🔹مهدی رباطی: جایزه #انوبل اقتصاد ۲۰۲۶ امروز اعطا شد ،به رابرت هال و مایکل وودفورد، دو اقتصاددان آمریکایی، محور پژوهش این دو نفر این است که دولت‌ها چگونه می‌توانند تورم را مهار کنند، از تعمیق رکود جلوگیری کنند و اقتصاد را در برابر شوک‌های بیرونی مقاوم‌تر سازند؟ اهمیت این رویکرد در آن است که متغیرهای کلان اقتصادی را نمی‌توان جدا از رفتار میلیون‌ها خانوار و بنگاه تحلیل کرد. مصرف‌کننده درباره خرید امروز و پس‌انداز فردا تصمیم می‌گیرد؛ بنگاه بر مبنای چشم‌انداز فروش، سرمایه‌گذاری می‌کند؛ و سرمایه‌گذار نیز انتظارات خود درباره تورم، نرخ ارز و سیاست‌های دولت را در تصمیم‌هایش لحاظ می‌کند. حاصل تجمیع این انتخاب‌ها، همان چیزی است که در نهایت در آمارهای تورم، تولید، اشتغال و سرمایه‌گذاری مشاهده می‌کنیم. این نگاه، به‌ویژه پس از تجربه رکود تورمی دهه ۱۹۷۰ میلادی، اهمیت بیشتری پیدا کرد؛ دوره‌ای که بسیاری از اقتصادهای پیشرفته هم‌زمان با افزایش قیمت‌ها و ضعف رشد اقتصادی مواجه شدند. تجربه آن سال‌ها نشان داد که سیاست‌گذار نمی‌تواند صرفاً با اتکا به روابط آماری گذشته، پیامد تصمیم‌های خود را پیش‌بینی کند. انتظارات مردم و میزان اعتبار سیاست‌های اعلام‌شده و اعتماد مردم به نظام سیاسی نیز اهمیت تعیین‌کننده دارند. موضوعاتی که در #ایران معمولا مغفول هستند و اغلب افرادی تصمیم گیر و مشاور هستند که دید حسابداری به حوزه های پیچیده سیاستگذاری دارند. مثلا در ایران نمی‌توان از یک سو با کسری بودجه مزمن، رشد نقدینگی و سیاست‌های ارزی ناپایدار به #تورم دامن زد و از سوی دیگر انتظار داشت با قیمت‌گذاری دستوری یا بخشنامه‌های مقطعی، ثبات پایدار ایجاد شود. وقتی خانوار و بنگاه به تداوم تورم باور دارند، رفتارشان نیز با همین انتظار سازگار می‌شود؛ از خرید زودهنگام کالا گرفته تا انتقال پس‌انداز به دارایی‌هایی که تصور می‌کنند ارزش خود را بهتر حفظ می‌کنند. این رفتارها به نوبه خود می‌توانند مهار تورم را دشوارتر کنند. البته اعتبار سیاست‌گذار فقط با اعلام اهداف به دست نمی‌آید. انضباط مالی، استقلال و پاسخ‌گویی نهادهای پولی، شفافیت تصمیم‌ها و سازگاری میان وعده‌ها و عملکرد، اجزای ضروری ساختن این اعتبار هستند. حتی سیاست درست، اگر دیرهنگام یا بدون پشتوانه نهادی اجرا شود، ممکن است اثرگذاری محدودی داشته باشد. درس مهم نوبل امسال این نیست که برای ایران نیز بسیار مهم است، این است که #اقتصاد را نمی‌توان با مدلهای ریاضی اداره کرد؛ سیاست اقتصادی زمانی موفق می‌شود که سازوکار شکل‌گیری انتظارات و واکنش مردم به تصمیم‌های دولت را جدی بگیرد. ✅نکته مهم جوایز نوبل اقتصاد در دهه اخیر تمرکز بر موضوعات نهادی و سیاسی و اجتماعی به جای توجه صرف به مدلهای ریاضی است. اصل مهمی که اگر به آن توجه می شد شاید در ایران شاهد وقایعی مانند آبان 98 یا دیماه 1404 نمی بودیم. https://fxtwitter.com/MahdiRobatii/status/2109613507360505984

🟣تیموس و سیاست خارجی آمریکا ✍️فرانسیس فوکویاما 🔻۱۲ اکتبر ۲۰۲۶ 🔸به نظر می‌رسد مارکو روبیو از نوشته‌های من درباره «شناخته‌شدن» (ارزیابی و به‌رسمیت‌شناخته‌شدن شایستگی) نقل‌قول کرده است، اما آن را درک نمی‌کند. وزیر امور خارجه، مارکو روبیو، در روز ۷ اکتبر در «پنیکس» (Pnyx) در آتن سخنرانی کرد؛ مکانی درست زیر پارتنون که من نیز چند سال پیش در آنجا سخنرانی کرده بودم. به نظر می‌رسد یکی از متن‌نویسان او کتاب‌های من را می‌خوانده است، چرا که در هسته اصلی سخنرانی‌اش از «تیموس» (Thymos)(او آن را به صورت thumos حرف‌نویسی می‌کند) به عنوان ارزش محوری تمدن غربی یاد می‌کند. این سخن تا حدی درست است، اما درک روبیو از این مفهوم بسیار ناقص و دارای ضعف است. وزیر امور خارجه چنین می‌گوید: ┌──────────────────────────────────────────────────────────┐ [نقل‌قول مارکو روبیو] «برای یونانیان باستان، تلاش برای رسیدن به تعالی و برتری، اصلِ بنیادینِ وجودِ انسان بود. آنان تمامی زندگی مدنی را حول محور رقابت، جاه‌طلبی و هم‌آوردی سازماندهی کرده بودند: در فلسفه و شعر، در مجسمه‌سازی و نمایشنامه، در ورزش و هنر، و در جنگ و کشورداری. شهرِ کلاسیکِ یونانی، عرصه‌ای بود برای مردان بزرگ تا خود را بیازمایند و اثبات کنند؛ تا پتانسیل خود را از طریق کشمکش مداوم پرورش دهند—برای اینکه بهترین، قوی‌ترین و زیباترین باشند و جان‌فشانی کنند تا هرچه بیشتر به کمال نزدیک شوند. می‌دانم که برای گوش‌های امروزی، آنچه توصیف کردم و این شیوه از زندگی ممکن است عجیب و حتی بی‌رحمانه به نظر برسد. ایده‌آلِ ایدئولوژی‌های متعددِ زمانه ما، صراحتاً به دنیایی از امنیتِ کامل، خالی از ریسک یا شکست تبدیل شده است؛ دنیایی بدون شکوهِ پیروزی و بدون شرمساریِ شکست... شهر-دولت‌های یونان باستان پر از شور و اشتیاقِ شدید، رقابت، فرقه‌گرایی و کشمکش بودند. اما از دلِ همین تلاشِ مداوم برای تمایز و برتری بود که شکوفایی بزرگِ هنر، فلسفه، و انرژیِ سیاسی و فکری پدید آمد؛ همان انرژی‌ای که مجموعه‌ای از شهرهای مدیترانه‌ای را به زادگاهِ بزرگ‌ترین تمدنِ جهان تبدیل کرد. «توموس» (Thumos)، آن‌گونه که یونانیان باستان می‌نامیدند—آتشِ اشتیاق، قدرت، شجاعت و غرور—قلبِ تمدن‌های بزرگ است. و بدون آن؟ بدون آن، ملت‌ها اراده خود برای جنگیدن، اراده برای تلاش کردن و اراده برای بقا را از دست می‌دهند.» └──────────────────────────────────────────────────────────┘ من در سال ۱۹۹۲ در کتاب پایان تاریخ و انسان آخرین به تفصیل درباره «تیموس» نوشتم و در خاطرات جدیدم با عنوان در قلمرو انسان آخرین دوباره به آن بازگشته‌ام. تیموس—غرور، غیرت/شورمندی، و میل به به‌رسمیت‌شناخته‌شدن—واقعاً برای تمدن غربی مهم است. اما روبیو درک بسیار سطحی و تقلیل‌یافته‌ای از آن دارد و نمی‌داند که تیموس چگونه می‌تواند یک تیغ دو لبه باشد. تیموس نه تنها در هسته تمدن غربی، بلکه همان‌طور که هگل و مفسر او آلکساندر کوژو اشاره کرده‌اند، در هسته کلِ سیاست قرار دارد. نخستین نبرد خونین میان انسان‌های اولیه، ناشی از میل به سلطه و به‌ رسمیت‌شناخته‌شدن و تمایل به ریسک‌کردن بر سر جان بود. این نبرد برای سلطه، به جامعه‌ای از اربابان و بردگان منجر می‌شود که در آن هیچ‌یک از دو طرف کاملاً راضی نیستند—برده به دلایل مشخص، و ارباب نیز به این دلیل که توسط کسی به‌رسمیت شناخته شده که صرفاً یک برده است. راه حل این مشکل در طول زمان تاریخی و با ظهور جامعه‌ای متکی بر به‌رسمیت‌شناختن متقابل و برابرِ همه انسان‌ها شکل می‌گیرد. چنین جامعه‌ای برای نخستین بار در «اعلامیه حقوق بشر و شهروند» در انقلاب فرانسه و همچنین «منشور حقوق» در قانون اساسی ایالات متحده بیان شد. هر دو بر یک فکره بنیادین مسیحی استوارند: برابری جهانی همه انسان‌ها در برابر خدا. جوامع لیبرال، برابریِ کرامتِ انسانی را با اعطا و حمایت از حقوق پایه بشر به‌رسمیت می‌شناسند. من در کتاب پایان تاریخ و انسان آخرین دو واژه جدید ساختم: ایزوتیمیا (Isothymia) و مگالوتیمیا (Megalothymia). ایزوتیمیا عبارت است از میل به به‌رسمیت‌شناخته‌شدنِ برابر، که اساساً بنیاد هر دمکراسی مدرنی است. انسان‌ها هنگامی که مورد بی‌احترامی قرار می‌گیرند یا کرامت بنیادی‌شان کمتر از گروه یا فرد دیگری تلقی می‌شود، جهانی از خشم و سرخوردگی را احساس می‌کنند. سیاست قطبی‌شده امروز ناشی از ایزوتیمیاست: سیاستِ هویت در جناح چپ بر اساس خواست گروه‌های حاشیه‌ای برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدنِ برابر است، و نسخه نوظهور جناح راست بر اساس روایتِ قربانی‌شدنِ سفیدپوستان یا مسیحیان شکل گرفته است. مگالوتیمیا در مقابل، دو چهره (یقه‌چرکین/دوگانه) دارد. می‌تواند منبع پیشرفت بشر باشد، یا سرچشمه بزرگ‌ترین جنایات و استبدادهایی که جوامع بشری تحمل کرده‌اند.

وزیر امور خارجه، روبیو، درست می‌گوید که تلاش برای برتر بودن از دیگران، منبع تمام تعالی‌های بشری در هنر، ورزش، اقتصاد یا سیاست است. اما اراده برای برتر بودن از دیگران می‌تواند به سلطه‌گری، استبداد و جنایات توصیف‌ناپذیر منجر شود. جورج واشنگتن، آبراام لینکلن و وینستون چرچیل هدایت‌شده توسط مگالوتیمیا بودند—اما هیتلر، استالین و پول پوت نیز دقیقاً همین‌طور بودند. بنابراین، تیموس یک معمای پیچیده برای دمکراسی‌ها ایجاد می‌کند. حقوق برابری که توسط یک دولت لیبرال محافظت می‌شود بر ایزوتیمیا (خواستِ به‌رسمیت‌شناختنِ برابرِ کرامت انسانی) استوار است. اما یک جامعه موفق به تمام دلایلی که روبیو مطرح می‌کند به مگالوتیمیا نیز نیاز دارد: به ریسک‌پذیران، نوآوران و شهروندان شجاعی نیاز دارد که حاضرند به نمایندگی از هم‌نوعان خود بجنگند. مسئله این است که نخست، فرم‌های خوب و بدِ مگالوتیمیا را از هم تشخیص دهیم، و دوم، این شور و اشتیاق را به سمت فعالیت‌هایی هدایت کنیم که به نفع جامعه بزرگ‌تر باشد. من در سال ۱۹۹۲ در کتاب پایان تاریخ و انسان آخرین درباره دونالد ترامپ نوشتم. من به دنبال خروجی‌های مثبت برای مگالوتیمیا بودم و استدلال کردم که یک اقتصاد سرمایه‌داری میل به سلطه‌گری را تخلیه کرده و آن را به سمت تجارت هدایت می‌کند. هرگز تصور نمی‌کردم که چند دهه بعد، دونالد ترامپ به ثروتمند بودن قانع نباشد، بلکه قدرت سیاسی را نیز بخواهد. ترامپ نمونه کاملِ یک مگالوتیمیای مهارنشدنی و بی‌حدومرز است. او نمی‌تواند میان ویژگی‌های خوب و بدی که شایسته تقدیر هستند تمایز قائل شود، و نه کیفیتِ قضاوتِ کسانی که او را تحسین می‌کنند برایش مهم است. او می‌خواهد چهره‌اش روی کوه راشمور به عنوان یکی از بزرگ‌ترین رؤسای جمهور آمریکا تراشیده شود، اما در عین حال به دنبال تمجیدهای حقیرانه‌تری مانند جایزه صلح نوبل یا ثبت نامش روی مرکز کندی است. او اخیراً به مگی هابرمن فهرستی از قدرتمندترین حکمرانان تاریخ را نشان داد که به‌وضوح آنان را تحسین می‌کرد و می‌خواست با آنان برابری کند. این فهرست شامل چنگیز خان، آتیلا، ناپلئون، مائو و استالین بود و حتی نام یک دولتمرد دمکراتیک در آن به چشم نمی‌خورد. میلِ وزیر روبیو برای باقی ماندن در سمتِ خوبِ رپیس‌جمهورش باعث می‌شود که واقعیت را مانند یک چوب‌شور تاب دهد و تحریف کند. او از اتحاد میان ایالات متحده و اروپا بر اساس ارزش‌های مشترک سخن می‌گوید، در حالی که چشم خود را بر روی رئیس‌جمهوری می‌بندد که به‌وضوح ولادیمیر پوتین و شی جین‌پینگ را بسیار بیشتر از رهبران کشورهای دمکراتیک تحسین می‌کند. او از شگفتی‌های علم و فناوریِ خلق‌شده توسط تمدن غربی می‌گوید، در حالی که دولت او بودجه تحقیقات علمی را در سراسر کشور کاهش می‌دهد. او توافق بر سر گرینلند را جشن می‌گیرد، بدون اینکه به تمایل خود برای قاپیدن آن از دانمارک اشاره کند. وزیر روبیو، تیموس را بدون توجه به اهدافی که به سمت آن هدایت می‌شود، تحسین می‌کند. شایسته است او به یاد آورد که زیاده‌روی در مگالوتیمیا بود که آلکیبیادس و آتنی‌ها را به سمت لشکرکشی فاجعه‌بار به سیسیلی کشاند؛ رویدادی که توسیدید توضیح می‌دهد آغازِ شکست آنان در جنگ پلوپونز بود. وزیر همچنین باید کمی بر روی این خطوط از اعلامیه استقلال تمرکز کند: «ما این حقایق را بدیهی می‌دانیم که همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.» این اصلِ برابریِ انسان‌ها است—و نه تجلیل از افراد بزرگ—که طی دهه‌ها زیربنای بخش زیادی از سیاست خارجی آمریکا بوده است. برای همین اصل است که بنیان‌گذاران، و همچنین نسل‌های متوالی از آمریکایی‌ها، سوگند یاد کردند که جان، مال و شرفِ مقدس خود را فدا کنند. 🔻درباره نویسنده: فرانسیس فوکویاما، پژوهشگر ارشد اولیویه نوملینی در دانشگاه استنفورد است. جدیدترین کتاب او «در قلمرو انسان آخرین» نام دارد. او همچنین نویسنده ستون «صراحتاً فوکویاما» (Frankly Fukuyama) است که از نشریه American Purpose به Persuasion منتقل شده است. 🔻شرح تصویر: وزیر امور خارجه ایالات متحده، مارکو روبیو، در ۷ اکتبر ۲۰۲۶ در پنیکسِ آتن سخنرانی می‌کند. (عکس: مارک شیفلبین / استخر خبری / ای‌اف‌پی از طریق گتی ایمیجز.) 🔻پیوند به اصل مقاله: https://open.substack.com/pub/persuasion1/p/thymos-and-american-foreign-policy?utm_source=share&utm_medium=android&r=2sx805 🔻پیوند به این فرسته در https://x.com/FGhoddoussi/status/2109730683077992702?s=20X:

🔴 نقش الهیات آخرالزمانی در حمله به ایران! 🟡 دکتر علی عبدی (کارشناس مسائل بین الملل): برای آمریکا پس از جنگ جهانی دوم و همچنین برای رژیم صهیونیستی، هیچ جنگی به اندازه جنگ با ایران؛ رنگ و بوی الهیات آخرالزمانی پیدا نکرده است! 🟢 از زمانی که دولت نتانیاهو بر سر کار آمد، از سوی اپوزیسیون اسرائیل ۳ انگ را متوجه خود دید: ۱. دولت تبهکاران ۲.دولت شرعی یا فقهی؛ با این ادعا که این افراد می‌خواهند که تمام ۶۱۳ حکم فقهی یهود را اجرا کنند ۳. دولت آخرالزمانی، مسیحا و موعودگرا 🔵 دختر ترامپ پیش از اینکه همسر کوشنر شود، معشوقه‌ی رأس خانواده روتشیلدها بود و به همین دلیل خانواده‌ی ترامپ روابط بسیار نزدیکی با روتشیلدها دارند و ترامپ ۳بار با حمایت آنها از ورشکستگی نجات پیدا کرد! 🎬 ویدیوی کامل در کانال  [یوتیوب](https://youtu.be/vybo5inPHWs?is=tJYfNEu8bFAXzI2M) و [آپارات](https://www.aparat.com/v/fwhq435) و [روبیکا](https://rubika.ir/vod/290301) با پخش گفت‌وگوهای #خیابان_جمهوری در فضای مجازی از ما حمایت کنید.

«انقلابی، باید بصیر باشد، باید بینا باشد، باید #پیچیدگی‌های شرایط زمانه را درک کند. مسئله این‌طور ساده نیست که یکی را رد کنید یکی را اثبات کنیم، یکی را قبول کنیم؛ این‌طوری نمی‌شود. ✓ باید دقیق باشید، ✓ باید شور انقلابی را حفظ کنید، ✓ باید با مشکلات هم بسازید، ✓ باید از طعن و دق دیگران هم روگردان نشوید؛ ❗️ اما باید خامی هم نکنید؛ مراقب باشید. ۱۳۸۹/۷/۲۹ کتاب «عهد مشترک»

مأیوس نشوید، در صحنه بمانید؛ اما دقت کنید و مواظب باشید، رفتار بعضی از کسانی که به نظر شما جای اعتراض دارد، شما را عصبانی نکند، شما را از کوره در نبرد. رفتار #منطقی و #عقلایی، یک چیز لازمی است.» ۱۳۸۹/۷/۲۹ کتاب «عهد مشترک»

آقامیری: فناوری بومی ایران ارتباط پایانه‌های استارلینک را مختل کرد دبیر شورای عالی و مرکز ملی فضای مجازی : 🔹ارتباط پایانه‌های زمینی استارلینک با ماهواره‌های آن از طریق فناوری‌های ارتباطی شکل می‌گیرد که با وجود پیچیدگی، مانند هر فناوری دیگری در دنیا قابل مدیریت و مواجهه است. 🔹سامانه‌های بومی برای شناسایی پایانه‌ها و قطع ارتباط میان پایگاه‌های زمینی و ماهواره‌ای طراحی و آزمایش شده است. 🔹گزارش‌های بین‌المللی نیز نشان می‌دهد که اعمال مداخلات فنی موجب بروز افت شدید بسته داده (پکت‌لاس تا ۸۰ درصد) و مختل‌شدن شبکه شده است که امکان مدیریت این فناوری را هم از سمت زمین و هم از سمت آسمان اثبات می‌کند. 🔹 ایران آمادگی دارد این دانش فنی بومی را با کشورهای همسو به اشتراک بگذارد؛ ضمن آنکه وزارت ارتباطات نیز پیگیری‌های حقوقی و فنی مؤثری را در اتحادیه جهانی مخابرات دنبال کرده است. @TasnimNews

روایتی از کلاس‌ درس معلم شهید؛ علی لاریجانی مقدمه شخصیت‌های برجسته و ذوابعاد در دوره حیات‌شان معمولا در حجاب معاصرت قرار می‌گیرند. دکتر علی لاریجانی نیز در به‌واسطه مسئولیت‌های مهمی که در دهه‌های گذشته عهده‌دار بود در افکار عمومی به‌عنوان سیاست‌مدار برجسته و شناخته‌شده‌ای به‌شمار می‌رفت. اما یکی از ویژگی‌های شاخص ایشان، شخصیت علمی و جایگاه استادی‌شان بود. افتخار شاگردی این دانشمند فاضل سبب شد تا برای پرداختن به این ویژگی، در چند پرده تجربه زیسته حضور در کلاس ایشان را روایت کنم. پرده‌اول: تردید و اشتیاق نشستن در کلاس درس رکوردار ریاست مجلس شورای اسلامی و یکی از مهم‌ترین و شاخص‌ترین چهره‌های سیاسی کشور جذابیت‌ها و کنجکاوی‌های خاص خودش را داشت. از طرفی شخصیت‌های سیاسی بعضا به‌دلیل نفوذ سیاسی‌شان به کرسی‌ تدریس می‌رسند و به همین دلیل نه بار علمی قابل تأملی دارند و نه به‌واسطه اشتغال‌های کاری فرصت و اهتمامی برای پیگیری درس و کلاس‌! پرده دوم: تعجب و حیرت آن حس متناقض تردید و شوق خیلی زود برطرف شد. از همان جلسه اول به‌جای یک سیاست‌مدار مغرور با یک استاد مسلط مواجه شدم. به‌رغم گستردگی و پیچیدگی‌های موضوع فلسفه سیاسی، با یک طرح درس کامل مواجه شدم. فردی با این سابقه و شهرت هر جلسه رئوس مطالب را با خود به کلاس می‌آورد و به‌جای سخنرانی‌های حوصله‌ سربر مثل یک استاد جوان و تشنه آموختن به شاگردان، اغلب زمان کلاسی پای تخته مشغول نوشتن بود. کلاس فلسفه سیاسی ما به‌رسم معمول از یونان باستان آغاز شد. اما خیلی زود وارد بحث دانشمندان مسلمان شدیم و تقریبا نیمی از جلسات را به بررسی آرای نظریه‌پردازان دوره غرب مدرن پرداختیم. دال مرکزی همه مباحث و زاویه‌دید ایشان به فلسفه سیاسی، کندوکاو مسئله عدالت بود. پرده سوم: شوق و لذت هر جلسه که پیش می‌رفتیم لذت و شوق‌مان بیش‌تر می‌شد. این‌بار صاحب سخن، مستمعین را بر سر ذوق آورده بود. تسلط کامل بر حوزه فلسفه سیاسی و شناخت جزئیات دیدگاه‌های هر اندیشمند و البته ارائه تطبیقی و قیاسی آرای مختلف سبب شده بود مباحث سخت و سنگین برای شاگردان کلاس جذاب شود. در این میان و به اصرار ما هرازگاهی گریزهایی بسیار کوتاه به تجربه‌های خود می‌زدند. از تجربه تاسیس نخستین کتاب‌خانه مساجد در دوره وزارت ارشاد تا چرایی آغاز کردن ساخت سریال‌های الف در صداوسیما تا خاطرات شخصی از دیدار با خاویر سولانا تا چالش‌های برنامه‌ریزی و تقنینی کشور تا گفت‌وگوهای خصوصی با رهبری شهید و حتی ضرورت رفع برخی نقایص قانون اساسی؛ سبب شده بود تا آموخته‌های فلسفه سیاسی با تجربه‌های کلان مدیریت سیاسی ایشان برای ما یک تجربه شیرین بسازد. پرده چهارم: حسرت و افسوس به‌رغم همه مشغولیت‌های اجرایی که داشتند اما تعهدشان در برپایی و پیگیری کلاس قابل ستایش بود. پروژه کلاسی تک‌تک دانشجویان را دنبال می‌کردند، برای هر موضوع منابع مرتبط را دست‌نویس به دانشجویان معرفی می‌کردند. به‌واسطه برخی مأموریت‌های خارج از کشور (روسیه و عمان) در روزهای پایانی ترم کلاس‌های جبرانی برگزار کردند. اما عجیب‌ترین اتفاق هنگامی رقم خورد که روز امتحان با همه این مشغله‌ها در جلسه آزمون حاضر شدند و قریب به سه ساعت تا پایان آزمون کنار شاگردان‌شان بودند. و البته آخرین دیدار ما نیز در همان روز بود ... آن واحد درسی به پایان رسید اما حسرت تکرار خاطره آن بهترین، مفیدترین، شیرین‌ترین و جذاب‌ترین کلاس همه مقاطع تحصیلی برای ما جاودانه شد. • یادداشت از آقای حسین سیستانی @alilarijani_ir

در روزهای اخیر، بخشی از مصاحبه شهید دکتر علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۴۰۴، با عنوان «ارتباط برخی مسئولین داخلی با آمریکایی‌ها» توسط اکانت‌های رسانه‌ای منتشر شده است؛ در صورتی که کلیپ فوق، تقطیعی از سخنان ایشان است. ایشان در مصاحبه‌، ابتدا نقل‌قول ترامپ را درباره‌ی ارتباط برخی فرماندهان و افراد در داخل کشور با او نقل می‌کنند و سپس پاسخ محکم و قاطعی به این اکاذیب می‌دهند و می‌گویند که تمام مقامات، فرماندهان نظامی و مردم در برابر این ادعاها ایستادند. همچنین ایشان در تاریخ ۲۸ مهر ۱۴۰۴، در نامه‌ای به رسانه‌ها نوشتند: «برای دفع خطرات از کشورمان ایران، دو نکته مهم است: یکی تقویت نیروهای مسلح؛ پیگیری این مورد با ما. و مهم‌تر، حفظ انسجام ملی؛ پیگیری و کمک درباره این موضوع هم با شما رسانه‌های عزیز.» لذا از تمامی فعالان رسانه‌ای و رسانه‌ها درخواست می‌شود که با وجود موقعیت خطیر کشور، از هرگونه تقطیع یا تحریف سخنان ایشان و صدمه به انسجام اجتماعی، پرهیز کنند. @alilarijani_ir

چرا بحران انرژی دست ترامپ را برای گسترش جنگ در یمن می‌بندد؟ 🔵بلومبرگ نوشته توانایی ترامپ برای کاهش بحران سوخت در آمریکا، تنها به افزایش عرضه گازوئیل روسیه وابسته نیست، بلکه جلوگیری از وقوع شوکی تازه در صادرات نفت عربستان از طریق دریای سرخ نیز اهمیت دارد. 🔵رسانه آمریکایی، رفتار انصارالله و واکنش عربستان را از عوامل تعیین‌کننده ثبات بازارها می‌داند، زیرا هرگونه حمله‌ای که خط لوله شرق به غرب یا تأسیسات ینبع را برای مدتی مختل کند، می‌تواند اثر محدود توافق گازوئیل روسیه را از بین ببرد و قیمت نفت را به سطوح بسیار بالاتری برساند. 🔵محدود ماندن حملات انصارالله به تأسیسات انرژی عربستان تا این مرحله، ممکن است تصمیمی حساب‌شده برای جلوگیری از افزایش شدید قیمت نفت و در نتیجه، مداخله مستقیم نظامی آمریکا باشد. انصارالله می‌تواند بدون ایجاد شوک بزرگ نفتی که واشنگتن را به هدف قرار دادن گسترده‌تر این گروه وادار کند، بر عربستان فشار وارد کند. 🔵شبکه خط لوله شرق به غرب و تأسیسات صادراتی شهر صنعتی ینبع، مهم‌ترین متغیر است؛ زیرساخت‌هایی که برای جبران اختلال در تردد دریایی از تنگه هرمز، اهمیتی استثنایی پیدا کرده‌اند. حداکثر ظرفیت این شبکه خط لوله روزانه هفت میلیون بشکه است، اما محدودیت‌های مربوط به تأسیسات صادراتی ینبع باعث شده است که حجم صادرات نفت خام و فرآورده‌های پالایش‌شده در فاصله آوریل تا ژوئیه، به حدود ۳.۵ تا چهار میلیون بشکه در روز محدود شود. 🔵اختلال در مسیرهای جایگزین انتقال نفت که برای دور زدن تنگه هرمز به کار می‌روند، می‌تواند قیمت هر بشکه نفت را به‌راحتی به بیش از ۱۲۰ دلار برساند. 🔵واشنگتن در شرایطی که درگیر جنگ با ایران است و با فشار ناشی از افزایش قیمت سوخت مواجه شده، تمایلی به اعزام نیروهای بیشتر برای کمک به عربستان ندارد. در مقابل، همچنان مشخص نیست که تقابل عربستان و انصارالله در ادامه به چه سمتی حرکت خواهد کرد.

دولت عربستان سعودی به شدت خشمگین است که ارتش ایالات متحده از سامانه‌های پدافند هوایی و جنگنده‌های مستقر خود در عربستان برای محافظت از این کشور، به‌ویژه فرودگاه‌های ریاض و دمام، استفاده نمی‌کند. آتشبار پاتریوت PAC-3 ارتش آمریکا در عربستان سعودی تنها از پایگاه هوایی «پرنس سلطان» در برابر تهدیدات ایران محافظت می‌کند - و از ریاض یا دیگر شهرهای عربستان در برابر حملات حوثی‌ها دفاع نمی‌کند. برخلاف سال‌های گذشته، جنگنده‌های نیروی هوایی و گارد ملی هوایی ایالات متحده مستقر در پایگاه هوایی پرنس سلطان دیگر گشت‌های هوایی رزمی را برای رهگیری پهپادها و موشک‌های کروز حوثی‌ها بر فراز عربستان سعودی انجام نمی‌دهند. در عوض، آن‌ها در حال گشت‌زنی در خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان هستند. این امر خشم عربستان سعودی را برانگیخته است، کشوری که خود قادر نیست از سامانه‌های پدافند هوایی پاتریوت PAC-3 و THAAD خود برای محافظت از پایگاه‌های هوایی‌اش استفاده کند. https://fxtwitter.com/BabakTaghvaee1/status/2109730821888164194