🎥 پزشکیان: ما نمی‌توانیم بگذاریم همه از تنگۀ هرمز بهره ببرند اما ایران از آن محروم باشد 🔹راه را بر ایران می‌بندند و سپس از تنگه اسلحه و مهمات و موشک برای نابودی کشورها از تنگه منتقل می‌کنند؛ این امکان‌پذیر نیست و ما اجازه‌اش را نخواهیم داد. @Farsna

🎥 پزشکیان: غزه نماد شکست سازوکارهای بین‌المللی در جلوگیری از اشغال و رنج غیرنظامیان است؛ صلح پایدار در غرب آسیا بدون آزادی فلسطین شکل نخواهد گرفت 🔹مقاومت را نمی‌توان با بمب و محاصره وادار به تسلیم کرد و از بین برد. @Farsna

🎥 پزشکیان: ثابت کرده‌ایم که از جنگ نمی‌ترسیم و تا پای جان برای دفاع از ایران ایستاده‌ایم 🔹بمب اتم در دست اسرائیل است اما آژانس از ایران بازرسی می‌کند. اسرائیل ۷۰ هزار نفر را در غزه قتل‌عام کرد اما ایران بمباران شد. @Farsna

🎥 پزشکیان: اسرائیل ترور می‌کند اما ایران تحریم می‌شود؛ این یک تراژدی است که به هرکس بگویید خنده‌اش می‌گیرد. @Farsna

🎥 پزشکیان در سازمان ملل: ما تروریست نیستیم، ما قربانی تروریست هستیم 🔹من از ایرانی می‌آیم که رهبر ما را بدون هیچ دلیل و برهان و قانونی ترور کردند. @Farsna

📸 پزشکیان با نشان دادن تصاویری از رهبر شهید انقلاب و دانش آموزان شهید گفت: دیروز رئیس جمهور آمریکا گفت ما تروریستیم، در حالیکه رهبر ما را شهید کردند، دانش آموزان میناب را شهید کردند، سالن ورزشی لامرد را با بمب خوشه ای مورد هدف قرار دادند @Kayhan_Online

🎥 پزشکیان: ایران به سوی جهان دست همکاری دراز می‌کند؛ هیچ‌کس در این منطقه به تنهایی امنیت نخواهد داشت، یا امنیت را باهم خواهیم ساخت یا ناامنی را باهم تحمل خواهیم کرد. @Farsna

🎥 پزشکیان: صلحی که برای همه نباشد صلح نیست؛ سخنان دیروز رئیس‌جمهور آمریکا نشانۀ بارز خوی قُلدری است 🔹ترامپ باید بداند ملت ایران در برابر زور سر خم نخواهد کرد و متجاوزان را پشیمان خواهد کرد. @Farsna

🖼 پیام مخبر و زاکانی دربارۀ سخنرانی پزشکیان در سازمان ملل 🔹مخبر: پیام رئیس‌جمهور ایران روشن بود: دربرابر قلدر سر خم نکرده، شهدایمان را فراموش نمی‌کنیم و متجاوزان را پشیمان خواهیم کرد. 🔹زاکانی: سخنرانی شجاعانۀ رئیس‌جمهور نشان داد پروژۀ اختلال در محاسبات مسئولان کشور ناکام مانده است. @Farsna

🔹آرنو برتران: https://fxtwitter.com/RnaudBertrand/status/2102606070694937075 خب، اکنون متن اصلی توافق‌نامه گرینلند در دسترس ماست، (https://www.whitehouse.gov/briefings-statements/2026/09/agreement-between-the-government-of-the-united-states-of-america-and-the-government-of-the-kingdom-of-denmark-together-with-the-government-of-greenland-to-amend-and-supplement-the-agreement-of-27-apri/) بنابراین می‌توانیم بگوییم این توافق در مقایسه با توافق موجود سال ۱۹۵۱ چگونه است و میان ترامپ و دانمارک، چه کسی در روایت و قاب‌بندی خود از آن بیشتر دروغ گفته است. خلاصه کلام - که ممکن است برخی را غافلگیر کند - دانمارکی‌ها بیشتر دروغ گفتند: ترامپ در این ادعا که این توافق جدید کنترل گرینلند را به ایالات متحده واگذار می‌کند، تا حد زیادی درست می‌گوید. بیایید نگاهی بیندازیم به اینکه چه چیزهایی در مقایسه با توافق سال ۱۹۵۱ تغییر کرده است: ۱) این توافق اکنون یک ترتیب دائمی است: در حالی که توافق موجود سال ۱۹۵۱ تنها تا زمانی اعتبار داشت که ناتو وجود داشته باشد، این توافق جدید «تاریخ پایانی ندارد و تنها با رضایت طرفین قابل اصلاح است». این توافق حتی در صورت استقلال فرضی گرینلند در آینده نیز باقی می‌ماند: در آن صورت، دانمارک و گرینلند باید اطمینان حاصل کنند که دولت مستقل گرینلند «به‌طور مؤکد تمام حقوق و تعهدات پادشاهی دانمارک مشخص‌شده در این توافق‌نامه را بر عهده بگیرد». ۲) در توافق سال ۱۹۵۱، ایالات متحده تنها در جایی می‌توانست پایگاه ایجاد کند که هر دو دولت توافق می‌کردند، و آن هم صرفاً بر اساس برنامه‌ریزی ناتو. توافق جدید سه پایگاه را تثبیت می‌کند: ایالات متحده می‌تواند فعالیت‌های خود را در «پیتوفیک» (Pituffik) - که تا کنون تنها پایگاه آن در گرینلند بود - «مدرنیزه کرده و گسترش دهد» و «مجاز خواهد بود یک منطقه دفاعی اضافی در نارسارسواک (Narsarsuaq) و مسترسویگ (Mestersvig) ایجاد کند». پایگاه‌های بیشتر فراتر از این ۳ مورد را می‌توان با دفاع از «قاره آمریکا» توجیه کرد که یک منافع آمریکایی است نه منافع ناتو. همچنین، بسیار ظریف اما جالب: ماده IV(iii) می‌گوید که «ایالات متحده می‌تواند مناطق دفاعی اضافی در گرینلند ایجاد کند» و پس از آن رایزنی‌هایی برای «تصمیم‌گیری درباره جزئیات اجرا بر اساس توافق متقابل» انجام می‌شود. معنای این بند این است که اصلِ ایجاد پایگاه جدید به‌طور خودکار اعطا شده و تنها جزئیات اجرای آن نیازمند توافق است. ماده VII نیز به ایالات متحده «حق ابراز نگرانی در مورد ساخت‌وساز یا تغییر کاربری» هرگونه ساختمان در نزدیکی پایگاه‌های آمریکا را می‌دهد که پس از آن طرفین با هم درباره اقدام بعدی تصمیم می‌گیرند. این بدان معناست که ایالات متحده در شهرسازی و برنامه‌ریزی غیرنظامی اطراف پایگاه‌های خود حق اظهارنظر دارد. ۳) در مورد رفت‌وآمد نظامی ایالات متحده در سراسر گرینلند، تغییر عبارت‌بندی میان توافق سال ۱۹۵۱ و این توافق جدید بسیار جالب است. متن سال ۱۹۵۱ می‌گفت (ماده V(3)): ایالات متحده «می‌تواند از... حق دسترسی آزاد و رفت‌وآمد بین مناطق دفاعی از طریق گرینلند، از جمله آب‌های سرزمینی، از راه زمینی، هوایی و دریایی برخوردار شود»، اما تنها «طبق قوانین عمومی که مورد توافق طرفین قرار گرفته و توسط مقام مربوطه دانمارکی در گرینلند صادر شده است». متن جدید می‌گوید: «ایالات متحده آمریکا از... حق دسترسی آزاد و رفت‌وآمد بین مناطق دفاعی از طریق گرینلند، از جمله آب‌های سرزمینی، از راه زمینی، هوایی و دریایی برخوردار خواهد بود». همین و بس: «می‌تواند» به «خواهند بود/باید» تغییر یافته و رفت‌وآمد نظامی ایالات متحده دیگر نیازی به پیروی از قوانین «صادرشده توسط مقام مربوطه دانمارکی در گرینلند» ندارد. ایالات متحده همچنین چیز جدیدی علاوه بر این به دست می‌آورد: «دسترسی زیرسطحی (زیردریا) و رفت‌وآمد در آب‌های سرزمینی»، یعنی زیردریایی‌ها. ۴) انحصار و منع کشورهای غیر ناتو: کشورهای غیر عضو ناتو از داشتن تأسیسات نظامی یا حضور مداوم در گرینلند منع شده‌اند مگر اینکه هر سه طرف تأیید کنند، که این امر به ایالات متحده یک حق وتوی دائمی و عملی می‌دهد. توافق سال ۱۹۵۱ هیچ بند معادلی نداشت. ۵) غربالگری و بررسی سرمایه‌گذاری: این مورد کاملاً جدید است. «کشورها یا سرمایه‌گذارانی از کشوری که عضو ناتو، شریک ناتو یا عضو اتحادیه اروپا نیستند» (یعنی روسیه، چین، هند، کشورهای خلیج فارس و غیره)، «مجاز به داشتن (i) کنترل، (ii) نفوذ قابل توجه، یا (iii) دسترسی به اطلاعات غیرعلنی... در بخش‌ها یا فعالیت‌های فوق‌العاده حساس در قلمرو گرینلند (از جمله آب‌های سرزمینی) نخواهند بود، مگر اینکه بین طرفین توافق شده باشد».

باز هم، این اساساً بدین معناست که تا جایی که به کشورهای غیر عضو ناتو یا اتحادیه اروپا مربوط می‌شود، ایالات متحده حق وتوی دائمی روی این دارد که چه کسی می‌تواند در بخش‌های استراتژیک گرینلند سرمایه‌گذاری کند. ۶) در نهایت، در تضاد شدید با توافق ۱۹۵۱، قاب‌بندی و محوریت توافق تغییر قابل توجهی کرده است: این توافق جدید عمدتاً حول محور ایالات متحده شکل گرفته است. توافق‌نامه سال ۱۹۵۱ صرفاً «به نفع سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)» وجود داشت. توافق جدید، دفاع از «قاره آمریکا» را به عنوان یک هدف فهرست می‌کند، از «نقش غیرقابل جایگزین» ارتش ایالات متحده و همچنین «مشارکت‌های تاریخی و مداوم انکارناپذیر ایالات متحده در امنیت و دفاع از گرینلند» تجلیل می‌کند و ایجاد سیستم دفاع موشکی «گنبد طلایی» (Golden Dome) ترامپ را به عنوان یک هدف کلیدی نام می‌برد. بنابراین، به عنوان جمع‌بندی: * ایالات متحده یک پایگاه نظامی دائمی به دست آورد که حتی یک گرینلند مستقل نیز چه بخواهد و چه نخواهد آن را به ارث خواهد برد. * ایالات متحده اکنون حق وتو بر هرگونه حضور نظامی غیر ناتو در گرینلند، و بر این دارد که چه کسی می‌تواند در زیرساخت‌ها و منابع استراتژیک آن (فراتر از ناتو و اتحادیه اروپا) سرمایه‌گذاری کند. * دانمارک حق اظهارنظر خود در مورد اصلِ ایجاد پایگاه‌های جدید آمریکا را واگذار کرد و تنها حق بحث در مورد «جزئیات اجرا» برایش باقی ماند. * مقامات دانمارکی دیگر قوانین رفت‌وآمد نظامی آمریکا در سراسر جزیره را تعیین نمی‌کنند. * و همه این‌ها اکنون با دفاع از «قاره آمریکا» توجیه می‌شود. من نمی‌دانم این موضوع در کدام جهان حتی ذره‌ای «حاکمیت و تمامیت ارضی پادشاهی و حق مردم گرینلند برای تعیین سرنوشت خود را به رسمیت می‌شناسد»، آن طور که مت فردریکسن، نخست‌وزیر دانمارک بیان کرد (https://stm.dk/en/press/press-releases/expected-agreement-on-strengthened-security-in-the-arctic-and-the-north-atlantic-area). بله، مقدمه متن به شکلی بدبینانه و بدگمانانه حاکمیت دانمارک را «مجدداً تأیید می‌کند»، اما از نظر من، وقتی به یک کشور خارجی اجازه می‌دهید در خاک شما پایگاه بسازد، نیروهایش را بدون پیروی از قوانین شما جابه‌جا کند و تعیین کند چه کسانی می‌توانند وارد شوند - آن هم به صورت دائمی و پس از دو سال تهدید به گرفتن آن با زور - واژه مناسب برای این کار هر چه باشد، «حاکمیت به رسمیت شناخته‌شده» نیست 🤷 🔻نقل‌قول از آرنو برتران: به نظر می‌رسد آنچه اتفاق افتاد این بود: ترامپ: «ما قرار است گرینلند را بخریم!» دانمارک: «مطلقاً نه، گرینلند فروشی نیست! اما می‌توانید آن را رایگان داشته باشید» (من آگاهم که دانمارک می‌گوید «حاکمیت» خود را بر آن حفظ کرده است، اما مطمئن نیستم وقتی کشور دیگری حق وتوی دائمی دارد که چه کسی می‌تواند در قلمرو شما سرمایه‌گذاری کند و آنجا را از نظر نظامی اشغال کرده است، این واژه چه معنایی دارد) https://x.com/RnaudBertrand/status/2101126336588959819

🔻توهم تاریخی پکیج‌فروشان سیاسی 🔻 هر سال شهریور که می‌رسد، پیش از آنکه هیئت سیاسی ایرانی برای شرکت در اجلاس عمومی سازمان ملل، در فرودگاه جان‌اف‌کندی نیویورک پیاده شود، گروهی از تحلیلگران و رسانه‌های نزدیک به جریان اصلاحات شروع به نسخه‌پیچی می‌کنند: «فرصت تاریخی»، «دیدار سرپایی»، «لبخند در راهرو». گویی سیاست خارجی یک نمایش تئاتر است و اگر رئیس‌جمهور ایران و آمریکا در حاشیه مجمع‌عمومی سازمان ملل با هم دست بدهند و حتی چند ثانیه به هم لبخند بزنند، همه گره‌های کور چهل‌وچند ساله باز می‌شود. این نوع تحلیل، نه‌فقط ساده‌سازی سیاست خارجی است، بلکه نوعی «رؤیافروشی» آگاهانه است که پیش از هر سفر، انتظاراتی می‌سازد که قرار نیست محقق شود و در نهایت یا به سرخوردگی می‌انجامد یا به فرسایش بیشتر اعتماد عمومی. اگر قرار بود مشکلات ایران و آمریکا با یک دست‌دادن حل شود، این پرونده تابه‌حال ده‌ها بار بسته شده بود.   پرونده‌های همیشه باز میان ایران و آمریکا 🔻 شاید لازم است نگاهی به پرونده‌های باز میان ایران و آمریکا بیندازیم و بعد به‌سادگی روشن می‌شود که آیا این حجم و عمق دشمنی که آمریکا با ایران دارد، با یک دیدار حل می‌شود؟  🔻اول؛ کودتای 1332 علیه دولت مصدق: آمریکا و بریتانیا دولت ملی و مردمی محمد مصدق را سرنگون کردند تا صنعت نفت ایران را به کنترل خود بازگردانند. 🔻دوم؛ جانب‌داری از شاه و مداخله فزاینده در ایران: پس از کودتا، دخالت‌های آمریکا در ایران بیشتر شد و محمدرضا پهلوی هم که بازگشت دوباره به کرسی قدرت را-پس از فراری که قبل از کودتا داشت- مدیون آمریکایی‌ها می‌دانست، دست آن‌ها را باز گذاشت و مداخلات گسترده واشنگتن در ایران خشم مردم را برانگیخت. 🔻سوم؛ پناه‌دادن به دیکتاتور فراری و عدم استرداد او: پس از انقلاب اسلامی در سال 57، آمریکا محمدرضا پهلوی را از کشور گریخته و آواره شده بود، پذیرفت و با وجود درخواست مکرر ایران برای استرداد او به ایران به منظور رسیدگی قانونی به عملکرد او، از تحویل دادنش خودداری کرد. 🔻چهارم؛ بحران جاسوسی سفارت آمریکا در تهران: پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سفارت آمریکا در تهران تبدیل به محلی برای هر کاری غیر از امور دیپلماتیک جاری شد. تبدیل سفارت آمریکا در تهران به مرکز جاسوسی و توطئه، حمایت از گروه‌های ضدانقلاب و برانداز، تلاش برای جذب دولتمردان ایرانی و مداخله در امور داخلی مواردی بود که باعث شد دانشجویان پیرو خط امام سفارت آمریکا را به تسخیر خود درآورند و ۵۲ دیپلمات آن به مدت ۴۴۴ روز در بازداشت ایران بودند. این اتفاق به قطع کامل روابط دیپلماتیک ایران و آمریکا انجامید. 🔻پنجم؛ حمایت از عراق در جنگ هشت‌ساله: آمریکا در طول جنگ ایران و عراق از صدام حمایت نظامی، اطلاعاتی و مالی کرد و درعین‌حال از تحریم‌های اقتصادی و تسلیحاتی علیه ایران حمایت کرد. 🔻ششم؛ حمله به پرواز شماره ۶۵۵ ایران‌ایر: سرنگونی هواپیمای مسافربری ایران توسط ناو آمریکایی در سال ۱۹۸۸ که به شهادت ۲۹۰ نفر منجر شد، به‌عنوان یک فاجعه انسانی در حافظه ایرانیان باقی مانده است. 🔻هفتم؛ قراردادن ایران در محور شرارت: دولت بوش در سال ۲۰۰۲ ایران را به همراه عراق و کره شمالی در «محور شرارت» قرار داد و فضای تنش را به‌شدت تشدید کرد؛ درحالی‌که با پیشنهاد محمد خاتمی، رئیس‌جمهور وقت ایران، آن سال، سال گفت‌وگوی تمدن‌ها نام گرفته بود! 🔻هشتم؛ برنامه هسته‌ای و برجام: از دهه 80 برنامه هسته‌ای ایران به محور اصلی دشمنی‌های آمریکا تبدیل شد؛ پس از سال‌ها مذاکرات مختلف هسته‌ای، برجام امضا شد، اما آمریکا از آن هم بیرون آمد. 🔻نهم؛ ترور سردار سلیمانی: حمله پهپادی آمریکا در فرودگاه بغداد که به شهادت سردار قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران منجر شد، از نقاط اوج دشمنی آمریکا با مردم ایران بود. 🔻دهم؛ تحریم‌های فلج‌کننده و فشار حداکثری: آمریکا شبکه گسترده‌ای از تحریم‌های یک‌جانبه علیه ایران را اعمال کرد که موجب فشار‌های اقتصادی به مردم شد. 🔻یازدهم؛ جنگ ۱۲ روزه و حمله به تأسیسات هسته‌ای: در این جنگ که با تجاوز اسرائیل و حمایت مستقیم آمریکا آغاز شد، مقامات و دانشمندان ایران، خانه‌های مسکونی و نیز تأسیسات هسته‌ای فردو، نطنز و اصفهان هدف حملات مشترک اسرائیل و آمریکا قرار گرفتند. 🔻دوازدهم؛ جنگ ۴۰ روزه: جنگ رمضان دومین تجاوز مستقیم آمریکا و اسرائیل به ایران طی کمتر از یک سال به ایران بود که با ترور رهبر شهید و حمله به مدرسه میناب آغاز شد. انتقام خون‌های ریخته‌شده و دریافت غرامت ویرانی‌ها بخشی از موضوعاتی است که هنوز رسیدگی نشده است.