فروغی، ماشین شاه و ظرفیت دولت در حال خواندن خاطرات محمدعلی فروغی‌ام؛ یادداشت‌های سفرش برای شرکت در کنفرانس صلح پاریس. روایت از اواخر ۱۹۱۸ آغاز می‌شود، یعنی ۱۰۸ سال پیش. نه روزگار باستان است و نه تاریخی چنان دور که نتوانیم نسبتی با آن برقرار کنیم. روزگاری است که پدربزرگ‌های ما، یا پدران آن‌ها، در همین کشور زندگی می‌کردند. آنچه در صفحات نخست توجهم را جلب کرده، پیش از مذاکرات و مناسبات دیپلماتیک، خودِ سفر است: اینکه نمایندگان رسمی ایران چگونه می‌خواهند از پایتخت کشورشان به ساحل خزر برسند. مسیر، تهران، قزوین، منجیل و رشت است تا بعد از رسیدن به انزلی، سفر را با کشتی ادامه دهند. اتومبیل شاه را در اختیار دارند، اما ماشین پشت سر هم خراب می‌شود و ادامه راه به توقف و تعمیر گره می‌خورد. در همان روز نخست، هنوز به قزوین نرسیده‌اند که اتومبیل از حرکت می‌ایستد. ماشین دیگر جلو رفته و فروغی حال خود و همراهانش را در چند کلمه ثبت می‌کند: «ما تنها و بیچاره ماندیم.» این‌ها مسافران عادی نیستند؛ هیئت رسمی کشوری‌اند که می‌خواهد در یکی از مهم‌ترین گردهمایی‌های بین‌المللی آن روزگار از حقوق خود دفاع کند. راننده همین اتومبیل را هم از سفارت انگلیس گرفته‌اند. در ادامه این روایت، برای تعمیر و راه‌انداختن ماشین نیز کمک انگلیسی‌ها لازم می‌شود. تلخی صحنه در همین‌جاست: نمایندگان ایران برای دفاع از استقلال و حقوق کشوری عازم اروپا هستند که بی‌طرفی‌اش در جنگ نقض شده و بخش‌هایی از خاکش زیر اشغال نیروهای خارجی، از جمله انگلیسی‌ها، قرار گرفته است؛ اما برای پیش‌بردن سفرشان در داخل خاک ایران، به امکانات همان قدرت خارجی احتیاج دارند. پس از خروج نیروهای روس نیز بریتانیا در پی گسترش سلطه خود بر ایران بود. به نظرم، این صحنه کوچک مدخل خوبی برای فهم مفهوم «ظرفیت دولت» است. البته خراب‌شدن یک اتومبیل، به‌تنهایی، چیزی درباره توانایی یک دولت ثابت نمی‌کند. مسئله، مجموعه روابطی است که هنگام خرابی آشکار می‌شود: چه کسی امکانات دارد؟ چه کسی می‌تواند نیروی فنی و وسیله جایگزین فراهم کند؟ چه کسی در طول مسیر شبکه‌ای دارد که بتوان به آن رجوع کرد؟ و دولت ایران، حتی برای جابه‌جایی هیئت بلندپایه خود، تا چه اندازه می‌تواند به سازمان و امکاناتی متکی باشد که تحت اختیار خودش است؟ در سوی دیگر این تصویر، شبکه حضور بریتانیاست. همان صفحات اول خاطرات نشان می‌دهد انگلیسی‌ها در شهرهای متعدد ایران کنسولگری و نمایندگی داشتند. این‌ها صرفاً دفاتر انجام امور کنسولی نبودند؛ گردآوری اطلاعات، شناخت نیروهای محلی، ارتباط با صاحبان نفوذ و پیگیری منافع سیاسی و راهبردی نیز بخشی از کارکردشان بود. گزارش درباره راه‌ها، منابع، مناسبات قدرت و امکانات مناطق، دانشی فراهم می‌کرد که می‌توانست به نفوذ سیاسی و اقدام نظامی تبدیل شود. قدرت بریتانیا فقط در لندن یا بر عرشه کشتی‌های جنگی‌اش نبود؛ بخشی از آن در همین شبکه‌های محلی داخل ایران عمل می‌کرد. ظرفیت دولت یعنی توان تبدیل تصمیم به عمل. یعنی فاصله میان صدور فرمان در پایتخت و اجرای آن در سراسر کشور چقدر است. داشتن شاه، وزیر، عنوان و تشریفات، لزوماً به معنای برخورداری از این توان نیست. دولت به منابع مالی، سازمان اداری، اطلاعات، نیروی آموزش‌دیده، ارتباطات و امکان جابه‌جایی احتیاج دارد. آنچه در بحث «قدرت زیرساختی» دولت اهمیت پیدا می‌کند، همین توان حضور مؤثر و اجرای تصمیم‌ها در قلمرو است، نه صرفاً اختیار فرمان‌دادن. قرار نیست دولت خودش مکانیک باشد یا همه وسایل مورد نیازش را تولید کند. مسئله این است که بتواند امکانات جامعه را سازمان دهد، خدمات لازم را فراهم کند و برای انجام وظایف اساسی‌اش، ناگزیر از اتکا به اراده یک قدرت مسلط خارجی نباشد. داشتن اتومبیل شاه با داشتن نظام حمل‌ونقل تفاوت دارد؛ همان‌طور که خریدن ابزار با ساختن ظرفیت یکی نیست. در این روایت، اتومبیل وجود دارد، اما شبکه‌ای که باید حرکت مطمئن آن را ممکن کند، محل آشکارشدن ضعف و وابستگی است. از این منظر، خاطرات فروغی را می‌توان فراتر از سرگذشت یک رجل سیاسی خواند. این صفحات پرسشی درباره نسبت استقلال و توان اداره کشور پیش می‌کشند: وقتی برای انجام کارهای ابتدایی نیز به امکانات دیگری وابسته‌ایم، چه اندازه از حق تصمیم‌گیری‌مان را می‌توانیم در عمل حفظ کنیم؟ این پرسش، توجیه مداخله خارجی نیست. حق حاکمیت کشور ضعیف کمتر از کشور قوی نیست؛ اما برخورداری از حق، به‌خودی‌خود توان حفاظت از آن را ایجاد نمی‌کند. برای من، تصویر آن هیئت کنار اتومبیل ازکارافتاده، تصویری ماندگار است. قرار است در پاریس از حقوق ایران دفاع کنند، اما محدودیت‌های قدرتشان پیش از رسیدن به میز مذاکره، در جاده تهران به قزوین خود را نشان داده است. استقلال فقط حقی نیست که اعلام شود؛ توانی هم هست که باید ساخته و نگهداری شود. ✍حسین قتیب

اگر به صد سال اخیر نگاه کنیم، شاید بتوان بخش بزرگی از تاریخ سیاسی ایران را تلاش پی‌درپی حکومت‌ها برای ساختن همین «ظرفیت دولت» و در نتیجه استقلال عملی دانست. رضاشاه بیش از هر چیز پروژه کنترل سرزمینی را پیش برد: ارتش متمرکز، بوروکراسی، راه، ثبت، مالیات و کشاندن اقتدار دولت مرکزی به مناطقی که پیش‌تر حضور دولت در آنها ضعیف یا واسطه‌ای بود. در دوره محمدرضاشاه، و به شکلی متفاوت و آشکارتر در نهضت مصدق، مسئله استقلال اقتصادی و حاکمیت بر منابع، به‌ویژه نفت، به مرکز سیاست آمد. جمهوری اسلامی پروژه دیگری را دنبال کرد: مردمی‌کردن سیاست و بسیج اجتماعی، و همزمان ساختن ظرفیتی نظامی و بازدارنده متفاوت از الگوی ارتش کلاسیک رضاشاهی. جنگ اخیر با آمریکا شاید روشن‌ترین آزمون همین تحول باشد. ایران امروز، فارغ از داوری درباره سیاست‌هایش و هزینه‌های سنگین جنگ، دیگر آن دولتی نیست که هیئت رسمی‌اش برای عبور از قزوین محتاج تعمیر ماشین به دست انگلیسی‌ها باشد. در جنگ امروز ، در برابر قدرتی با برتری عظیم هوایی، دریایی، اطلاعاتی و اقتصادی، توانست ماه‌ها به جنگ ادامه دهد، به پایگاه‌های آمریکایی پاسخ موشکی و پهپادی بدهد و با استفاده از جغرافیا، موشک، پهپاد، شبکه‌های منطقه‌ای و تنگه هرمز برای آمریکا و متحدانش هزینه ایجاد کند. مفهوم استقلال را باید نه فقط در شعار و حاکمیت حقوقی، بلکه در «توان مقاومت در برابر اراده قدرت بزرگ‌تر» جست‌وجو کرد. در فاصله صد سال، قلمرو و مسئله اصلی ایران تغییر چندانی نکرده است: ساختن دولتی که بتواند قلمرو را کنترل کند، منابعش را در اختیار بگیرد، جامعه را سازمان دهد و در لحظه فشار خارجی، تصمیمش فقط بر کاغذ مستقل نباشد. تفاوت اینجاست که ابزارهای این ظرفیت از امروز به ترکیبی از ظرفیت اجتماعی، فناوری نظامی، بازدارندگی و قدرت تحمیل هزینه رسیده است.

الزیدی: نمی‌گذاریم عراق به میدان درگیری‌ تبدیل شود نخست‌وزیر عراق: 🔹اجازه نخواهیم داد عراق به میدان درگیری‌های دیگران یا مبدأیی برای حمله به کشورهای همسایه تبدیل شود. 🔹تلاش‌ها در راستای ایجاد اختلال در امنیت ما در برابر وحدت مردم و ایستادگی آنان در کنار دولت و نیروهای مسلح عراق، شکست خواهد خورد. isna.ir/xdX4yw

🔵نسل جوان؛ از معترض تا حزب‌اللهی 🔸گفت‌وگوی محمد فاضلی با مصطفی نوذری ▪️ایران تاک(IranTalk) #نسل_زد #نسل_جوان این برنامه در تاریخ ۵ شهریور ماه ۱۴۰۵ ضبط شده است. آیا می‌توان گفت نسل زد فقط دارای یک گرایش سیاسی است؟ یا نسل جوان و نسل زد دارای کثرت و پیچیدگی خاص خود است؟ در این اپیزود مصطفی نوذری با انتقاد از #نوید_کلهرودی، از بازنمایی تک بعدی نسل جوان به عنوان معترضان، فراتر می‌رود و وجه دیگری از این نسل را نشان می‌دهد. مصطفی نوذری که تجربه زیسته متکثر و پیچیده‌ای دارد معتقد است نادیده گرفتن جوان حزب‌اللهی میتواند خونین باشد؛ و از ضرورت نگاه اجتماعی متفاوتی به جامعه ایران حرف می‌زند. https://youtu.be/SlojnJh7YZo?is=Ur_ErVC_rSAmLWhD

جان میرشایمر: هند چاره‌ای جز همراهی نهایی با ایالات متحده ندارد، هرچند دکترین بسنت شکست‌خورده است 🔴 تحلیل مهم جان میرشایمر: انزوای آمریکا در جنگ خلیج فارس و بازی دوگانه هند ▫️جان میرشایمر، نظریه‌پرداز برجسته روابط بین‌الملل، در تحلیل جدید خود از انزوای بی‌سابقه واشنگتن و تل‌آویو در تقابل با ایران می‌گوید. ▫️به گفته او، استراتژی آمریکا برای اعمال تحریم‌های ثانویه و فلج کردن اقتصاد ایران «از همان ابتدا محکوم به شکست بود»، زیرا قدرت‌هایی نظیر چین و روسیه قاطعانه با آن مخالفت کرده و به تجارت و حتی کمک نظامی به تهران ادامه می‌دهند. میرشایمر هشدار می‌دهد که تهدیدات مستمر واشنگتن عملاً نتیجه عکس داده و در حال متحد کردن مسکو، پکن، تهران و پیونگ‌یانگ در یک بلوک قدرتمند ضدآمریکایی است. ▫️با این حال، او همراهی اخیر هند با بیانیه‌های ضدآمریکایی (نظیر سازمان همکاری شانگهای) را صرفاً یک «حرکت تاکتیکی» در پاسخ به سیاست‌های غیرقابل‌پیش‌بینی واشنگتن می‌داند. میرشایمر معتقد است که با وجود این تنش‌ها، جبرِ ژئوپلیتیک و تهدید استراتژیکی به نام «چین»، هند را ناچار خواهد کرد تا در روز مبادا و زمانی که کار به جاهای باریک بکشد، ایستادن در کنار ایالات متحده را به اتحادِ شرق ترجیح دهد. 🔵گزارش مفصل این مصاحبه را در سایت ۲۴آنلاین بخوانید: https://www.24onlinenews.ir/بخش-اخبار-2/61240-جان-میرشایمر-هند-چاره-ای-جز-همراهی-نهایی-با-ایالات-متحده-ندارد-هرچند-دکترین-بسنت-شکست-خورده-است

✅ تحلیل‌گر ارشد و افسر بازنشسته ارتش چین: 📍در رابطه با توقیف شناور زیرسطحی، آمریکا اصرار دارد که این سامانه قدیمی بوده و هیچ تجهیزات حساسی نداشته است، اما واقعیت با ادعای آمریکا متفاوت است... 🔻ایران می‌تواند از طریق مهندسی معکوس و تحلیل فنی، جهش و یک پشتیبانی قوی در توسعه زیردریایی‌های بدون سرنشین خود ایجاد کند... 🔻نرم‌افزار هوش مصنوعی اختصاصی شرکت «آندوریل» روی این سامانه نصب شده و دسترسی به آن ابزاری مؤثر برای رصد عملیات زیرسطحی آمریکا خواهد بود... #چینی 🆔 @Kavoshmedia

✅ کارشناسان چینی: 📍ایران برای نخستین بار یک موشک ضدکشتی جدید را بالای سر ناو جنگی آمریکایی آزمایش کرده/پالس الکترومغناطیسی می‌تواند قطعات و تجهیزات حساس الکترونیکی ناوهای آمریکایی را کاملاً نابود سازد... 🔻طرف ایرانی توانسته با تحلیل داده‌های آشکار، موقعیت مکانی نیروهای آمریکایی را برآورد کند/کلیت سیستم اطلاعاتی ارتش آمریکا غافلگیر شده و پیش‌بینی چنین وسعتی از افشای اطلاعات را نکرده بود... #چینی 🆔 @Kavoshmedia

هشدار فرمانده سابق ارتش آمریکا؛ ایران اقتصاد ما را تحت تأثیر قرار داده و متحدانمان را از ما دور می‌کند! مارک هرتلینگ، فرمانده ارشد بازنشسته ارتش آمریکا: 🔹ما با یک رویکرد نامتقارن در جنگ اقتصادی از سوی ایران و حالا برخی متحدانش روبه‌رو هستیم. و همان‌طور که بابی گفت، می‌بینیم بسیاری از متحدان خاورمیانه‌ای ما در حال فاصله گرفتن هستند، چون دیگر نمی‌توانند به ما متکی باشند. 🔹بنابراین وقتی درباره تأثیرگذاری بر اقتصاد جهانی صحبت می‌کنید این وضعیت قطعاً اقتصاد آمریکا را هم تحت تأثیر قرار خواهد داد. ما همین حالا هم شاهد آن هستیم. اما این مسئله عملاً دوستان و متحدان ما را هم از ما دور می‌کند. @TasnimNews

🚫خلاصه مصاحبه خلبان آمریکایی «براوو» پس از ۵۰ ساعت فرار در ایران؛ روایت سرنگونی F‑15E و عملیات گسترده نجات آمریکا #دشمن‌شناسی ⏺افسر سیستم‌های تسلیحاتی جنگنده F‑15E با نام مستعار «براوو»، در نخستین مصاحبه عمومی خود روایت کرده است که هواپیمای آن‌ها هنگام انجام مأموریتی شبانه علیه تأسیسات مرتبط با صنایع موشکی و پهپادی در جنوب اصفهان، با یک موشک ایرانی هدف قرار گرفت. شدت اصابت را «مانند برخورد قطار باری» توصیف کرده و گفته است خدمه پس از ناکامی در کنترل جنگنده، ظرف چند ثانیه ایجکت کردند. ⏺مهم‌ترین نکات مصاحبه: ⏺جنگنده با نام مخابراتی «Dude 44» یک فروند F‑15E دو سرنشینه بود؛ خلبان «آلفا» و افسر تسلیحات «براوو» نامیده می‌شدند. چتر نجات براوو بر اثر اصابت اولیه آسیب دید و او با سرعت تخمینی ۷۰ تا ۱۰۰ مایل‌برساعت ــ حدود ۱۱۰ تا ۱۶۰ کیلومتربرساعت ــ به زمین برخورد کرد. ⏺در این سقوط، کمر، دست و شانه او شکست و از ناحیه مچ پا، سر و صورت نیز آسیب دید؛ بااین‌حال فوراً محل فرود را ترک کرد. دو خدمه با فاصله‌ای حدود هشت کیلومتر از یکدیگر فرود آمدند. آلفا حدود شش ساعت بعد نجات یافت، اما یافتن براوو نزدیک به ۵۰ ساعت طول کشید. ⏺براوو با وجود جراحات خود را به خط‌الرأسی در ارتفاع حدود ۲۱۰۰ متر رساند تا هم از دید نیروهای جست‌وجوگر پنهان بماند و هم امکان برقراری ارتباط پیدا کند. ⏺او تقریباً بدون آب، غذا و تجهیزات پزشکی در سرمای ارتفاعات باقی ماند و نخستین پیامش را با عبارت «زخمی شده‌ام، در حال حرکتم؛ خدا بزرگ است» ارسال کرد. ⏺به ادعای فرماندهان آمریکایی، حدود ۱۵۰۰ نیروی ایرانی در شعاع ۱۶ کیلومتری منطقه در جست‌وجوی خدمه بودند و در مقطعی تا چندصد متری براوو پیش رفتند. ⏺آمریکا برای نجات آلفا ۲۱ پرنده اعزام کرد. عملیات دوم برای بازیابی براوو نیز شامل ۹۲ نیروی زمینی، چندصد نفر در هوا و مجموعاً سه تا پنج هزار نیروی پشتیبان بود. ⏺براساس گزارش، سازمان سیا با عملیات فریب و یک فناوری محرمانه در تعیین موقعیت براوو نقش داشت و پیش از ورود تیم نجات، بمب‌افکن‌ها و پهپادهای آمریکایی مواضع اطراف را هدف قرار دادند. ⏺تیم نجات با هواپیماهای ویژه روی یک باند صحرایی فرود آمد و سپس با بالگردهای سبک «لیتل‌برد» و نیروهای نجات رزمی PJ به براوو رسید. ⏺یکی از هواپیماهای عملیات در شن گرفتار شد و نیروهای آمریکایی پس از تخلیه افراد، آن را برای جلوگیری از دستیابی ایران به فناوری‌هایش منهدم کردند. ⏺براوو در جمع‌بندی، این ماجرا را نه داستان بقای شخصی خود، بلکه نتیجه «آموزش، کار گروهی، ایمان، تصمیم‌گیری و رهبری» خواند. تمام جزئیات عملیاتی فوق، روایت خدمه و مقام‌های آمریکایی است و در متن مصاحبه تأیید مستقلی برای آن‌ها ارائه نشده است. Join us | @Iranian_Militarism

⏺این روایت در شکل فعلی نه کاملاً ناممکن، اما به‌شدت اغراق‌آمیز و نیازمند مدرک فنی است! 🔹اگر براوو واقعاً با سرعت ۱۱۰ تا ۱۶۰ کیلومتربرساعت مستقیماً و به‌طور ناگهانی به زمین سخت برخورد کرده باشد، زنده‌ماندن و سپس حرکت فوری با شکستگی کمر، دست و شانه و صعود در کوهستان بسیار بعید است؛ مگر آنکه چتر آسیب‌دیده هنوز بخشی از سرعت را گرفته، برخورد روی شیب یا سطح نرم رخ داده و عدد اعلام‌شده نیز فقط تخمین بوده باشد. ضمن اینکه «شکستگی کمر» ممکن است شکستگی فشاری و پایدار مهره باشد که لزوماً به فلج یا ناتوانی کامل منجر نمی‌شود؛ چنین شکستگی‌هایی در ایجکت خلبانان نیز نسبتاً شایع‌اند. یک بررسی پزشکی، شکستگی ستون فقرات را در ۳۳ درصد خدمه ایجکت‌کرده گزارش کرده است. فاصله هشت‌کیلومتری دو خدمه، با توجه به سرعت جنگنده هنگام ایجکت، فاصله زمانی خروج و باد، غیرممکن نیست و تفاوت شش ساعت با ۵۰ ساعت در زمان نجات نیز می‌تواند به ارتباط، اختفا و موقعیت زمینی مربوط باشد؛ اما عبارت «صعود به ارتفاع ۲۱۰۰ متر» احتمالاً نادرست باشد؛ منظور رسیدن به خط‌الرأسی واقع در ارتفاع ۲۱۰۰ متر از سطح دریاست، نه اینکه فردی با چند شکستگی واقعاً ۲۱۰۰ متر ارتفاع گرفته باشد، اگر ادعای آنها این است که کلا طنز است ماجرا؛ بنابراین مشکوک‌ترین بخش، جمع شدنِ «برخورد ۱۶۰ کیلومتری، شکستگی‌های متعدد، حرکت فوری و کوه‌پیمایی طولانی» در یک روایت بدون انتشار گزارش پزشکی، داده صندلی و مختصات دقیق فرود است. Join us | @Iranian_Militarism

بنده یکبار کامل قضیه هدف دوم ماموریت را بررسی کردم، از نظر من با چنین امکاناتی چنین چیزی ممکن نیست! یعنی آنها برای اورانیوم یا خرابکاری علیه یک پایگاه موشکی نیامده بودند! ولی قطعا این جزو اهداف کلی آنان هست، لیکن در این ماموریت این را دنبال نکردند. من هر دوی این مباحث یعنی هدف اصلی و واقعی این عملیات و همچنین چارچوب مفهومی عملیات نفوذ و استخراج را بررسی کردم می توانید مطالعه کنید https://eitaa.com/iranian_militarism/42136 برای استخراج اورانیوم به تسلیحات و امکانات خیلی بیشتری نیاز است و همچنین به تیم هایی بیشتری برای ایجاد حلقه ایمن سازی اطراف پایگاه یا موضع، چون کار یک دقیقه نیست حداقل چند ساعت زمان می برد. حالا شاید سخن منطقی من را نپذیرید و مجددا از روی فشار و احساس ضعف فحاشی کنید ولی این حقیقت است. Join us | @Iranian_Militarism