این استاد مجترم روابط بین الملل توضیح ندادند که اگر همان اول ایران‌ کارت نقد تنگه را بدهد برود و عده نسیه ترامپ را بپذیرد، فردا که عمو ترامپ‌خرش از پل گذشت چرا باید جواب سلام ایران را بدهد؟ خصوصا که ارباب ترامپ، نتانیاهو بنا بر گفته های صریحش دیروز در مجمع عمومی سازمان ملل متحد قصدش کلنگی کردن ایران و حتی بیشتر از آن محو کردن تمدن ایرانی است!!! "مهم‌ترین بخش، پایان سخنرانی [نتانیاهو] بود؛ جایی که سراغ مارک تواین رفت و گفت مصری‌ها، بابلی‌ها و پارسی‌ها زمانی برخاستند، جهان را از شکوه خود پر کردند و بعد خاموش شدند، اما یهودیان باقی ماندند." نتایاهو میگوید تمدن‌پارسی خاموش شده است [در واقع باید خاموش بشود].

گزارش «وال‌استریت ژورنال»: قطر و عمان برای برگزاری دور جدیدی از مذاکرات میان آمریکا و ایران، از همین هفته آینده، با هدف بازگشایی تنگه هرمز فشار می‌آورند، اما عربستان سعودی با هرگونه مصالحه با ایرانی‌ها مخالف است.

عجب!!! من فکر میکردم ایران و سعودی با هم دوستند. دیروز که با هم کیک‌ بریدیم و خوردیم.

☝️☝️

وارده: هرچقدر سخنرانی دکتر پزشکیان، در صحن علنی سازمان ملل، بعد از تهدید وجودی ایران توسط دونالد ترامپ، این روشنگاه آشکارگی غایت مغرب‌زمین، شجاعانه و قابل‌ستایش، و مصداق بارز «حرب لمن حاربکم» بود، مصاحبه اخیر با کانال تلویزیونی امریکایی نشان درماندگی، التماس و گویی مصداق «سلم لمن سالمکم» بود. حال پرسش این است، بالاخره امریکا دشمن(حاربکم) است یا دوست(سالمکم)؟ پاسخ: هیچکدام، کدخداست، کدخدا که بد و خوب ندارد، باید سرخم کرد و چشم گفت. می‌خواهد مسعود پزشکیان باشد، می‌خواهد دلسی رودریگوئز. یاد سردار ایرانی زریر در حماسه‌ی «ایادگار زریران» افتادم، آن دم که فرستادگان ارجاسب پادشاه توران‌زمین، در دربار گشتاسب، ایران را تهدید به حمله و نابودی کردند، که از گشتاسب خواست پاسخشان را خودش بدهد: ما با شما سخنی نداریم، و شما را در کنار دریاچه‌ی هامون، در میدان نبرد ملاقات خواهیم کرد. (نقل به مضمون) در آن نبرد، زریر و بسیاری از سرداران ایرانی از جمله گرامی‌کرد، پسر گشتاسب کشته شدند، اما ایران‌برجای ماند، تا ایران باشد و این تاریخ چندهزارساله برجای بماند و دوام یابد. https://t.me/kriyaassess

وال‌استریت ژورنال: بن‌سلمان خواستار ادامه محاصره دریایی ایران شد وال‌استریت ژورنال گزارش داد، محمد بن‌سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، اخیراً به مقامات آمریکایی گفته است که ایالات متحده باید محاصره دریایی علیه ایران را تا زمانی که تهران به امضای توافقی جدید وادار شود، ادامه دهد

➖ نطق رییس جمهور، نه رییس دولت! عظیم محمودآبادی، عضو بخش تحلیلی انصاف نیوز: کسانی که در محافل خصوصی – چه در فضای مجازی و چه حقیقی – با نگاه نگارنده این سطور به سفر دکتر پزشکیان به آمریکا آشنا بودند می‌دانند که در زمره موافقان سفر ایشان به نیویورک و حضورشان در اجلاس سالانه سازمان ملل نبودم و مضرات آن را بیش از فوایدش می‌دانستم؛ «وَإِثْمُهُمَا أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِمَا». (بقره، ۲۱۹) اما وقتی سخنرانی مدبرانه و مقتدرانه ایشان را دیدم دو حس توامان را تجربه کردم؛ هم نگرانی‌ای که از چند روز پیش از این سفر ذهنم را درگیر کرده بود رهایی یافتم و با خیال راحت نفسی کشیدم و هم راستش بیش از اینکه خوشحال شده باشم تعجب کردم. دلیل این تعجب نیز بر می‌گردد به شناختی که از دولت، اطرافیان و برخی از مشاوران ایشان داشتم. هر کلمه‌ای که از زبان ایشان در سازمان ملل صادر می‌شد من در حیرت بیشتری فرو می‌رفتم که چطور از میان آن اتمسفری که در فضای کلی دولت می‌شناسم چنین سخنرانی‌ای بیرون آمده است. اما بعد از گذشت بیش از ۲۴ ساعت تقریبا جوابم را پیدا کردم. ظاهرا متن دیگری قرار بوده توسط ایشان در سازمان ملل ایراد شود اما رییس‌جمهور با شنیدن سخنان سخیف ترامپ تصمیم به تغییر مواضع و لحن می‌گیرد و به بیان سخنانی دیگر می‌پردازند که به نظر می‌رسد بیش از هر چیز برآمده از ذائقه شخصی ایشان بود تا گروه مشاوران و معاونان و … . آری دکتر پزشکیان در یکی از حساس‌ترین لحظات مسئولیت خود تصمیم گرفت به جای رییس دولت یا نمایندگی طیف خاصی از ملت، «رییسِ جمهورِ» جمهوری اسلامی ایران باشد. به گمان نگارنده این سطور، دکتر پزشکیان با این سخنان همزمان توانست اصلی‌ترین شعار انتخاباتی خود را تا حدود زیادی جامه عمل بپوشاند. او با «وفاق»ی که در برابر دشمنان ایران، میان دولت و «خیابان» به نمایش گذاشت توانست حتی زبان برخی از رجال سیاسی در اردوگاه رقیبش را به ستایش از خود باز کند. پزشکیان برخلاف آن رییس‌جهور اسبق – که با اظهارات گاه و بی‌گاه و بی‌مبنا و مناسبتش در صدد خالی کردن دل مردم و ایجاد ترس و نگرانی برای مردمی است که در میانه بزرگ‌ترین جنگ تاریخ ایران قرار دارند – چشم در چشم جهانیان دوخت و با صدایی که در عموم رسانه‌های دنیا طنین‌ انداخت گفت: «برای دفاع از خود، از جنگ نمی‌ترسیم». شجاعت، از صفات پسندیده‌ای است برای حاکمان که برخی ظاهرا از آن بویی نبرده‌اند و حتی در زمانه‌ای که سال‌ها است مسئولیت‌شان پایان یافته همچنان گویا برای خود رسالتی قائل‌اند که در میان مردم ترس و یاس بیافرینند. اما دکتر پزشکیان با شهامتی قابل ستایش، آن سیره مذموم را برای نمایندگی ملت ایران ندارد و در میان سران کشورهای جهان سخنانی را گفت که سزاوار جایگاهش بود و به قول حکیم طوس: «که از شهریاران دلیری سزد».

🔴خلاصه اقدامات ۲۴ ساعت اخیر دولت: 🔻۱- مصاحبه عجیب و فاجعه پزشکیان با رسانه‌های آمریکایی و صحبت از رقیق‌سازی اورانیوم؛ اجازه بازرسی آژانس؛ عدم انتقام از ترامپ و اشتیاق به مذاکره! اونم در این شرایط توهین‌‌های مکرر ترامپ! 🔻۲- دیدار صمیمی عراقچی با وزیرخارجه انگلیس که مستقیماً در حمله و بمباران ایران نقش داشتن!! 🔻۳- حضور قائم‌پناه معاون پزشکیان و علی‌اکبر صالحی در جشن ملی تشکیل رژیم سعودی در شرایطی که در مجامع بین‌المللی علیه ما موضع می‌گیرن و درحال حمله به یمن هستن! 🔻۴- جلسه با نخست‌وزیر قطر و خوش‌و‌بش و ذوق پزشکیان، در شرایطی که هنوز تکلیف سه خلبان ما در قطر مشخص نیست و قطر بابت حمله به ایران از مبدأ کشورش، حتی عذرخواهی هم نکرده!

🔹مجید شاکری: عدم پاسخ به رفتارهايى كه امارات در دو ماه اخير ضد امنيت ملى ايران انجام داد، منجر به قطع پرواز بخشى از پروازهاي كشورهاى همسايه شد. https://x.com/majidshakeri8/status/2103461265314062499?s=52

🔵پشت پرده تصمیم خطرناک عراق برای بستن فرودگاه‌ها روی پروازهای ایران! ✍مصطفی نجفی محدودیت پروازهای ایران در عراق مسئله جدی و مبهمی است که هزینه های زیادی را برای دو‌کشور ایجاد خواهد کرد! در این رابطه چند نکته مهم وجود دارد: ۱. در روزهای اخیر، گزارش‌های متناقضی درباره منشأ این تصمیم منتشر شده است. برخی منابع از دستور دولت عراق برای توقف پروازهای ایران خبر داده‌اند، اما وزارت حمل‌ونقل عراق و فرودگاه نجف در ابتدا اعلام کردند چنین دستور رسمی‌ای دریافت نکرده‌اند. همچنین سازمان هواپیمایی کشور عراق نیز هیچ دستورالعملی برای همراهی با اقدامات خصمانه آمریکا صادر نکرده است. ۲. طبق بررسی های انجام شده نخست وزیر عراق که اکنون در امریکا به سر می برد هیچ دستور کتبی و معینی برای بستن فرودگاه ها به روی پروازهای ایران را صادر نکرده است. ۳. از سوی دیگر، پرونده تحریم هوایی ایران به کمیسیون مستشاری نخست وزیر رفته که رییس آن هم همراه نخست وزیر بوده و دستوری در این کمیسیون اتخاذ و ابلاغ نشده است! ۴. وزارت راه هم که تحت کنترل جریان بدر و هادی عامری هست نیز اعلام نموه اساسا چنین دستوری نداده اند. ۵. بررسی های بیشتر نشان می دهد که ظاهرا محمد حسین بحرالعلوم معاون وزیر خارجه عراق نقش ویژه ای در چنین تصمیمی علیه ایران داشته است. شخصی که ارتباط نزدیکی با سفیر امریکا در عراق دارد. ۶. شخصی که در این رابطه نقش مخرب ایفا کرده یوسف مکی کناوی استاندار نجف است که ارتباطات نزدیکی با سفارت امریکا در عراق دارد. کناوی از نیروی مستقیم و از وابستگان نزدیک سید عمار حکیم هم هست! ۷. فارغ از اینکه چه کسی یا نهادی در عراق پشت این تصمیم خطرناک است و فارغ از تبعاتی که برای ایران دارد، دولت عراق چرا باید تصمیمی بگیرد که بخش مهمی از هزینه آن را پیش از ایران، شهروندان عراقی متحمل می‌شوند؟ به ویژه اینکه حدود یک میلیون عراقی در ایران زندگی می‌کنند یا میان دو کشور در رفت‌وآمدند؛ بیش از ۱۰۰ هزار دانشجو، و پژوهشگر عراقی در ایران حضور دارند و سالانه حدود ۵۰۰ هزار عراقی برای درمان به ایران سفر می‌کنند. دولت عراق با این پرسش روبرو است که آیا به هزینه های این تصمیم خطرناک برای امنیت و ثبات عراق و مردم آن و مناسبات میان دو کشور اندیشیده است!؟ یا بغداد قرار است هزینه تصمیمی را بپردازد که آمریکا برای ایشان طراحی کرده‌ است!؟ https://fxtwitter.com/mostafa_najafii/status/2103470185608847772?s=52

سخنان نتانیاهو سه گزاره را کنار یکدیگر قرار می‌دهد: ایران را تهدیدی وجودی برای اسرائیل معرفی می‌کند، حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران را اقدامی ضروری و موفق می‌داند، و سقوط نظام سیاسی ایران را تحولی مطلوب توصیف می‌کند. اگر یک تصمیم‌گیر ایرانی واقعا ملی و نه امثال دلسی روردیگزها این سه گزاره را مبنای ارزیابی تهدید قرار دهد، طبیعی است که به این پرسش برسد: چه تضمینی وجود دارد که محدود شدن برنامه هسته‌ای، پایان منازعه باشد؟ #بله! https://fxtwitter.com/hosseinghatib/status/2103441206214574281?s=52

این سؤال از خود تست هسته‌ای مهم‌تر است. اگر مسئله اصلی طرف مقابل فقط جلوگیری از تولید بمب باشد، توافق، بازرسی، محدودیت غنی‌سازی و ترتیبات امنیتی می‌توانند ابزارهای معناداری باشند. اما اگر تهدید به ساختار سیاسی، توازن منطقه‌ای و اصل قدرت ایران مربوط باشد، یک توافق فنی هسته‌ای لزوماً معمای امنیتی را حل نمی‌کند. دقیقاً در همین نقطه است که استدلال ما طرفداران بازدارندگی هسته‌ای در داخل ایران قدرت می‌گیرد: آنها خواهند گفت مشکل ایران نداشتن توافق نیست، بلکه نداشتن ابزاری است که هزینه حمله نظامی را برای دشمن غیرقابل‌قبول کند