#بسیار_مهم 🔹اسلامی، رئیس سازمان انرژی اتمی: «از حق غنی سازی کوتاه نمی‌آییم و اورانیوم را هم تحویل نمی‌دهیم» 🔻چند نکته مهم درباره فرازی که راسِ انرژی اتمی کشور گفته است: ▪️۱. اسلامی رییس انرژی اتمی که حالا جز گزینه‌های وزارت نفت هم هست، تیرِ خلاص را برای کسانی که به‌دنبال توافق در مذاکره ایران و آمریکا هستند، زده است؛ خطِ قرمز اصلی و نقطه شکست آمریکا _و خصوصا اسرائیل_ «صفرسازی توان ِ غنی سازی ایران»، «تعطیلی اراده ایران در غنی سازی» و همچنین «عدم خروجِ ۴۰۰ کیلو اورانیوم ۶۰٪» است. ▪️۲. آمریکا اگر ۱٪ هم از این جنگ با یک بمباران نمادین _‌که شخصا با این حجم از گُسیلِ تجهیزات نظامی توسط آمریکا به منطقه دور از ذهن می دانم آن را_ خارج شود، اسرائیل حقِ غنی سازی ایران و همچنین عدم خروج اورانیوم از ایران را تحمل نخواهد کرد. خصوصا اینکه ایران بهانه و ادله حرکت به سمت بُعدِ نظامی هسته‌ای را با دو جنگ اخیر خواهد داشت. ▪️۳.آمریکایی‌ها ادعا دارند که حداقل کنترل بخشی از تنگه را بر عهده گرفتند و از جنوب تنگه و بخشی در خاک امارات (یک مسیرِ آبیِ ۴۸۰ متری که توسط امارات لایروبی شده و کشتی‌های کوچک نفت را منتقل می‌کنند) بخشی از اهمیت تنگه هرمز را کم کردند و در مذاکره با ایران حتما باید هسته‌ای روی میز بوده و درباره آن توافقِ مد نظر ترامپ رخ دهد. ▪️۴. بازرسی‌های ویژه از تاسیساتِ جدید ایران توسط آمریکا نیز عقلانی نیست؛ بخشی از تاسیسات هسته‌ای ایران که ذره‌ای آلودگی نداشت نیز در دو جنگ اخیر هدف قرار گرفت؛ بازرسی از فردو و کلنگ نیز برای جنگِ جدید است و نه راستی‌آزماییِ اراده ایران. ▪️۵. علی رغم تلاش‌های عده‌ای _که بصورت خودسرانه برای وارد کردن ایران در ابعادِ نظامی هسته‌ای صورت گرفت_ ولی رهبری شهید انقلاب تا لحظه شهادت نیز راضی به بمب اتم نبودند. ایران نهایتِ هزینه‌‌یِ داشتن سلاحِ اتمی را داد ولی آن را نساخت؛ درست یا غلطِ آن در آینده مشخص خواهد شد. #علی_قلهکی ▪️لینک توییت👇👇👇 https://x.com/aghplt/status/2108631314219839824

📸 عصر ایران‌هراسی..! ⭕️ ولی نصر، استاد روابط بین الملل دانشگاه جانز هاپکینز و مشاور سابق اوباما؛ به نظر می‌رسد روبیو دارد نسخه دوم نظریه «برخورد تمدن‌ها»ی هانتینگتون را مطرح می‌کند. به‌جای تقابل اسلام و غرب، او تقابل تمدنی میان ایران و غرب را ترسیم می‌کند. به این ترتیب، عصر اسلام‌هراسی جای خود را به «ایران‌هراسی» می‌دهد. ✨پارسینTV را به اشتراک بگذارید📲 🆔 @parsintv

🔴 تحریم‌های گسترده دولت ترامپ علیه دیوان کیفری بین‌المللی/ روبیو: یا به تهدیدها پایان می‌دهید یا دیوان را از بین می‌بریم 🔺️ دولت ترامپ تحریم‌های گسترده‌ای علیه دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) اعمال کرد؛ اقدامی که می‌تواند دسترسی این نهاد به خدمات بانکی، بیمه‌ای و نرم‌افزاری را قطع کند. 🔺️ این اقدام در پی خشم واشنگتن از صدور حکم‌های بازداشت دیوان کیفری بین‌المللی علیه مقام‌های اسرائیلی، از جمله بنیامین نتانیاهو، و همچنین تحقیقات پیشین این دادگاه درباره نظامیان آمریکایی در افغانستان صورت گرفته است. 🔺️ مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، دیوان کیفری بین‌المللی را «دادگاهی یاغی» خواند و هشدار داد: «یا دیوان کیفری بین‌المللی به تهدیدهای خود پایان می‌دهد، یا ما به کار این دیوان پایان خواهیم داد.» 🔺️ روبیو همچنین از متحدان آمریکا خواست بر دیوان فشار وارد کنند تا خواسته‌های واشنگتن را بپذیرد. 🔺️ اعلام این تحریم‌ها تنها چند ساعت پس از آن صورت گرفت که ناوی پیلای، قاضی پیشین دیوان کیفری بین‌المللی، به پاس فعالیت‌هایش در حوزه عدالت کیفری بین‌المللی برنده جایزه صلح نوبل شد. #جنگ #دیوان #تحریم

🔴 بازی نامرئی با انرژی و اعصاب جولانی 🔻 حملات به تاسیسات انرژی سوریه ادامه دارد: ▫️شرکت نفت سوریه از حمله خرابکارانه به خط لوله نفت واقع در کیلومتر ۵۰ نزدیک منطقه تل حمیس در حومه جنوبی قامشلی در استان حسکه در شمال شرقی این کشور خبر داد. ▫️شرکت نفت سوریه افزود: این حمله در چارچوب مجموعه‌ای از حملات اخیر که تعدادی از خطوط لوله و تاسیسات انرژی در سوریه را هدف قرار داد، انجام شد. ▫️به گزارش سانا، پس از هدف قرار دادن خط لوله صادرات گاز از میدان‌های الجبسه در حومه جنوبی استان در ۱۸ آگوست، این دومین حمله‌ای است که خطوط انتقال نفت در استان حسکه را هدف قرار می‌دهد. 🔻 حکومت جولانی بر اثر گرانی جهانی نفت خام و کم‌یاب شدن گازوئیل با اعتراضات داخلی از جمله در ادلب، قلب حکومتی خود روبه‌رو شده بود و حملات به تاسیسات انرژی مهم در اغلب مناطق این کشور ضربه‌ای دیگر به آن است. 🔻 وارد آوردن ضربات مداوم و سنگین به تاسیسات انرژی سوریه دلایلی دارد که به تقویت اقتصادی حکومت جولانی و ضرورت به عقب راندن این تحولات مرتبط است: ۱. انحلال تشکیلات خودمختار کردی در شمال و کنترل حکومت مرکزی بر منابع انرژی شرق می‌توانست درآمد جولانی را بالا ببرد. ۲. جولانی علاوه بر قرار گرفتن در مسیر بازیابی کنترل بر میادین انرژی شرق، به دلیل انسداد تنگه هرمز به محل انتقال نفت با تانکرها از جاده تبدیل گشت که هرچند از نظر حجم نفت کمی منتقل می‌کردند، حق ترانزیت آن برای حکومتی در ابعاد سوریه قابل اعتنا بود. ۳. سوریه می‌رفت تا در کوتاه‌مدت با جذب سرمایه‌گذاری برای ساخت خطوط لوله دورزننده هرمز، در این مدت وزنی در منطقه گرفته و از مزیت‌های اقتصادی آن بهره‌مند گردد. 🔻 ضربات وارده، طرح‌های دور زدن تنگه هرمز را به محاق برده، به همراه نسبی شدن انسداد تنگه و عبور مقادیری نفت، انتقال زمینی را ناچیز می‌کند و با ایجاد اختلال در انتقال و تحمیل هزینه بازسازی، مزایای حاصل شده را از بین می‌برد. 🔻 حکومت جولانی بر این فکر بود که با ساقط‌سازی نظام سوریه و ادغام رقبایی مثل کردها در سایه هماهنگی با آمریکا، ترکیه و عربستان این کشور را کاملا در اختیار خواهد گرفت اما با جنگی در محدوده خاکستری در قالب خرابکاری‌، درحال نظاره بازی راهبردی عواملی است که تاکنون طی ماه‌ها فعالیت به چشم نیامده‌اند. 🔻 جولانی که منتظر تاثیر درآمدها و اخبار بر اقتصاد برای تثبیت خود بود، فعلا با همان هراس ناشی از اعتراضات و نارضایتی از قیمت انرژی و قیمت بالای کالا اوقات را سر می‌کند. 🔻 مشغول بودن جولانی به داخل سوریه عامل مهمی در مهار مداخله حکومت تروریستی وی در لبنان، عراق و یمن است.

🔰 فقط رشد عمان مثبت خواهد بود. بانک جهانی در آخرین ارزیابی خود از رشد اقتصادی کشورهای منطقه جنوبی خلیج فارس اعداد مندرج در نمودار را مشخص کرد. فقط عمان رشد مثبت ۳.۱ درصدی خواهد داشت و ۵ کشور دیگر شورای همکاری خلیج فارس با رشد منفی روبه‌رو خواهند بود. قطر منفی ۱۵ درصد!

به عبارتی جریانهایی در واشنگتن پیروز شوند که به ایده اشمیتی Großraum و امکان همزیستی قطبهای قدرت در جهان معتقدند، نه کسانی که چون فوکویاما سلطه ارزشهای لیبرال را پایان تاریخ میدانند و نه کسانی که به متاثر از هانتینگتون، به برخودهای تمدنی می اندیشند.

🔵پیرو ارجاع اخیر روبیو به جنگهای ایران و یونان ✍مهدی خراتیان https://fxtwitter.com/MehdiKharratya/status/2108516797498511463 یکی از اختلافات جدی ما با جریان غربگرا در ایران، این نکته است که جریان مذکور تصور میکند طرف غربی ایران را منهای تاریخ و ظرفیتهای تمدنی آن تحلیل میکند، و مساله استقلال ژئوپولتیک و بن مایه های عمیق حکمرانی در ایران را برای خود تهدید انگاری نمیکند. لذا مساله ایران و غرب صرفا امری برساخته و "ایدئولوژیک" است که میتوان آنرا با فشردن چند "دکمه صلح" (مثلا دیدار با ترامپ، تماس با کاخ سفید یا امضای چند برگ کاغذ) و تغییر دادن شعارها و ... به سرعت حل و فصل کرد. در حالیکه طرف غربی در موارد متعددی نشان داده که کنشهای درون مرزی و برون مرزی ایران را به احیای امپراطوری پارس مرتبط میکند و مساله موجودیت ایران را در چارچوب عقبه تاریخی آن تحلیل میکند. (برای مثال ر.ک. مصاحبه کیسینجر با NPR در ۲۰۱۴ قابل دسترس در این لینک: https://www.northcountrypublicradio.org/news/npr/346114326/henry-kissinger-s-thoughts-on-the-islamic-state-ukraine-and-world-order) و در طرف مقابل، غربگرای ایرانی تصور میکند طرف آمریکایی در حال طبیعی خود ابدا به این چیزها فکر نمیکند و این طرف ایرانی است که با نوشتن فلان شعار عبری بر موشک، طرف غربی را از حال طبیعی خود خارج کرده و "تحریک" میکند. این در حالی است که مساله اساسی و بی پاسخ طرف غربی در طراحی و تحمیل نظم مطلوب خود به خاورمیانه پس از فروپاشی عثمانی، وجود یک دولت ملت با عقبه تاریخی و فرهنگی عمیق به نام‌ ایران است که بر خلاف کشورهایی چون امارات و کویت و ... (که فاقد بن مایه عمیق فرهنگی و تمدنی هستند)، حتی به غربگراترین حکام خود اجازه نمیدهد به شکلی مطلق در چارچوبهای تحمیلی از جانب غرب رفتار کنند، و همین امر موجب شده است که در سخنان اخیر مقامات غربی تعداد شواهدی که نشان میدهد مساله اساسی غرب، موجودیتی به نام ایران است، نه نظامی به نام جمهوری اسلامی، به شدت افزایش یابد. اینکه ترامپ اخیرا مساله آمریکا با ایران را دارای قدمتی ۵۱ ساله دانست و دوره اختلافات غرب با ایران را به دوره شاه گسترش داد (سال ۱۹۷۵ سال توافق الجزایر بین ایران و عراق بود که برای اسراییل گران تمام شد، هر چند مسائل نفتی و هسته ای و ... هم محل بحث است) و اخیرا روبیو در سفر خود به آتن نیز مجددا با طرح مساله جنگهای ایران و یونان، تلویحا به جنگ ایران و آمریکا رنگ و بویی هویتی و تمدتی بخشید. پیشتر در مقام‌ تحلیل سند استراتژی امنیت ملی آمریکا و به استناد مقاله اخیر لئونارد شوته در فارن افرز با عنوان The New Right’s Grand Strategy After Trump How Civilizationism Would Upend America's Role in the World گفته بودیم که جریان ماگا در حال پدید آوردن مکتب جدیدی در سیاست خارجی آمریکاست که در آن حوزه نفوذ آمریکا نه صرفا نیم‌کره غربی بلکه کشورهای میراثدار تمدن غرب است و در آن رگه های جدی زنوفوبیا، اسلام هراسی و ضدیت با مهاجرت و در یک کلام، ترسیم خطوط پررنگ هویتی میان تمدن غرب و سایر تمدنها بسیار برجسته است. دخالتهای آشکار دولت آمریکا در انتخابات کشورهای غربی از بریتانیا به نفع نایجل فاراژ تا در آلمان به نفع AfD و ... همگی در این جهت قابل تحلیل است. به عبارتی در دکترین ترامپی، تقید آمریکا به ناتو تنها زمانی معنی دارد که کشورهای عضو از حیث فرهنگی نیز کل متحدی را بسازند که به شدت نسبت به نفوذ اقتصادی، سیاسی و فرهنگی غیر، حساس باشند.‌ سخنان روبیو در آتن نیز از همین رویکرد تمدن گرا نشات گرفته است. روح سخنان روبیو این است که اولا، آتن در برابر سپاه خشایارشا مقاومت کرد؛ معابدش ویران شدند، اما شهر بعدها بازسازی شد. ثانیا آتن سرچشمه ویژگی‌های تمدنی است که به‌ زعم روبیو غرب را ساخته‌اند: جاه‌طلبی، شجاعت، رقابت، اکتشاف و اراده برای پیروزی و ثالثا، نتیجه‌گیری سیاسی معاصر، روبیو می‌گوید غرب امروز باید دوباره اراده ملی، قدرت نظامی، استقلال راهبردی و توان رقابت با رقبایش را در عصر رقابت قدرتهای بزرگ بازیابد. به عبارتی در منطق تمدنگرایی تیم ترامپ، تاریخ و فرهنگ دارای وزنی عمده و قابل توجه است و این امر در کنار منطق ژئوپولتیک، فضایی را فراهم میکند که‌ نحوه فیصله بخشی به جنگ اخیر را از فضای "فشردن یا نفشردن یک یا چند دکمه صلح" فراتر میبرد. در فضایی که طرف آمریکایی تصمیمش را برای یکپارچه سازی هویتی تمدن غرب گرفته است، سوال اساسی که سیاستمدار ایرانی باید به آن بیاندیشد، این است که چطور میتوان ایران را در مساله تقسیم بندی "حوزه نفوذ" میان قدرتهای بزرگ، در جایگاهی قرار داد که امنیت آن در بلند مدت تضمین شود.‌

🔹سهند ایرانمهر: برای نشان دادن حماقت آنها که هنوز فکر می‌کنند جنگ کنونی آمریکا علیه ایران صرفا ذیل مفهوم « جمهوری اسلامی» معنا پیدا می‌کند نه کلّیت ایران نشانه کم نیست از سخنان اخیر روبیو در یونان تا این مصاحبه صریح ترامپ با مایکل پرچیک خبرنگار شبکه تلویزیونی WTVD : «در حال حاضر، آن‌ها را شرورترین کشور جهان می‌دانند. و مدت‌هاست که همین‌طور بوده‌اند؛ سال‌های بسیار زیادی است. می‌دانید، ۴۷ سال است که این حرف را می‌شنوم؛ [در حالی که] پنج سال است... حقیقت این است که انگار ۵۲ سال است، اما سابقه‌اش به قبل از آن هم برمی‌گردد.» مصداق تاریخی این نگاه را در تاریخ هم می‌توان یافت. در کتاب پنجم تاریخ جنگ پلوپونزی، نوشته توسیدید، گفتگوی ملیوسی‌ها و آتنی‌ها با جزییات آمده است. داستان این بود که در سال ۴۱۶ پیش از میلاد، آتن از جزیره کوچک ملیوس خواست تسلیم امپراتوری‌اش شود. ملیوسی‌ها می‌کوشیدند بی‌طرفی خود را حفظ کنند و امیدوار بودند عدالت، استقلال و امکان کمک اسپارت از آن‌ها محافظت کند اما آتنی‌ها استدلالشان را روشن بیان کردند: «مسئله فقط دشمنان امروز ما نیستند؛ جزیره‌های مستقلی مثل شما هم برای امپراتوری خطرند، چون بیرون از نظم ما ایستاده‌اند...اگر مردمانی استقلال خود را حفظ می‌کنند، به این دلیل است که قدرت دارند؛ و اگر ما به آن‌ها تعرض نمی‌کنیم، به این دلیل است که از آن‌ها می‌ترسیم. پس با مطیع کردن شما، علاوه بر گسترش امپراتوری‌مان، امنیت خود را نیز افزایش می‌دهیم؛ به‌ویژه از آن رو که شما جزیره‌نشین و از دیگران ضعیف‌ترید و نباید بتوانید بر سروران دریا چیره شوید» . (توسیدید، تاریخ جنگ پلوپونزی، کتاب پنجم، بند ۹۷) https://classics.mit.edu/Thucydides/pelopwar.5.fifth.html https://fxtwitter.com/sahandiranmehr/status/2108530765109600505?s=52