⭕️درباره‌ی رسانه‌ی آزاد و محدودیت‌های اخیر اعمال‌شده بر آن ✍️مسعود نیلی همان‌طور که می‌دانیم یکی از ویژگی‌های بارز جامعه‌ی ایرانی، وجود نگرش‌های بسیار متفاوت، در همه‌ی حوزه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن است. این تفاوت‌ها در حدی است که شاید مناسب‌تر است به‌جای واژه‌ی تفاوت از واژه‌ی تضاد استفاده کنیم. بدون تردید این میزان از تضاد آن هم در «بنیان‌های نگرشی» و آن هم در قشرهای مؤثر جامعه، مانعی جدی نه‌تنها برای توسعه‌ی بلندمدت، بلکه برای عبور از بحران سختی است که در آن قرار گرفته‌ایم و سمی مهلک برای آینده‌ی این سرزمین محسوب می‌شود. نگاه‌های متضاد در مورد منشاء حکومت، نقش و جایگاه مردم، درجه‌ی آزادی و اختیار مردم در انتخاب سبک زندگی، سیاست خارجی، نقش و جایگاه دولت در اقتصاد و میزان آزادی مردم در کسب‌و‌کارها و غیره، می‌توانند مثال‌هایی از مشکل ذکرشده باشند. یکی از راه‌حل‌هایی که برای باریک‌تر کردن شکاف‌های بزرگ فکری موجود در جامعه وجود دارد، گفتگو است. بدیهی است در نبود گفتگو، راه‌حل‌ها به‌سمت حذف مبتنی بر زورِ انواع انتخاب شده‌ای از این گفتمان‌ها حرکت خواهد کرد که جدای از نادرست بودن، تجربه‌ی تاریخی نشان داده است حداقل در مورد جامعه‌ی ایرانی، کارساز نیست. حال باید دید که این گفتگو، آیا خودبه‌خود شکل می‌گیرد و راه خود را در مسیری سازنده پیدا می‌کند، یا نیاز به نهادهایی دارد که به‌عنوان یک تخصص، بتوانند چنین رسالت مهمی را بر عهده گیرند. تجربیات متعدد در موضوعات مختلف نشان می‌دهد که متأسفانه، وقتی نگرش‌های متضاد، بدون یک واسطه‌ی نهادی، در مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند، به‌سرعت به دام دشنام‌گویی و تخریب می‌افتند که نتیجه‌ی آن، نه‌تنها حل مسأله‌ی مورد مناقشه نیست، بلکه مسائل جدیدی را هم به‌وجود می‌آورد و چهره‌ی شخصیت‌هایی که مدت‌ها مرجعیت فکری در جامعه داشته‌اند را خدشه‌دار می‌کند. به‌نظر من، رسانه‌ی آزاد توانست نقش یک نهاد واسط سازنده را در برقراری گفتگو میان تفکرات متقابل یا بعضاً متضاد ایفا کند و به افرادی که از یک دیدگاه مشخص در زمینه‌ای مشخص، دفاع می‌کنند، فرصت دهد که با حفظ کامل احترام و بدون هرگونه سانسور و محدودیت غیرحرفه‌ای، مواجهه‌ی مسالمت‌آمیز با گفتمان رقیب خود را تمرین کنند. اگر مقدمه‌ی تحلیلی که ذکر شد و ضرورت کلیدیِ راه‌اندازی گفتگو‌های مسالمت‌آمیز و بدون خشونت کلامی مورد پذیرش باشد، آن‌گاه لازم خواهد بود که از به راه افتادن رسانه‌هایی که رسالت خود را گفتگو میان اندیشه‌های رقیب تعریف کرده‌اند، استقبال کنیم. بدیهی است شکل‌گیری چنین پدیده‌ای، تا رسیدن به بلوغ و توانمندی حرفه‌ای مطلوب، همراه با خطاهایی هم خواهد بود. اینک که ابتکاری داوطلبانه در قالب رسانه‌ی آزاد منجر به شکل‌گیری چنین نهادی شده است، چقدر خوب است که دولت و سایر نهادها، نشان دهند که از این پدیده استقبال می‌کنند و به شکل‌گیری گفتگو میان اندیشه‌های رقیب به‌عنوان اقدامی در جهت توسعه‌ی کشور، نه‌تنها اهمیت می‌دهند بلکه این کار برایشان اولویت راهبردی دارد و نقش خود را به دادن تذکرات سازنده در مسیر ادامه‌ی فعالیت و توسعه‌ی آن محدود می‌کنند. به‌عنوان کسی که بنابه دلایلی که جای توضیح آن اینجا نیست، سال‌ها از مناظره اجتناب می‌کردم، وقتی با استدلال‌ها و البته اصرار این رسانه مواجه شدم، تصمیم گرفتم خیلی محدود، این کار را تجربه کنم که به‌نظر می‌رسد تجربه‌ی مفیدی بود. امیدوارم، رسانه‌ی آزاد بتواند به‌زودی و با رفع مشکل پیش‌آمده، به عرصه‌ی فعالیت رسانه‌ای گفتگومحور بازگردد و به ایفای نقش سازنده‌ی خود ادامه دهد.

⭕️ رسانۀ «آزاد» و حق گفت‌وگو ✍️محمد مالجو تفهیم اتهام به مهدی احمدی، مدیر رسانۀ «آزاد»، در دادسرا و منع انتشار برنامه‌های این رسانه تا اطلاع ثانوی، صرف‌نظر از این که از نظر حقوقی «توقیف» نامیده شود یا «منع فعالیت»، مسئله‌ای فراتر از سرنوشت یک رسانه و مدیرش را پیش می‌کشد: در شرایط کنونی ایران با فضاهای مستقل گفت‌وگو چه باید کرد؟ «آزاد» را نباید صرفاً رسانه‌ای متعلق به یک جریان سیاسی دانست که بتوان با تأیید یا رد مواضع مطروحه از زبان میهمانان برنامه‌هایش درباره‌اش داوری کرد. اهمیت چنین رسانه‌ای در کارکردی است که می‌تواند برای فضای عمومی داشته باشد: تمهید امکان گفت‌وگو میان دیدگاه‌هایی که لزوماً همسو نیستند، طرح پرسش‌هایی که در رسانه‌های رسمی اصلاً مجال طرح نمی‌یابند و تبدیل اختلافات سیاسی و اجتماعی به موضوع گفت‌وگوی علنی. «آزاد» به این معنا بخشی از زیرساخت گفت‌وگوی عمومی است. ارزش این زیرساخت نیز دقیقاً در شرایطی آشکار می‌شود که جامعه با شکاف‌ها و اختلافات عمیق روبه‌روست. از همین‌جاست که مسئلۀ مجوز اهمیت پیدا می‌کند. چه‌بسا، بر اساس قوانین موجود، فعالیت رسانه‌ای در قالبی مشخص نیازمند کسب مجوز باشد، اما پذیرش این امر به معنای پایان پرسش نیست. مسئله فقط اجرای قانون نیست. خودِ تناسب نظام مجوزمحور با واقعیت رسانه‌های اینترنتی نیز باید محل پرسش باشد. رسانۀ اینترنتی امروزه نه دقیقاً روزنامه است و نه شبکۀ رادیویی و تلویزیونی به معنای کلاسیک. بخش مهمی از گفت‌وگوی عمومی جامعه در پلتفرم‌های دیجیتال شکل گرفته و میلیون‌ها نفر اخبار و تحلیل و گفت‌وگو را از همین مسیر دریافت می‌کنند. آیا در چنین شرایطی اصلاً می‌توان سازوکارهایی را که برای نظم رسانه‌ایِ دوره‌ای دیگر طراحی شده‌اند بدون بازاندیشی بر این فضای جدید اِعمال کرد؟ حتی اگر پاسخ حقوقی به این پرسش مثبت باشد، باز مسئلۀ پی‌آمدهای اجتماعی‌اش باقی می‌ماند. تحدید یک فضای گفت‌وگوی عمومی لزوماً اختلافات را از میان نمی‌برد بلکه فقط محل بروزشان را تغییر می‌دهد. اختلافی که می‌توانست در یک گفت‌وگوی علنی مطرح شود در غیاب چنین فضایی قطعاً به شبکه‌های بسته و غیرشفاف و شایعه و سوءظن منتقل می‌شود. جامعه‌ای که امکان دیدن و شنیدن اختلافات خویش را در فضاهای عمومی از دست می‌دهد الزاماً جامعه‌ای آرام‌تر نمی‌شود بلکه فقط اختلافاتش را کم‌تر در قالبی مشاهده‌پذیر و بیش‌تر یه شکلی مستعد سوءتفاهم و افراط تجربه می‌کند. برخورد با «آزاد» را از این منظر نمی‌توان به یک تصمیم اداری یا قضایی تقلیل داد. مشکل عبارت است از تصمیمی سیاسی دربارۀ حدود تحمل قدرت در برابر جامعه. وقتی در جامعه‌ای که با بحران اعتماد و شکاف‌های عمیق سیاسی و کاهش اعتبار رسانه‌های رسمی روبه‌روست یکی از مجاری گفت‌وگو بسته می‌شود، پیام سیاسیِ واضحی صادر شده است: با فضاهای گفت‌وگومحوری که خارج از سازوکارهای رسمی شکل گرفته‌اند نمی‌توان مدارا کرد. این رویکرد نه نشانۀ اقتدار بلکه نشانۀ ناتوانی ساختار قدرت در تحمل تکثر اجتماعی و گفت‌وگوی مستقل است. اعتراض به برخورد با «آزاد» از همین‌جا آغاز می‌شود: جامعه‌ای که حق پرسیدن و شنیدن و اختلاف‌نظر را در فضای عمومی از دست بدهد، دیر یا زود اختلافات خود را در اَشکال دیگری بروز خواهد داد و مسئولیت پی‌آمدهای این انتقال را نمی‌توان صرفاً بر دوش جامعه گذاشت. من و بسیارانی دیگر نمی‌خواهیم جامعه در چنین سراشیبِ فنایی بیفتد. قدرت نباید مجاری گفت‌وگو را ببندد. قدرت موظف است تحمل شنیدن صدای جامعه را بیاموزد. اگر همین حد محدود از مجراهای باقی‌مانده برای گفت‌وگو نیز امروز به نام قانون بسته شود، فردا شکاف‌ها بس عمیق‌تر از امروز خواهد شد. توقیف «آزاد» فقط افزودن دیواری دیگر میان جامعه و قدرت است.

دوست عزيز جناب دكتر #پزشكيان اگر كس يا كسانى تاكيد دارند الان وقت جراحى اصلاح قيمت انرژى هست توجه نكن. وقتش الان نيست. با كنترل مصرف و بالا بردن توان توليد سال را جلو رويم. مشكلات مردم خيلى بالاتر از اين حرفهاست. از من گفتن بودو توجه بفرما چه كسانى اين نسخه را تنظيم كردند غلامرضا تاجگردون https://fxtwitter.com/GhTajgardoon/status/2090695625113268285

سینا طوسی: پاول کروگمن (Paul Krugman) توضیح می‌دهد که چرا شوک نفتی هرمز بدتر از آن چیزی است که قیمت نفت خام نشان می‌دهد: نفت خام حدود ۲۵ دلار در هر بشکه افزایش یافته، اما «اسپرد کرک» (Crack Spread - تفاوت قیمت نفت خام و فرآورده‌های پالایشی) حدود ۳۵ دلار دیگر جهش داشته است. نتیجه: جهش قیمت بنزین و گازوئیل، همراه با تورمی که قرار است حتی بیشتر از این افزایش یابد. https://paulkrugman.substack.com/p/why-isnt-the-price-of-oil-even-higher و چرا اسپرد کرک جهش کرده است؟ بخش زیادی از ظرفیت پالایشی جهان یا پشت تنگه هرمز گیر افتاده یا بر اثر حملات اوکراین به روسیه دچار اختلال شده است. این گلوی گلوگاه اقتصادی در واقع قیمت نفت خام را پایین‌تر نگه داشته است: خریداران وقتی ظرفیت پالایشی کافی برای تبدیل نفت به سوخت قابل استفاده وجود ندارد، قیمت نفت خام را بالا نمی‌برند[نفت خانم‌ نمی خرند]. بنابراین، این شوک خود را به‌جای نفت خام، در قیمت بنزین و گازوئیل نشان می‌دهد. https://fxtwitter.com/SinaToossi/status/2090582307618873419

‌🔻شکاف‌های اجتماعی را نباید به‌صورت عامدانه و خودخواسته فعال کرد و با نارضایتی‌ها و فشارهای اقتصادی سنگین موجود پیوند زد. در شرایط کنونی، برهم‌کنش این دو می‌تواند با سرعت و شدت بیشتری از گذشته، یک مسئله اجتماعی را به بحران امنیت ملی تبدیل کند و حوادث خونباری مانند ۱۸ و ۱۹ دی ماه را رقم بزند. ‌به همین جهت، تحریک جامعه از طریق فعال‌سازی گسل‌های اجتماعی حتی پرمخاطره‌تر از مسائلی همچون افزایش قیمت بنزین است؛ زیرا در حالی که تبعات یک فشار اقتصادی مشخص، احتمالا قابل مدیریت است، اما فعال شدن هم‌زمان شکاف‌های اجتماعی و نارضایتی‌های اقتصادی، کشور را وارد التهابات خطرناکی می‌کند. ‌درک اینکه کشور در وضعیت جنگی است و باید با عقلانیت از آن‌ عبور کرد چندان دشوار نیست! ‌

چین به طور رسمی اعلام کرد که تحریم‌های آمریکا علیه ایران را به رسمیت نمی‌شناسد. ​«چین تحریم‌هایی را که هیچ پایه‌ای در حقوق بین‌الملل ندارند، رد می‌کند.» https://fxtwitter.com/IranObserver0/status/2090751597882077327

اسرائیل زیو، ژنرال برجسته و رئیس سابق بخش عملیات ارتش اسرائیل، در یادداشتی تحلیلی در روزنامه «معاریو» هشدار می‌دهد که رجب طیب اردوغان با سوءاستفاده از تضعیف محور ایرانی، بحران غزه و بی‌اعتمادی بین‌المللی به نتانیاهو، در حال مهندسی یک معماری جدید منطقه‌ای است که خطر آن برای تل‌آویو به‌مراتب سنگین‌تر از تهدید ایران خواهد بود. وی تصریح می‌کند که ترکیه درصدد شکل‌دهی به یک «محور سنی جدید» با مشارکت عربستان سعودی و پاکستان است تا حلقه‌ای محاصره‌کننده شامل سرمایه سعودی، صنایع نظامی ترکیه و قدرت بازدارندگی هسته‌ای پاکستان را جایگزین نفوذ منطقه‌ای ایران کند. زیو با اشاره به تحرکات آنکارا تأکید دارد که استقرار سامانه‌های پدافندی و راداری در سوریه صرفاً برای حمایت از بومیان نیست، بلکه هدف اصلی آن سلب آزادی عمل نیروی هوایی اسرائیل به‌عنوان مهم‌ترین دارایی استراتژیک تل‌آویو است. به باور این تحلیل‌گر، نفوذ دیپلماتیک ترکیه در غزه، تلاش برای همراه ساختن مصر و تبدیل ساختن پرونده فلسطین به اهرم فشاری علیه تل‌آویو، موقعیتی ویژه به آنکارا بخشیده است؛ موقعیتی که به دلیل عضویت ترکیه در ناتو، روابط گسترده تجاری با اروپا و مشروعیت منطقه‌ای، مهار آن را برخلاف ایران منزوی دشوارتر کرده و احتمال تشکیل ائتلاف‌های بین‌المللی علیه تل‌آویو را به‌شدت افزایش می‌دهد. این فرمانده ارشد سابق در بخش دیگری از ارزیابی خود، حملات هوایی تل‌آویو به سوریه را موضعی منفعلانه و صرفاً اقدامی موقت برای خرید زمان دانسته و تأکید می‌کند که ناکامی دیپلماتیک و خلاء استراتژیک ناشی از سه سال جنگ بی‌نتیجه، بستر مناسب را برای توسعه‌طلبی آنکارا فراهم کرده است. زیو خاطرنشان می‌سازد که کابینه نتانیاهو به‌جای ارائه یک افق دیپلماتیک، خود سازنده خلأيي بوده که اکنون ترکیه در حال پر کردن آن است. از نظر وی، تنها راه برون‌رفت از این بن‌بست راهبردی، اتخاذ یک سیاست منطقه‌ای جدید مشتمل بر ایجاد سازوکار جایگزین حماس در غزه، احیای پیمان‌های عملی با مصر و اردن و تقویت محورهای منطقه‌ای با یونان، قبرس و هند است. با این حال، او در جمع‌بندی نهایی تصریح می‌کند که دولت فعلی نتانیاهو به دلیل وابستگی‌های شدید سیاسی، بی‌اعتمادی داخلی و بین‌المللی و عدم اتخاذ تصمیمات سخت، توانایی اجرای چنین تدابیری را ندارد و تغییر این معادله خطرناک تنها پس از رفتن این کابینه میسر خواهد بود. منبع: https://www.maariv.co.il/news/opinions/article-1358014

🔹مجید شاکری: نكات امروز آقاى دكتر پزشكيان، نكات مصاحبه آقاى همتى و نكات منقول از آقاى دكتر قاليباف كمكى به پايان جنگ نمى كند. من درك مى كنم رسيدن به مراحل پايانى مسابقه تاب آورى سخت است( چنانكه طرف مقابل هم سراغ انواع شعبده ها براى خريدن زمان رفته) اما صبر و ظفر دوستان قديمند. https://fxtwitter.com/Majidshakeri8/status/2090814575327297858

🔹مجید شاکری: ایران باید قبل از میان دوره سطح تنش را متمرکز بر نفت بالا می برد و خوشبختانه آمریکا دلیل لازم را هدیه کرد. بدیهی است ایران در دفاع پیش گیرانه منتظر حمله اقتصادی آمریکا نمی ماند 🔸مجید شاکری: توقف روابط تجاری به امارات تا حد خوبی تلاش لابی امارات در تهران برای حفظ مبدا و مقصد مسیر آمریکایی در جنوب هرمز از حملات ایران را تضعیف می کند. همین حالا هم پروژه پراکنی در توئیتر فارسی را آغاز کردند ولی به امید خدا موفق نخواهند شد. https://x.com/Majidshakeri8/status/2090514724878233694

🔹مجید شاکری: آتش بس كار درستى بود. امضاى يادداشت تفاهم كار درستي بود. اكنون دقيقا به همان دليل تصعيد كار درستى است. https://fxtwitter.com/Majidshakeri8/status/2090821719934013460

🔵دیزل: جنگ نتانیاهو-ترامپ علیه ایران تهدیدی برای کمبود و جهش قیمت‌ها است نویسنده: خوان کول تاریخ: ۲۱ اوت ۲۰۲۶ آن آربر (اینفورمد کامنت) – قیمت دیزل در بسیاری از بازارهای جهان بالا است، اما هنوز اصلی‌ترین بخش داستان را ندیده‌ایم. ران بوسو، تحلیل‌گر حوزه انرژی در رویترز هشدار می‌دهد که بحران هرمز روزانه ۹ میلیون بشکه نفت خام را از بازار خارج کرده است و وقوع یک بحران انرژی به سبک دهه ۱۹۷۰ که قیمت بنزین، دیزل و گاز طبیعی را برای سال‌های آینده افزایش دهد، صرفاً مسئله زمان است. این هفته این خبر منتشر شد که فاصله قیمتی («کرک اسپرد») میان قیمت یک بشکه نفت خام و قیمتی که پالایشگاه‌ها برای پالایش آن طلب می‌کنند، به بالای ۱۰۰ دلار رسیده است. این آمار نشان‌دهنده هشداری است مبنی بر اینکه قیمت بنزین و دیزل برای مدتی بالا باقی خواهد ماند. این خبر بدی برای اقتصادهای غربی است. زمانی که به فروشگاه مواد غذایی می‌روید، غذا برای خرید وجود دارد زیرا کامیونی که با سوخت دیزل کار می‌کند آن را حمل کرده است. بدون دیزل، غذایی در کار نیست؛ یا حداقل دیزل گران، به معنای غذای گران است. کامیون‌ها با دیزل کار می‌کنند و حدود ۷۰ درصد از کالاهای حمل‌شده در آمریکا با کامیون جابه‌جا می‌شوند. قیمت بالای دیزل به معنای قیمت بالای همه چیز است. یک مشکل کلیدی این است که تنگه هرمز عملاً همچنان بسته است و نفتکش‌های نفت یا گاز طبیعی مایع‌شده (LNG) چندانی از آن عبور نمی‌کنند. مشکل دیگر، کاهش ظرفیت پالایشگاهی است. بوسو برآورد می‌کند که ۲۰ درصد از پالایشگاه‌های خلیج فارس در اثر جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران و پاسخ‌های متقابل ایران آسیب دیده‌اند. نفت خام تا زمانی که به فرآورده‌هایی مانند بنزین و دیزل پالایش نشود، صرفاً لجن بی‌ارزشی بیش نیست. از دست رفتن ظرفیت پالایشگاهی برابر است با از دست رفتن سوخت. این از دست رفتنِ ۹ میلیون بشکه در روز، با آزادکردن ذخایر نفتی آمریکا، اروپا و چین که تا سطوحی کاهش یافته‌اند که طی ربع قرن اخیر دیده نشده بود، کمی جبران شده است. اما بدیهی است که اگر درگیری در خلیج فارس چند ماه دیگر ادامه یابد—که تمام شواهد نیز از همین امر حکایت دارند—دیر یا زود پیامدهای اصلی نمایان خواهد شد و مصرف‌کنندگان با قیمت‌های بسیار بالا و از آن بدتر، با کمبود مواجه خواهند شد. مشکلات، پیچیده هستند نه ساده، و یکدیگر را تشدید می‌کنند. جنگ اوکراین به پالایش دیزل و بنزین روسیه ضربه زده است، زیرا کی‌یف در تابستان امسال از پهپادها برای آسیب زدن به پالایشگاه‌ها استفاده کرده است. از هر ۱۰ جایگاه سوخت در روسیه حدود ۷ جایگاه تعطیل هستند و در جایگاه‌هایی که هنوز فعالند صف‌های طولانی تشکیل شده است. روسیه صادرات دیزل را متوقف کرده و ممکن است این کار را تا پایان سال ادامه دهد که این امر به بازارهای صادراتی مانند هند آسیب شدیدی می‌زند. اما حتی اگر روسیه می‌خواست به اروپای غربی نفت و گاز صادر کند، تحریم‌های آمریکا و اروپا مانع از این اقدام می‌شد. به همین ترتیب، آسیب واردشده به تاسیسات گاز طبیعی مایع‌شده در رأس لفان قطر بر اثر ضربه متقابل ایران، ۱۷ درصد از تولید LNG قطر را احتمالاً برای ۳ تا ۵ سال از مدار خارج کرده است. محاصره تنگه توسط ایران باعث شده است که تعداد بسیار کمی از نفتکش‌های LNG جرأت کنند از این تنگه عبور کنند. در ژاپن که به شدت به LNG وارداتی وابسته است، مردم زمستان امسال به جای آن به نفت سفید روی خواهند آورد که این به معنای انحراف نفتِ کمیاب به سمت مصارف گرمایشی است. همچنین در بنگلادش، کمبود گاز فسیلی باعث شده تا کارخانه‌ها به سوخت دیزل روی آورند که مصرف آن از زمان آغاز جنگ علیه ایران نزدیک به ۴۰۰ درصد افزایش یافته است. از آنجا که دیزل گران است، هزینه‌های کارخانه‌ها افزایش یافته است. در بنگلادش روزانه ۱۰ ساعت قطعی برق وجود دارد و مغازه‌ها مجبورند ساعت ۸ شب تعطیل کنند. یکی از مشکلات طرح دولت ترامپ برای خفه کردن اقتصاد ایران این است که تهران به آرامی تسلیم نخواهد شد و اگر اوضاع خیلی بد شود، دوباره به همسایگان عرب خود در خلیج فارس—که نزدیک به ۲۰ درصد نفت جهان را صادر می‌کنند—حمله خواهد کرد. واشنگتن هنوز این پیام را دریافت نکرده است که ایران انرژی جهانی را به گروگان گرفته و در اعدام گروگان‌ها تردید نخواهد کرد. بوسو با فعالان عملیاتی گفتگو کرده است؛ کسانی که مسئولیت پالایشگاه‌ها و حمل‌ونقل دریایی را بر عهده دارند. آن‌ها گفتند اگر ترامپ به جنگ علیه ایران ادامه دهد، اختلال بزرگی در بازار در پیش خواهد بود. آن‌ها گله داشتند که تحلیل‌گران وال‌استریت هنوز این موضوع را درک نکرده‌اند؛ اما به زودی درک خواهند کرد. https://www.juancole.com/2026/08/netanyahu-threatens-shortages.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

حملات پهپادی اوکراین به پالایشگاه‌های روسیه موجب بروز بحران سوختی شده است که امنیت انرژی آسیای مرکزی را بازتعریف می‌کند. تاجیکستان که برای ۸۰ درصد از واردات سوخت خود به روسیه وابسته است، به منظور جلوگیری از فروپاشی داخلی، درخواست تأمین اضطراری ۲.۵۵ میلیون تن سوخت از ایران کرده است. تاجیکستان در تلاش است تا با پیگیری یک کریدور لجستیکی جدید در مسیر ایران-افغانستان-تاجیکستان-چین، مسیرهای روسیه را دور بزند، اما با یک ریسک مهم ژئوپلیتیک روبرو است: واشنگتن در حال آماده‌سازی تحریم‌های شدیدی علیه فروش نفت ایران است که این موضوع دوراهی دشواری را میان نیازهای فوری به انرژی و خطر تحریم‌های ثانویه آمریکا ایجاد می‌کند. https://fxtwitter.com/Frank_Stones/status/2090768234475639270