سخنان نتانیاهو سه گزاره را کنار یکدیگر قرار می‌دهد: ایران را تهدیدی وجودی برای اسرائیل معرفی می‌کند، حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران را اقدامی ضروری و موفق می‌داند، و سقوط نظام سیاسی ایران را تحولی مطلوب توصیف می‌کند. اگر یک تصمیم‌گیر ایرانی واقعا ملی و نه امثال دلسی روردیگزها این سه گزاره را مبنای ارزیابی تهدید قرار دهد، طبیعی است که به این پرسش برسد: چه تضمینی وجود دارد که محدود شدن برنامه هسته‌ای، پایان منازعه باشد؟ #بله! https://fxtwitter.com/hosseinghatib/status/2103441206214574281?s=52

این سؤال از خود تست هسته‌ای مهم‌تر است. اگر مسئله اصلی طرف مقابل فقط جلوگیری از تولید بمب باشد، توافق، بازرسی، محدودیت غنی‌سازی و ترتیبات امنیتی می‌توانند ابزارهای معناداری باشند. اما اگر تهدید به ساختار سیاسی، توازن منطقه‌ای و اصل قدرت ایران مربوط باشد، یک توافق فنی هسته‌ای لزوماً معمای امنیتی را حل نمی‌کند. دقیقاً در همین نقطه است که استدلال ما طرفداران بازدارندگی هسته‌ای در داخل ایران قدرت می‌گیرد: آنها خواهند گفت مشکل ایران نداشتن توافق نیست، بلکه نداشتن ابزاری است که هزینه حمله نظامی را برای دشمن غیرقابل‌قبول کند

قدوسی: نتانیاهو دیروز در صحبتش در مجمع عمومی سازمان ملل حداقل دو بار به گفته برادر بزرگترش یوناتان(یونی، که در سال ۱۹۷۶ در اوگاندا کشته شد) که گفته بود "ما چاره ای جز بردن نداریم"، اشاره کرد. برای اسرائیل بردن یعنی اینکه هیچ کشوری و هیچ نهاد و موجودیتی که امکان داشته باشد که بصورت بالقوه بتواند تهدیدی برای اسراییل بشود نباید در اطرافش وجود داشته باشد. لطفا دقت کنید صحبت از تهدید بالفعل و یا حتی نیت تهدید نیست امکان بالقوه است. این دکترین اسرائيل حداقل از اکتبر ۷ به بعد است.‌ از همین رو است که شروع کرده با ترکیه ای هم که به او نفت می رساند کَل کَل کردن.‌

‏🔻آخرین تحولات مذاکراتی ایران و آمریکا ‏۱. همانطورکه به صورت رسمی اعلام شد، شروط هفت‌گانه ایران در نیویورک به واسطه‌ها و طرف آمریکایی منتقل شده، اما تاکنون پیشرفت ملموسی در مذاکرات حاصل نشده است و آمریکا تاکنون با طرح تهران موافقت نکرده است. ‏۲. اختلاف اصلی تهران و واشنگتن اکنون بر سر ترتیب اجرای تعهدات و ترتیب مذاکره بر سر پرونده‌های مورد اختلاف است؛ ایران می‌گوید ابتدا باید تعهدات آمریکا اجرا شود و سپس تنگه هرمز در روز آخر بازگشایی شود. ‏۳. ایران با باز ماندن مسیر جنوبی تنگه هرمز که آمریکا بر آن اصرار دارد موافق نیست و تنها ترتیبات مورد توافق با عمان را قابل قبول می‌داند. یکی از شروط ایران این است که ترتیبات ایرانی-عمانی باید به رسمیت شناخته شود. ‏۴. تهران خواهان اجرای یکجای تعهدات آمریکا شامل پایان جنگ در تمام جبهه‌ها، رفع محاصره، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده، رفع تحریم‌های نفتی و… است؛ واشنگتن اما اجرای این تعهدات را به روند هسته‌ای گره می‌زند. ‏۵. یک نکته مهم در طرح هفت‌روزه ایران این است که این طرح، برخلاف برخی روایت‌های رسانه‌ای، حاوی تعهد هسته‌ای نیست؛ مذاکرات هسته‌ای قرار است پس از اجرای مرحله نخست و پایان درگیری‌ها آغاز شود. ‏۶. از نگاه تهران، هرمز قرار نیست پیش‌پرداخت توافق باشد؛ بازگشایی تنگه باید نتیجه اجرای تعهدات طرف مقابل و در آخرین روز توافق باشد. ‏۷. در واقع، اختلاف کنونی بیش از آنکه بر سر اصل مذاکره باشد، بر سر این است که کدام طرف باید نخستین اهرم فشار خود را واگذار کند. ‏۸. ایران به دنبال توافقی است که در آن امتیازات آمریکا فوری، عینی و قابل راستی‌آزمایی باشد و مسائل هسته‌ای در مرحله‌ای جداگانه و پس از تحقق شروط مورد مذاکره قرار گیرد. ‏۹. اکنون مسئله اصلی برای میانجی‌ها یافتن فرمولی است که بدون واگذاری یکجانبه اهرم‌های فشار، امکان اجرای همزمان تعهدات دو طرف را فراهم کند. ‏۱۰. اگر واشنگتن همچنان رفع تخاصم و محاصره، آزادسازی دارایی‌ها و رفع تحریم نفتی را به مذاکرات هسته‌ای در گام نخست مشروط کند، همین پنجره نیمه باز دیپلماسی نیز به زودی بسته خواهد شد. ‏

🎥 معاون اجرایی رئیس‌جمهور: من انگیزه‌‌ای برای شرکت در مراسم روز ملی عربستان نداشتم اما از سوی مقامات ذی‌صلاح سیاست خارجی به من ابلاغ شد که در مراسم شرکت کنم 🔹من در آن‌جا حملات آمریکا از خاک عربستان به ایران را محکوم کردم. @Farsna

🎥 قائم‌پناه: به عربستانی‌ها گفتم انشاءالله برد موشک‌های ما به آمریکا برسد تا دیگر به پایگاه‌ آمریکا در کشور شما حمله نکنیم بلکه به خود کاخ سفید موشک بزنیم. @Farsna

❓ «خروج اعتراضی نمایندگان شماری از کشورها هنگام سخنرانی نتانیاهو، نشان از انزوای اسرائیل در دنیا را دارد.» ؟؟؟ خیر! نصف اینهایی که سالن را ترک کردند، با خود جنایتکار نتانياهو و ترامپ رفیق‌اند و به بقا و تقویت #نظم آمریکایی می‌پردازند.

🔹 تریتا پارسی: یک تحلیل‌گر اسرائیلی به من گفت که نتانیاهو ممکن است پیش از انتخابات اسرائیل دست به حملاتی علیه ایران بزند، به‌ویژه اگر آمار نظرسنجی‌های او رو به کاهش بگذارد. ​محاسبهٔ او این خواهد بود که این اقدام باعث شکست ایران نمی‌شود، اما می‌تواند رقبای انتخاباتی‌اش را شکست دهد. ​چیزی که ظاهراً تنها موضوع بااهمیت برای اوست... 🔹Trita Parsi: Israeli analyst tells me Netanyahu might launch strikes against Iran before the Israeli elections, particularly if his numbers begin to drop. He'll calculate that it won't defeat Iran, but it could defeat his election rivals. Which is all that appears to matter to him... https://fxtwitter.com/tparsi/status/2103663155042041901

🔹تریتا پارسی: https://fxtwitter.com/tparsi/status/2103630029359857966 @tparsi آنچه طی هفته گذشته در سازمان ملل شاهدش بودم، از یک سو یادآور میزان انزوای بین‌المللی اسرائیل بود و از سوی دیگر، نشان می‌داد که اسرائیل تا چه حد از بن‌بست میان آمریکا و ایران و دشواری‌های دستیابی به یک گشایش دیپلماتیک خرسند است. ابتدا در مورد اسرائیل؛ نه تنها با رفتن بنیامین نتانیاهو — که تحت تعقیب به عنوان جنایتکار جنگی است — به پشت تریبون، تعداد بی‌سابقه‌ای از هیئت‌ها سالن را ترک کردند (حدود ۴۰ درصد از کل هیئت‌های کشوری برخاستند و سالن را ترک کردند که این امر باعث شد نتانیاهو آن‌ها را «بزدلان اخلاقی» بنامد)، بلکه نشست «گروه لاهه» در اوایل امروز نیز نشانه‌های دیگری از تغییر را بروز داد. نمایندگان دولتیِ بیش از ۴۰ کشور در این نشست شرکت کرده و در حمایت از اجرای قوانین بین‌المللی در اسرائیل/فلسطین سخنرانی کردند، از جمله چند وزیر امور خارجه. (سال گذشته حدود ۳۰ دولت نماینده داشتند.) و برای نخستین بار، وزیر امور خارجه یک کشور غربی (نروژ) یکی از سخنرانی‌های افتتاحیه را ایراد کرد. بدیهی است که این امر به خودی خود به اقدام عملی ملموسی ترجمه نمی‌شود؛ بیانیه‌ها منجر به اجرا نمی‌شوند. اما گفتگوهای من با چندین دولت در این هفته نشان می‌دهد که بسترهای سیاسی در حال تغییر است و اَشکال مختلفی از اقدامات تحریمی متقاعدکننده‌تر، اگر نگوییم محتمل‌تر، به نظر می‌رسند. با این حال، در مورد ایران، گفتگوهای من مرا به مراتب نگران‌تر کرد. ترامپ همچنان متقاعد است که محاصره (تحریم‌ها) می‌تواند تهران را به زانو درآورد و در نتیجه، رفع آن، بدون اینکه لزوماً به نتیجه‌ای قطعی در مناقشه منجر شود، پول و زمان بیشتری در اختیار ایران قرار خواهد داد. اما بدون رفع محاصره — دست‌کم به نوعی از آن — هیچ توافقی ممکن نیست. این تناقضی است که ایالات متحده پیش از این نیز با آن مواجه بوده است. زمانی که به این نتیجه می‌رسد که تحریم‌هایش اثربخش و دردناک هستند، از معامله این اهرم فشار در ازای امتیازگیری از ایران، به دلیل ترس از دست دادن آن اهرم، خودداری می‌کند. در نتیجه، تحریم‌ها به جای اینکه ابزاری برای دست‌یابی به توافق باشند، خود به هدف تبدیل می‌شوند. دردی که تحریم‌ها می‌توانند تحمیل کنند، مهم‌تر از امتیازاتی می‌شود که می‌توانند به دست آورند. در نتیجه، مناقشه ادامه می‌یابد — و تشدید می‌شود. اما ترامپ غیرقابل پیش‌بینی است و می‌تواند غافلگیر کند. با این حال، اگرچه امیدی وجود دارد، اما این امید چیزی بیش از یک روزنه کم‌سو نیست. ما در طول دهمین جلسه پرسش و پاسخ خود که برای روز چهارشنبه، ۳۰ سپتامبر ساعت ۱:۰۰ بعد از ظهر به وقت شرقی (ET) برنامه‌ریزی شده است، درباره این موضوع و موارد بسیار دیگری گفتگو خواهیم کرد. https://fxtwitter.com/tparsi/status/2103630029359857966

✍️عمر ج ا ۴۷ سال است یا ۵۱ سال؟ یا ۵۲ سال؟ (ترامپ گیج نیست و زبان اعداد را می‌داند) محمدرضا اسلامی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد امروز (۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶) ترامپ مجددا «روایت ایران شرور» را طرح کرد و گفت: «برای ۵۱ سال این حکومت فاناتیک با خونریزی و قتل‌عام حکمرانی کرده... » ترامپ با اینکه گاه خود را به گیجی می زند و اعداد را بدون دقت استفاده می‌کند ولی کاملا به زبان اعداد آگاه است. او دقیقا می داند عمر ج ا ۵۱ سال نیست و ۴۷ سال است. یادداشت زیر از آقای عبداله شهبازی (مورخ، که حامی ج ا نیستند) محل تامل است. اینکه چرا ترامپ مسئله «خصومت با ایران» را به ۵۱ تا ۵۲ سال پیش بسط می‌دهد؟ (بجای ۴۷ سال؟) ترامپ مشخصا با حکومت محمدرضا پهلوی هم مشکلدار است و اساسا کشور ایران را از زمان پهلوی «عنصر شرور» می‌داند (به دلایل زیر). قتل قاسم سلیمانی در دوره اول ترامپ ذیل همین دیدگاه تاریخی او بود. دیدگاهی که از زمان جوانی با خود حمل کرده. ترامپ برای حمله نظامی و بمباران ایران، نیازمند ساخت «روایتِ ایران شرور» است. مسئله ترامپ با ایران چیزی فراتر از بحث ج ا است. یادداشت آقای عبداله شهبازی را در بحث تاریخی این موضوع ملاحظه کنید. بحث تاریخی درباره «اولین شوک نفتی» و «دومین شوک نفتی». این درک ترامپ از مفهوم ایران است و آسیبی که به «بازی انرژی» در دنیا زده. (آسیبی که امارات یا شیوخ عربستان و قطر نزدند. ولی ایران زده. هم ایران پهلوی و هم ایران ج ا). تاولی داغ به اسم ایران. به تعبیر دقیق خودش: but it’s beyond that - - - - - ♦️ترامپ، کمپانی‌های نفتی آمریکا و ایران (از کانال عبداله شهبازی - مورخ) این سخنان ترامپ را در اینجا ثبت می‌کنم زیرا ارزش تاریخی دارد و بعدها می‌تواند مورد ارجاع قرار گیرد. ترامپ در مصاحبه پنج‌شنبه، ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ با فاکس نیوز درباره ایران گفت: They are considered the... you look anywhere in the world, they’re considered the most evil country right now in the world. And they’ve been that for a long time, they’ve been that for many, many years. And, you know, it was 47 years, I’ve been hearing for 5 years. The truth is, it’s like 52 years, but it’s beyond that. ترجمه فارسی: «آن‌ها را... هر جای دنیا که نگاه کنید، در حال حاضر شرورترین کشور جهان می‌دانند. و مدت‌هاست که چنین بوده‌اند؛ سال‌های سال است. و می‌دانید، می‌گویند ۴۷ سال؛ من پنج سال است که این را می‌شنوم. حقیقت این است که چیزی حدود ۵۲ سال می‌شود، اما ماجرا حتی از این هم فراتر می‌رود.» چنانکه می‌بینیم، ترامپ شروع «شرارت» ایران را حداقل از ۵۲ سال پیش می‌داند یعنی از سال ۱۹۷۴؛ از زمانی که به دلیل «شوک نفتی ۱۹۷۳» قیمت نفت از بشکه‌ای حدود ۲ دلار به ۱۲ دلار رسید. این تحول به دلیل تحریم نفتی آمریکا و سایر کشورهای غربی بود زیرا در «جنگ اکتبر» (جنگ رمضان یا جنگ یوم کیپور، ۶- ۲۵ اکتبر ۱۹۷۳) از اسرائیل حمایت کرده بودند. شوک نفتی ۱۹۷۳ بر اقتصاد ایران و سایر کشورهای نفت‌خیز تأثیر عمیق گذارد و دورانی از شکوفایی مالی را برای آنان سبب شد. ماجرای فوق را «اولین شوک نفتی» می‌نامند. «دومین شوک نفتی» به دلیل انقلاب ۱۹۷۹ ایران بود که قیمت نفت را از بشکه‌ای حدود ۱۴ دلار در سال ۱۹۷۸ به ۳۵ دلار در سال ۱۹۸۱ رسانید. در این سخنان، ترامپ از منظر غول‌های نفتی آمریکا سخن می‌گوید که در کنسرسیوم نفت ایران سهمی بزرگ داشتند و از سال ۱۹۷۴ در تعارض با محمدرضا شاه قرار گرفتند. این کشمکش میان کنسرسیوم و شاه تا انقلاب اسلامی ادامه داشت. کاهش خرید نفت ایران از سوی کنسرسیوم، به دلیل تقابل با شاه، عامل اصلی کسری بودجه و رکودی بود که از سال ۱۳۵۶ پدید آمد و سبب شد دولت تازه به قدرت‌رسیده آموزگار بخش مهمی از پروژه‌های ساخت‌وساز را تعطیل کند. این امر نارضایتی گسترده‌ای را در میان کارگران ساختمانی در تهران و سایر شهرهای بزرگ سبب شد. این کارگران عموماً مهاجران روستایی بودند و تعدادشان در تهران به بیش از یک میلیون نفر می‌رسید از جمعت ۴.۵ میلیون نفری تهران. در ۱۸ شهریور ۱۳۵۶/ ۹ سپتامبر ۱۹۷۷ خبرگزاری یونایتدپرس از ورود یک میلیون مهاجر از روستاها به تهران در پنج سال اخیر خبر داد و نوشت: این تازه‌واردها، که سالیانه حدود ۲۰۰ هزار نفرشان روستاها را ترک کرده و راهی تهران شده‌اند، بیشتر به کارگری در کارهای ساختمانی و کارخانه‌ها مشغول می‌شوند. در پنج سال گذشته به دلیل این مهاجرت جمعیت تهران از ۳.۵ میلیون نفر به ۴.۵ میلیون نفر افزایش یافت و جمعیت این شهر به ۱۳ درصد کل جمعیت ۳۴ میلیون نفری ایران رسید. * بنگرید به سخنان ترامپ در اکانت رسمی کاخ سفید، از ثانیه ۲۲ تا ثانیه ۳۵: