🔻خلاصه هوش مصنوعی کوکون: ادوار فسر (استاد فلسفه)، این ادعای وزیر روبیو را که «توموس» (thumos) (شور و اشتیاق، غرور) قلب تپندهٔ تمدن‌های بزرگ است، رد می‌کند. فسر استدلال می‌کند که عقل و تلاش سقراطی برای دستیابی به حقیقت و خیر، بنیاد غرب را تشکیل می‌دهند. او با استناد به کتاب جمهور افلاطون مطرح می‌کند که تابع کردن عقل در برابر توموس، ویژگی «تیموکراسی» (حکومت افتخارطلبان) است که نوعی حکومت فاسد به شمار می‌رود. در نتیجه، او تأکید جریان راستِ کنونی بر غرور و افتخار را نه راه‌حلی برای غرب، بلکه شبیه به تمایلات مساوات‌طلبانهٔ جریان چپ و جلوه‌ای از همین فساد می‌داند. 🔹ادوارد فسر (روحانی و فیلسوف برجسته کاتولیک امریکایی): نادرست است. این «توموس» نیست که قلب تپندهٔ بزرگ‌ترین تمدن‌هاست، بلکه «عقل» است. و این «تلاش برای تمایز و برتری» نبود که غرب را ساخت، بلکه جستجوی حقیقت و خیر بود. همین جستجوی سقراطی بود—نه غرور اسپارتی—که باعث شد کلیسا دستاوردهای یونانیان را بپذیرد. همان‌طور که افلاطون در کتاب جمهور هشدار می‌دهد، تابع کردن عقل در برابر توموس و ترجیح دادنِ دستیابی به افتخار بر جستجوی حقیقت، نشانهٔ «تیموکراسی» است؛ نخستین نوع از چهار نوع حکومت و روح فاسدی که او برمی‌شمارد. با این حال، این همان چیزی است که امروزه بسیاری در جریان راست آغوش خود را به رویش گشوده‌اند؛ درست همان‌طور که بسیاری در جریان چپ، تمایلات فاسدِ مساوات‌طلبانه و بی‌بندوبارانه را پذیرفته‌اند که به گفتهٔ افلاطون ویژگی «دموکراسی» (یکی دیگر از رژیم‌های فاسدِ معرفی‌شده توسط او) است. از منظر سنتی که توسط سقراط و افلاطون آغاز شد، این رویکرد تیموکراتیکِ جریان راست، به هیچ وجه درمان دردهای غرب نیست—همان‌طور که چپِ ووُک (woke) نیست—بلکه صرفاً جلوهٔ دیگری از همین بیماری است. 🔸نقل قول از وزیر امور خارجه آمریکا مارکو روبیو: این «توموس»، آن‌گونه که یونانیان باستان می‌نامیدند—آتشِ شور، قدرت، شجاعت و غرور—قلب تپندهٔ تمدن‌های بزرگ است. بدون آن، ملت‌ها ارادهٔ خود را برای جنگیدن، تلاش کردن و بقا از دست می‌دهند. https://fxtwitter.com/FeserEdward/status/2108261083048018349

🔴اطلاعیه‌ای جالب در فروشگاه‌های ژاپن؛ جایی که می‌گفتند اینجا کشوری است که دقیقاً ۴۰ سال قیمت‌ها حتی یک ین تغییر نکرده است! زینب بهرامی نوشت: این اطلاعیه را در بزرگ‌ترین فروشگاه خواروبار، میوه و مواد غذایی منطقه ما که زمانی مناسب‌ترین قیمت‌ها را داشت، نصب کرده‌اند: 🔴 «معذرت می‌خواهیم که قیمت اجناس داخل قفسه‌ها با قیمتی که پای صندوق می‌پردازید، متفاوت است. اجناس گران‌تر شده‌اند و هنوز کمپانی‌ها فرصت نکرده‌اند برچسب قیمت‌های جدید را نصب کنند!» بله! 🔴 کشوری که دقیقاً ۴۰ سال قیمت‌هایش حتی یک ین تغییر نکرده بود و در این چند سال، این‌همه افزایش قیمت با شیب آهسته را تجربه کرده، حالا سرعت افزایش قیمت‌ها در آن به حدی رسیده که قیمت روی قفسه از قیمت زمان پرداخت کمتر است! 🔴 این‌ها در حالی است که حقوق‌ها در این مدت ذره‌ای تغییر نکرده‌اند! 🔴 اقتصاد آمریکا به‌خاطر حمله وحشیانه به ایران آسیب جدی خورده و تمام کشورهایی که مثل ژاپن اقتصادشان به آمریکا گره خورده و محتاج واردات غذا هستند، دارند تاوان می‌دهند و کم‌کم طعم بلایی را که ۴۰ سال سر ایران و ایرانی درآوردند، می‌چشند!

ظریف میگه: ماباید نگاهمون به جهان به جای تهدیدمحور، فرصت محور باشه. آره خب! مثلا ترور رهبری و فرماندهان فرصته؛ تهدید شدن به نابودی تمدن و بمباران اتمی فرصته؛ پایگاه دادن به آمریکا برای زدن ایران،فرصته؛ حضور ماموران موساد تو تأسیسات اتمی فرصته؛ خود تو، فرصتی. @Squad_iran | #T

🔹مهدی خراتیان: ترافیک تنگه هرمز به کمینه دو ماهه خود رسید و تا اینجای کار بزرگترین خطای ایران در مدیریت تنش پس از جنگ ۴۰ روزه، اجازه افزایش قابل توجه عبور نفت‌کشها از تنگه هرمز در ماه سپتامبر به بهانه‌هایی چون «جاانداختن نظام عوارض»، «کاهش تنش با امارات» و «مدیریت تنش با آمریکا» بوده است، روند نادرستی که باعث شد گزاره‌هایی از جنس «ایران توان مدیریت تنگه هرمز را ندارد» و «کارت تنگه هرمز سوخت» به سرعت توسط ایالات متحده در داخل و خارج ایران تبلیغ شود. بر اساس شواهد و قرائن می‌توان این نظریه را طرح کرد که طرح ترامپ این بوده که با شوک آزادسازی ۱۰۰ میلیون بشکه‌ای و ادامه روایت «بازگشت صادرات نفت از تنگه هرمز به میزان قبل از جنگ» و همچنین موفقیت در عملیات بازپس گیری ذوباب از انصارالله در یمن، اعلام کند که آمریکا و متحدانش بر دو تنگه راهبردی هرمز و باب المندب مسلط شده‌اند و با اینکار زمینه سقوط آزاد قیمت نفت را در آستانه انتخابات مهم میاندوره‌ای فراهم کند و با بسط روایت «شکست مطلق» در افکار عمومی ایران، مقدمات موج جدیدی از آشوب را در ایران فراهم کند. متاسفانه مدتی طول کشید تا روند انکار عبور حجم بالای نفت از تنگه هرمز در محافل تاثیرگذار پایتخت متوقف گردد، قصد اصلی ترامپ درک شده و میدان خود را برای برخورد با این پدیده بازآرایی کند. تهران پس از مشاهده موضع از بالا به پایین ترامپ در مذاکرات و افزایش نمایی تهدیدات نظامی، تصمیم به تغییر این روند گرفت و از شنبه پیش حجم آتش ایران به روی کشتیها با روندی قابل توجه افزایش یافت. با تحولات مهم امروز در بازار نفت و اذعان همه خبرگزاریها به افت ترافیک تنگه، این سوال مطرح است که چرا جریانی همواره در تلاش است در مقاطع حساس، ترامپ را در رهایی از مخمصه‌ها یاری کند و فرصتهای بی بدیلی چون سفر شی به واشنگتن را به ثمن بخس بسوزاند؛ بعید نیست که جاافتادن روایت «سوختن برگ تنگه» در ماه مهم سپتامبر، چین را نیز ازحضور موثر در فیصله دادن مطلوب جنگ منصرف کرده و پکن تحت فشار لابی بسیار سنگین کشورهای عربی و انفعال محض و مطلق تهران در پیشبرد دستور کار مشترک، به سمت یک مصالحه هسته‌ای به نفع آمریکا متمایل شده باشد. با توجه به تجربیات پیشین، درصورت ادامه روند صعودی بازار نفت و رویکرد تهاجمی ایران در تنگه هرمز، به احتمال زیاد جریان یاد شده در یک بزنگاه دیگر، برای کمک به ترامپ جهت عبور از مخمصه جدید فعال خواهد شد و برای واشنگتن جهت به نتیجه رساندن کمپین اقتصادی خود علیه مردم ایران زمان خواهد خرید. https://fxtwitter.com/MehdiKharratya/status/2108177334998118714?s=20

🔹ابراهیم اسکافی: لیبرال جنگ سردی همچنان مشغول هیولاسازی از چین و روسیه است! جالب است که آمریکا تمام تلاشش را برای نابودی ایران از طریق جنگ و تحریم دارد انجام می‌دهد، اما ما باید همچنان نگران روسیه و چین باشیم. Quoting: 🔸حسین سلاح ورزی (@HSelahvarzi) زخم اقتصادی کرونای چینی هنوز خوب نشده؛ اگر طاعون روسی همه‌گیر شود، چه بر سر جهان خواهد آمد؟ https://fxtwitter.com/ebieskafi/status/2108073098767450267?s=52

‏منافع ملی ایران چیست؟ ‏نخستین و بنیادی‌ترین منفعت ملی هر کشور، مسئله بقا (Survival) است. بقا در اینجا صرفاً به معنای حفظ مرزهای جغرافیایی نیست، بلکه سه عنصر اساسی را در بر می‌گیرد: بقای نهاد دولت، استمرار و انسجام نظام اجتماعی و حفظ تمامیت ارضی و یکپارچگی سرزمینی. این سه عنصر از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند. فروپاشی نهاد دولت می‌تواند به گسست نظم اجتماعی و تهدید تمامیت ارضی بینجامد و از دست رفتن یکپارچگی سرزمینی نیز می‌تواند موجودیت دولت و جامعه را با بحران مواجه کند. ‏چرا بقا بنیادی‌ترین منفعت ملی است؟ زیرا از دست رفتن آن هزینه‌هایی به‌مراتب فراتر از شکست سیاسی یا اقتصادی به جامعه تحمیل می‌کند. فروپاشی نظم سیاسی و اجتماعی، جنگ داخلی، تجزیه سرزمینی یا نابودی ظرفیت حکمرانی می‌تواند هزینه‌های عظیم اقتصادی، مالی، انسانی، عاطفی و روانی به همراه داشته باشد؛ هزینه‌هایی که گاه جبران آنها به چندین نسل زمان نیاز دارد. از این منظر، حفظ امنیت و بقای کشور پیش‌شرط تحقق سایر منافع ملی، از جمله توسعه، رفاه، آزادی و عدالت اجتماعی است. البته باید میان امنیت به‌عنوان یک منفعت ملی و فضای امنیتی به‌عنوان شیوه‌ای از حکمرانی تمایز قائل شد. امنیت واقعی محصول قدرت، ثبات، مشروعیت و توانایی مهار تهدیدهاست، نه الزاماً گسترش کنترل و محدودیت بر جامعه. ‏دومین منفعت اساسی ملی، توانایی مستمر دولت و جامعه در تولید ثروت، رفاه و بازتولید ظرفیت‌های اقتصادی است. دولت صرفاً نهادی برای حفظ نظم و حفاظت از مرزها نیست. یکی از مهم‌ترین کارکردهای آن فراهم کردن شرایطی است که شهروندان بتوانند به شکل پایدار ثروت تولید کنند، فرصت‌های اقتصادی داشته باشند و از امکانات لازم برای بهبود کیفیت زندگی خود برخوردار شوند. بنابراین، رشد اقتصادی، افزایش بهره‌وری، توسعه فناوری، انباشت سرمایه انسانی و ایجاد فرصت‌های برابر، اجزای جدایی‌ناپذیر منافع ملی هستند. کشوری که از نظر نظامی قدرتمند باشد اما نتواند ثروت تولید کند و رفاه شهروندانش را افزایش دهد، در بلندمدت حتی در حفظ قدرت نظامی خود نیز با محدودیت مواجه خواهد شد. ‏در کنار این دو، حفظ و بازتولید چارچوب‌های فرهنگی و ارزشی ریشه دار در جامعه نیز بخشی از منافع ملی است. هر جامعه‌ای مجموعه‌ای از باورها، ارزش‌ها، حافظه تاریخی، سنت‌ها، هویت‌ها و نهادهای اجتماعی دارد که به زندگی جمعی معنا و استمرار می‌بخشند. حفاظت از این سرمایه فرهنگی به معنای تحمیل یک فرهنگ یا قرائت واحد نیست، بلکه به معنای فراهم کردن شرایطی است که جامعه بتواند ضمن حفظ پیوندهای تاریخی و هویتی خود، آزادانه تحول پیدا کند، تنوع فرهنگی خویش را بازتولید کند و از گسست‌های ویرانگر اجتماعی جلوگیری کند. انسجام ملی زمانی پایدارتر است که شهروندان با وجود تفاوت‌های فرهنگی، زبانی، مذهبی و سیاسی، خود را در سرنوشت مشترک کشور سهیم بدانند. ‏اما تحقق این منافع بدون توجه به مفهوم قدرت ملی امکان‌پذیر نیست. اینجاست که باید به یکی از واقعیت‌های بنیادی سیاست بین‌الملل توجه کنیم: نظام بین‌الملل، برخلاف نظم سیاسی داخلی، فاقد یک اقتدار مرکزی است که بتواند امنیت همه کشورها را به‌طور قطعی تضمین کند. در نظریه روابط بین‌الملل از این وضعیت با عنوان آنارشی (Anarchy) یاد می‌شود. آنارشی به معنای آشوب دائمی نیست، بلکه به معنای فقدان یک مرجع اقتدار فرادولتی است که بتواند در نهایت امنیت و بقای کشورها را تضمین کند. ✍حسین قتیب

@shemruni: سخنرانی امروز روبیو در یونان روایتی خلاصه از تمدن غرب بود و پر از یادآوری‌های تاریخی و گوشزد کردن ارزش‌های غربی. از همون اول هم رفت سراغ تاریخ ایران و یونان و داستانش رو از وقتی شروع کرد که سپاه خشایارشا به آتن رسید و آکروپولیس رو به آتش کشید. از مقاومت آتنی‌ها گفت که همین تمدنی که اون روز مورد حمله قرار گرفت، دوباره بلند شد. بعد داستان رو از یونان به روم، مسیحیت اروپا و نهایتاً آمریکا وصل کرد و یه خط تاریخی کشید از آتن باستان تا غرب امروز. بعد دوباره برگشت به ترموپیل و ۳۰۰ اسپارتی‌ که جلوی سپاه عظیم ایران ایستادن! از ملاهاى راديكال ايران حرف زد و جمهورى اسلامى رو متهم كرد به چيزى كه خودش اسمش رو گذاشت Cult of death يعنى فرهنگ /آيين مرگ (فرقه مرگ) و گفت: قهرمانهاي ما ممكنه براى آرمانشون بميرن، اما مرگ رو پرستش نمیكنن بعد گفت ما الان سر یه دوراهی تاریخی‌ایم؛ ده سال آینده قرن بعدی رو تعیین می‌کنه. یا غرب دوباره قدرتش رو پس می‌گیره و جایگاهش رو در رأس جهان حفظ می‌کنه، یا وارد دوره‌ای از افول و وابستگی می‌شه. و باید همین الان برای قدرت نظامی، اقتصادی و تکنولوژیک اقدام کرد؛ چون بعداً دیگه دیره. https://x.com/shemruni/status/2107947806803517621 🔻قدوسی: این صحبت های مارکو روبیو [وزیر خارجه امریکا] بیشتر به برخورد تمدن‌ها شبیه است تا گفتگوی تمدن‌ها. به نظر نمی اید قصدشان‌کمک‌به توسعه ایران باشد که راه حل ایجاد اعتماد سازی در غرب نسبت به ایران باشد. البته صحبت های او یاد اور ان‌جمله کارل مارکس است که به نظر میاید در تاریخ امور دوبار تکرار می‌شوند یکبار بصورت تراژدی، و ...

🇺🇸 🇮🇷 @Matt_Bracken48: موشک‌های ایرانی شلیک‌شده به سمت یک ناو هواپیمابر آمریکایی ظاهراً نیروی دریایی آمریکا را مجبور کرده تا بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر از ایران عقب‌نشینی کند. امروزه هر کسی که به تصاویر ماهواره‌ای دسترسی داشته باشد می‌تواند یک ناو هواپیمابر را ردگیری کند؛ حتی اطلاعات موقعیت‌زمکانیِ متعلق به یک روز قبل هم کارساز است، چرا که کشتی‌های بزرگ سرعت زیادی ندارند. مت برکن (Matt Bracken)، تکاور سابق نیروی دریایی آمریکا که اکنون نویسنده شده، می‌گوید به نظر می‌رسد نیروی دریایی آمریکا متوجه این موضوع شده است: «ظاهراً آن‌ها عقب‌تر رفته‌اند؛ شاید به فاصله‌ای بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر از ایران.» هر یک کیلومتری که ناو هواپیمابر عقب می‌نشیند، حریم هوایی بیشتری است که ایران در اختیار خود نگه می‌دارد. https://fxtwitter.com/MarioNawfal/status/2108046973278281829

⭕ نخبگان واقعی موشک ساختند، نه اونایی که رفتن سیلیکون‌ولی! جلائی‌پور، فعال سیاسی اصلاح‌طلب: 🔴 به نظر من اون کسایی که رفتن این موشک‌ها رو مهندسی کردن، نخبه‌های اصلی ایران بودن؛ خیلی بیشتر از اونایی که رفتن تو سیلیکون‌ولی به ایران کمک کردن؛ اگر نبودن، شاید الان همین‌جا موشک خورده بود. 🔴 رئیس‌جمهور آمریکا نره تو سازمان ملل بگه کل کشورتون رو نابود و محو می‌کنم. منِ ۱۸ ساله می‌گفتم من چیکار می‌تونم بکنم که دیگه نتونه چنین تهدیدی علیه تمدن من بکنه؟

⭕️دریای سرخ، آزمایشگاه کوچک نظام جهانی جدید 🔵«هال برندز» استاد دانشگاه «جانز هاپکینز» دریای سرخ را فراتر از یک مسیر دریایی یا صحنه‌ای فرعی از بحران‌های خاورمیانه می‌داند و آن را به نقطه تلاقی جنگ‌های خاورمیانه، تحولات شاخ آفریقا و رقابت قدرت‌های جهانی تشبیه می‌کند؛ منطقه‌ای که می‌تواند تصویری از نظم جهانی آشفته‌تر در سال‌های آینده ارائه دهد. 🔵دریای سرخ اهمیت راهبردی خود را از موقعیت جغرافیایی‌اش می‌گیرد. این دریا از طریق باب‌المندب، خلیج عدن و کانال سوئز، اقیانوس هند را به مدیترانه و آسیا را به اروپا متصل می‌کند. در شرایط عادی، حدود ۳۰ درصد تجارت جهانی کانتینری و حدود پنج میلیون بشکه نفت در روز از این مسیر عبور می‌کند و بخش مهمی از کابل‌های زیردریایی فیبر نوری میان اروپا و آسیا نیز از همین منطقه می‌گذرد. 🔵اما اهمیت دریای سرخ فقط اقتصادی نیست. این منطقه حلقه اتصال خلیج فارس به شاخ آفریقاست. 🔵برندز بر یک اصل جغرافیایی تأکید می‌کند: دریایی که در باریک‌ترین نقطه کمتر از ۲۰ مایل عرض دارد، دو سوی خود را بیش از آنکه از یکدیگر جدا کند، به هم پیوند می‌دهد. بنابراین نمی‌توان تحولات یمن و عربستان را بدون در نظر گرفتن جیبوتی، اریتره، اتیوپی، سودان و سومالی فهمید. 🔵برندز از این وضعیت، دو روند مهم در نظام جهانی را استخراج می‌کند: افزایش رقابت بر سر گلوگاه‌های دریایی و گسترش آشفتگی ژئوپلیتیکی. 🔵از نگاه او، آنچه در هرمز و دریای سرخ رخ می‌دهد بخشی از یک پدیده گسترده‌تر است که دریای چین جنوبی و مسیر دریایی شمال در قطب شمال را نیز شامل می‌شود. هرچه جهان چندپاره‌تر شود، دولت‌ها و بازیگران غیردولتی بیشتر تلاش می‌کنند مسیرهای تجارت جهانی را به ابزار قدرت و فشار تبدیل کنند. 🔵انصارالله نمونه‌ای از این تحول است. یک بازیگر غیردولتی، بدون برخورداری از اقتصاد یا ناوگان جهانی، توانسته با استفاده از موشک‌ها، پهپادها و موقعیت ساحلی خود بر کشتیرانی، بیمه، تجارت و انرژی تأثیر بگذارد و حتی قدرت‌های بزرگ را به بازتوزیع منابع نظامی خود وادار کند. 🔵به اعتقاد برندز، نظم جدید نه یک جنگ سرد دوقطبی، بلکه نظامی چندلایه و متلاطم است؛ قدرت‌های بزرگ و متوسط با یکدیگر رقابت می‌کنند، قدرت‌های منطقه‌ای استقلال بیشتری پیدا کرده‌اند و گروه‌های مسلح نیز به تسلیحات پیشرفته دست یافته‌اند. 🔵در چنین شرایطی، ائتلاف‌ها نیز سیال‌تر شده‌اند. ممکن است دو کشور در برابر ایران با یکدیگر متحد باشند، اما در جنگی دیگر از دو طرف متعارض حمایت کنند. کشوری می‌تواند از نظر امنیتی به آمریکا وابسته باشد و همزمان روابط اقتصادی نزدیکی با چین داشته باشد. 🔵برای فهم این محیط جدید، نمی‌توان جنگ یمن را جدا از تحولات سومالی، سودان و اتیوپی بررسی کرد و نمی‌توان امنیت خلیج فارس را بدون توجه به منافع عربستان، امارات، ترکیه، ایران، چین، روسیه و کشورهای غربی در آفریقا تحلیل کرد. 🔵او دریای سرخ را «آزمایشگاهی کوچک از نظام جهانی جدید» می‌داند؛ منطقه‌ای که در آن تجارت، انرژی، کابل‌های دیجیتال، پایگاه‌های نظامی، قدرت‌های بزرگ و متوسط، کشورهای شکننده، جنگ‌های داخلی، گروه‌های مسلح و رقابت بر سر بنادر و منابع به یکدیگر گره خورده‌اند. 🔵در این چارچوب، دریای سرخ صرفاً مسیر جایگزین هرمز نیست، بلکه یک منظومه راهبردی واحد است که باب‌المندب، کانال سوئز، ینبع، جیبوتی، سودان، سومالی، سومالی‌لند، اتیوپی و اریتره را به یکدیگر پیوند می‌دهد. 🔵آفریقا دیگر حاشیه جغرافیایی جنگ‌های خاورمیانه نیست، بلکه به بخشی از این رقابت‌ها تبدیل شده است. رقابت‌ها و ائتلاف‌های کشورهای خلیج فارس به آفریقا سرایت کرده و درگیری‌های آفریقایی نیز بر امنیت خلیج فارس و کشتیرانی اثر می‌گذارند. 🔵در همین حال، جنگ داخلی اتیوپی بار دیگر شعله‌ور شده و اتهام‌هایی درباره حمایت اریتره، سودان و مصر از شورشیان تیگرای مطرح شده است. سودان نیز درگیر جنگ داخلی است که پای بازیگرانی مانند امارات، ترکیه و ایران را به آن باز کرده است. 🔵جیبوتی نیز به دلیل موقعیت راهبردی خود در محل اتصال دریای سرخ و خلیج عدن، میزبان چندین پایگاه نظامی خارجی و به یکی از کانون‌های دائمی رقابت ژئوپلیتیکی تبدیل شده است. 🔵در جنوب باب‌المندب نیز سومالی به دلیل فعالیت گروه الشباب و تنش میان دولت مرکزی و سومالی‌لند، بخشی از همین محیط امنیتی محسوب می‌شود. 🔵یکی از انگیزه‌های احتمالی اسرائیل برای به‌رسمیت شناختن سومالی‌لند، استفاده از خاک این منطقه علیه انصارالله است؛ اقدامی که می‌تواند به افزایش اصطکاک با ترکیه، حامی دولت سومالی، منجر شود.