب «صلحی که همه صلح‌ها را بر باد داد» درباره فروپاشی امپراتوری چند صد ساله عثمانی در پایان جنگ جهانی اول و پیامدهای آن فروپاشی امپراتوری‌های غربی، ایجاد اتحاد جماهیر شوروی و تا حد کمتری، خود مردم خاورمیانه است. در مقیاسی باز هم بزرگ‌تر، این کتاب به ریشه‌های سیاسی خاورمیانه امروزی می‌پردازد. 🔸️دیوید فرامکین نویسنده کتاب «صلحی که همه صلح‌ها را بر باد داد»، از پس این چالش برمی‌آید. او ماجراجویی «نیل سفید» آلن مورهد را با درام «توپ‌های ماه اوت» باربارا تاکمن ترکیب می‌کند. اغراق است اگر بگوییم «صلحی برای پایان دادن به همه صلح‌ها» به خوبی آن آثار کلاسیک محبوب موفق است - در واقع، یک نقص بزرگ دارد - اما با آنها رقابت می‌کند. 🔸️فرامکین، مانند مورهد و تاکمن، مورخی غیرآکادمیک است (در واقع یک وکیل بین‌المللی، هرچند از سبک روایت سرراست او هرگز نمی‌توان این را حدس زد). گاهی اوقات برای قابل فهم کردن کار مورخان دانشگاهی برای مخاطب عام، به یک فرد خارجی نیاز است. و گاهی اوقات موضوعاتی وجود دارد که آنقدر در مورد آنها نوشته شده که برای جمع‌بندی همه چیز به طور قانع‌کننده اما نه ساده‌انگارانه، به یک کتاب واحد نیاز است. آقای فرامکین در هر دو مورد امتیاز دارد. او با تکیه بر تعداد زیادی از مطالعات تخصصی که قبلاً هرگز به طور رضایت‌بخشی ترکیب نشده‌اند، فرد مناسبی در زمان مناسب است. 🔸️این کتاب به این معنا انگلیسی‌محور است که به منابع انگلیسی‌زبان متکی است و عمدتاً بر اقدامات و تصمیمات نظامی بریتانیا تمرکز دارد. با این وجود، بخش‌های ترکی و روسی داستان به طور مؤثر و با کمک آثاری مانند ریچارد اولمن در مورد بریتانیا و انقلاب روسیه روایت می‌شود. آقای فرامکین همچنین با موفقیت شرح می‌دهد که چگونه رقابت زمان جنگ بین بریتانیا و فرانسه بر سر سوریه، لبنان و فلسطین به بخشی از بازی بزرگ تبدیل شد. پس از آنکه ژنرال سر ادموند آلنبی در 11 دسامبر 1917 وارد اورشلیم شد و فلسطین را به اشغال بریتانیا درآورد، امیدهایی در چندین دفتر دولتی در سراسر لندن ایجاد شد که ادعاهای فرانسه در این منطقه ممکن است به حداقل برسد. ibna.ir/x6HHf @ibna_official

🔰نگاهی به «چرا ایالات متحده از ایران شکست خورد؟»؛ اراده یا قدرت؟ مسئله دقیقاً همین است! 🔸میتسوگو سایتو، دیپلمات برجسته ژاپنی کتاب «چرا ایالات متحده از ایران شکست خورد؟» تنگه هرمز را نه فقط یک مسیر آبی، بلکه یک ترانزیستور سیاسی توصیف می‌کند که سیگنال‌های نظامی را به شوک‌های اقتصادی جهانی تبدیل می‌کند. 🔸️برای فهم زاویه دید مولف، شناخت پیشینه او راهگشا و ضروری است. سایتو نزدیک به چهار دهه در دستگاه دیپلماسی ژاپن فعالیت کرده و مأموریت‌هایش او را به مصر، عربستان سعودی، اسرائیل، عراق، امارات، عمان و ایران برده است. او در عمان و ایران سفیر بوده و از معدود دیپلمات‌های ژاپنی است که محیط‌های سیاسی ایرانی، عربی و اسرائیلی را از نزدیک تجربه کرده‌اند. همین حضور میدانی به او امکان داده تفاوت زبان‌های امنیتی را نه فقط در اسناد، بلکه در دل محاسبات متعارض دولت‌ها ببیند. تهدیدی که در یک پایتخت ابزار چانه‌زنی تلقی می‌شود، ممکن است در پایتخت دیگر نشانه آماده‌شدن برای حمله باشد و اقدامی که یک طرف بازدارندگی می‌نامد، برای طرف دیگر دلیلی برای تسریع آمادگی دفاعی می‌شود. 🔸️کتاب توضیح می‌دهد که برای اثرگذاری بر محاسبات واشینگتن، نیازی به بستن فیزیکی تنگه نیست؛ بلکه کافی است ادراک ناامنی در بازارها ایجاد شود. او یادآوری می‌کند که تنگه هرمز محل تلاقی نفت چند کشور و به طور میانگین محل عبور و مرور ۱۸ الی ۲۵ درصد نفت جهان است و برای کشتی‌های شرکت‌های مختلف، بیمه‌گران بین‌المللی و اقتصادهای صنعتی دوردست اهمیتی ویژه دارد. شرکت کشتیرانی برای تغییر مسیر منتظر غرق‌شدن کشتی خود نمی‌ماند؛ افزایش احتمال حمله، بالا رفتن حق بیمه و دشواری تأمین خدمه برای بازنگری در تصمیم کافی است و بازار انرژی نیز برای واکنش به کمبود قطعی صبر نمی‌کند. تهدیدی که در جغرافیایی محدود شکل گرفته، از مسیر هزاران تصمیم اقتصادی تکثیر می‌شود؛ ناو جنگی می‌تواند از یک نفتکش محافظت کند، اما نمی‌تواند تردید بیمه‌گران و معامله‌گران انرژی را از میان ببرد. 🔸️نویسنده تصور فروپاشی سریع را به چالش می‌کشد؛ این تصور معمولاً بر این فرض استوار است که نارضایتی اقتصادی و حمله خارجی جامعه را بی‌درنگ به شورش و سپس تغییر حکومت سوق می‌دهد، در حالی که تغییر سیاسی گسترده به لایه رهبری جایگزین، سازمان‌های سراسری و برنامه انتقال قدرت نیاز دارد. شهروند ایرانی و ناراضی از سیاست داخلی، لزوماً فروپاشی نظم عمومی یا مداخله خارجی را نمی‌پذیرد. نارضایتی به‌تنهایی نظم تازه‌ای نمی‌سازد و در نبود بدیل روشن، ممکن است به احتیاط و ترجیح ثبات بر خلأ قدرت منجر شود. ibna.ir/x6Jy3 @ibna_official