به گمان من، احتمال فعال شدن دوباره همان سلول‌ها و شبکه‌ها جدی است و باید بررسی شود. از این منظر، آنچه از پاییز پارسال آغاز شد و در دی‌ماه ابعاد دیگری پیدا کرد، صرفاً جنگ روایت‌ها نبود؛ جنگ بر سر این بود که چه کسانی اساساً امکان روایت کردن داشته باشند. اکنون نیز اگر همان روش‌ها دوباره به کار افتاده‌اند، باید پرسید چه کسی از حذف مرجعیت‌های خبری و خاموش شدن صداهای مستقل در فضای مجازی فارسی سود می‌برد؟ ✍قتیب

ترکی الفیصل، رئیس پیشین دستگاه اطلاعاتی عربستان سعودی، در گفت‌وگو با یک برنامه رسانه‌ای درباره سیاست‌های ریاض در قبال ایران و یمن و تحولات امنیتی منطقه با تأکید بر اینکه خویشتن‌داری از اصول تاریخی سیاست خارجی عربستان بوده است، اظهار داشت که این رویکرد با هدف جلوگیری از گسترش درگیری و حفاظت از جان شهروندان و دارایی‌های کشور دنبال شده؛ بااین‌حال، حملات منتسب به ایران، گروه‌های مسلح عراقی و انصارالله یمن به خاک عربستان، شرایط را تغییر داده است. به گفته او، ریاض پیش از آغاز درگیری اخیر میان آمریکا، اسرائیل و ایران نیز به واشنگتن توصیه کرده بود از اقدام نظامی خودداری کند، زیرا چنین اقدامی می‌توانست پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیری برای ایران و دیگر کشورهای حاشیه خلیج فارس به همراه داشته باشد. الفیصل با اشاره به نمونه‌های تاریخی، از جمله مناقشات مرزی عربستان و یمن در دوران ملک عبدالعزیز و مذاکرات ملک فیصل با جمال عبدالناصر درباره بحران یمن، تصریح کرد که خویشتن‌داری به معنای چشم‌پوشی نامحدود از نقض حاکمیت ملی نیست و عربستان اکنون در برابر حملات، به اقدام متقابل روی آورده و این روند را تا دستیابی به راه‌حلی مسالمت‌آمیز برای بحران‌های یمن و ایران ادامه خواهد داد. او همچنین تأکید کرد که برتری میدانی انصارالله هنوز قطعی نیست و با وجود گسترش قلمرو این گروه در برخی مناطق ساحلی دریای سرخ، دولت مستعفی یمن همچنان در بخش‌هایی از کشور حضور دارد و ارزیابی نهایی موازنه میدانی به تحولات آینده بستگی خواهد داشت. در ادامه این گفت‌وگو، الفیصل با مرتبط دانستن تحرکات اخیر انصارالله با تحولات تنگه هرمز، مدعی شد که تهران در پی گسترش نفوذ و کنترل خود بر گذرگاه‌های راهبردی منطقه است و حمایت ایران، در تشدید اقدامات انصارالله برای اعمال نفوذ بر تنگه باب‌المندب نقش دارد؛ ادعایی که از نگاه او، ضرورت هماهنگی بین‌المللی برای حفاظت از آزادی کشتیرانی را برجسته می‌کند. وی با اشاره به پیامدهای اقتصادی اختلال در تردد دریایی در هرمز و احتمال گسترش بحران به باب‌المندب، حمایت آمریکا و کشورهای اروپایی از عربستان و دولت رسمی یمن را اقدامی ضروری دانست. الفیصل درباره توافق پکن میان تهران و ریاض در سال ۲۰۲۳ نیز گفت اعتماد مجدد به ایران باید بر پایه اقدامات عملی و پایبندی قابل‌سنجش این کشور به تعهداتش، از جمله احترام به حاکمیت دو طرف و عدم مداخله در امور یکدیگر، شکل بگیرد؛ ضمن آنکه چین نیز باید نقش خود را به‌عنوان میانجی و طرفی قابل‌اعتماد اثبات کند. او همچنین خواستار بازنگری در الگوی بازدارندگی آمریکا در منطقه با توجه به تغییر ماهیت جنگ‌ها و افزایش نقش پهپادها و موشک‌ها شد و تأکید کرد که خروج نیروهای آمریکایی لزوماً به آنچه وی جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای ایران قلمداد کرده، را مهار نخواهد کرد. الفیصل در ارزیابی تهدیدهای منطقه‌ای، ایران و اسرائیل را به یک اندازه تهدیدکننده امنیت و ثبات خاورمیانه توصیف کرد، از توافق سه‌جانبه عربستان، پاکستان و ترکیه حمایت مشروط به کارآمدی عملی آن به عمل آورد و خواستار تقویت هماهنگی در شورای همکاری خلیج فارس شد. وی در پایان، سیاست رسمی عربستان در حوزه هسته‌ای را مبتنی بر ایجاد منطقه‌ای عاری از سلاح‌های کشتار جمعی در خاورمیانه دانست و شفافیت در اجرای برنامه «چشم‌انداز ۲۰۳۰» را مهم‌ترین دستاورد این طرح طی یک دهه گذشته برشمرد. منبع: https://youtu.be/nDeUhVhWXYg?si=AgXyBvARcIsLj_H6

اشک دختران دانش‌آموز باکویی دیده شد 🔹کاربران شبکه‌های اجتماعی در واکنش به گزارش‌ها دربارهٔ جلوگیری از حضور دختران محجبه در کلاس‌های درس در جمهوری آذربایجان، سیاست‌های آموزشی این کشور را به باد انتقاد گرفتند و گفتند: آزادی و حقوق زنان مسلمان با این قانون زیر سؤال رفته است. 🔸در پی وضع قانون ممنوعیت حجاب در مدارس جمهوری آذربایجان و به بهانهٔ لزوم پوشیدن لباس فرم‌های یکسان بدون حجاب، کلاس‌های درس این کشور به‌روی دانش‌آموزان و معلمان محجبه بسته شده و از ورود دختران محجبه به مدارس جلوگیری می‌شود. @Farsna - Link

⭕ گلوگاهِ فلج‌کننده در تصمیم‌گیری؛ وقتی طرح امروز را ۶ ماه دیگر اجرا می‌کنیم! برشی از برنامه «شیوه»: «گلوگاه اصلی کشور در مقطع حساس کنونی، فقدان اقتدار و چابکی در تصمیم‌گیری است؛ وضعیتی فرسایشی که باعث می‌شود طرحی که باید همین امروز روی میز باشد، ماه‌ها بعد به سراغش برویم. طرف مقابل از طریق سرویس‌های اطلاعاتی خود دقیقاً میزان تاب‌آوری اقتصادی و تعلل در تصمیم‌گیری‌ها را رصد می‌کند و محاسبات خود را بر اساس همین ضعف‌های ساختاری می‌چیند. تا زمانی که این گلوگاه باز نشود و تصمیم‌گیری‌های کلان در زمان طلایی خود انجام نگیرد، دست برتر در مواجهه با آمریکا شکل نخواهد گرفت.» واکاوی صریح چالش‌های حکمرانی و محاسبات طرفین در مواجهه با آمریکا. ⏰ زمان پخش شیوه: شنبه‌ها | ساعت ۲۲:۳۰ (۱۰ و نیم شب) | شبکه چهار سیما @shiveh_tv4 #شیوه #برنامه_شیوه #شبکه_چهار #مواجهه_با_آمریکا #اقتدار_تصمیم_گیری #تاب_آوری_اقتصادی #سرویس_اطلاعاتی #سیاست_خارجی #تحلیل_سیاسی #ایران @soureh_tv4

یکی از خطاهای رایج در تحلیل سیاست اسرائیل در قبال ایران، فروکاستن راهبردهای کلان این رژیم به اراده و ترجیحات نخست‌وزیر مستقر است، گویی با هر جابه‌جایی در راس دولت، اهداف امنیتی و منطق مواجهه با ایران نیز دستخوش بازتعریف می‌شوند. حال آنکه بررسی روند فعالیت‌های موساد از دوره داگان، پاردو، کوهن تا بارنیا از استمرار منطقی راهبردی حکایت دارد که در آن، عملیات اطلاعاتی، ترور و خرابکاری بتدریج از ابزارهایی برای حذف افراد کلیدی و اخلال در برنامه هسته‌ای و فعالیت‌های منطقه‌ای ایران، به اجزای کارزاری گسترده‌تر برای تضعیف ظرفیت‌های راهبردی تهران تبدیل شده‌اند. نقطه عطف این تحول را هم باید در پیوند خوردن این کارزار اطلاعاتی با جنگ جستجو کرد، جایی که ظرفیت‌های انباشته‌شده طی سال‌ها به بخشی از طراحی عملیات نظامی برای شکل‌دهی به شرایط میدان تبدیل شدند. پیوندی که در جنگ دوازده‌ روزه و سپس جنگ چهل‌ روزه آشکارتر شد؛ جنگ‌هایی که بدون در نظر گرفتن پیشینه این کارزار و انباشت تدریجی ظرفیت‌های اطلاعاتی و عملیاتی، نمی‌توان منطق راهبردی آن‌ها را به‌درستی فهمید. بنابراین، مسئله دیگر استمرار مجموعه‌ای از عملیات‌های پنهانی نیست، بلکه تحول آن‌ها به مؤلفه‌هایی در طراحی و پیشبرد جنگ است، روندی که در آن، دستاوردهای هر مرحله به زیرساخت عملیاتی مرحله بعد تبدیل می‌شوند. از این منظر، تغییر نخست‌وزیران و مدیران امنیتی را نباید با تغییر در جهت‌گیری راهبردی اسرائیل اشتباه گرفت، زیرا آنچه استمرار یافته، نه اراده شخصی یک سیاستمدار، بلکه منطقی فراتر از اشخاص است که مهار ایران را به فرایندی انباشتی از تضعیف و در نهایت تغییر موازنه قدرت تبدیل می‌کند. در چنین چارچوبی، تفاوت میان نتانیاهو، بنت و آیزنکوت، هر اندازه در سطح سیاسی و تاکتیکی واقعی باشد، به‌خودی‌ خود به معنای تفاوت در جهت‌گیری کلان نسبت به ایران نیست. #کاتخون

🟣دکترین امنیتی جدید - و هولناک - اسرائیل ✍️تریتا پارسی اگر امروز قرار است فقط یک مطلب را بخوانید، مطمئن شوید که آن همین است: در مقاله‌ای خیره‌کننده که توسط رئیس یکی از برجسته‌ترین اندیشکده‌های اسرائیل (INSS) منتشر شده است، سرتیپ ذخیره تامیر هایمن واقعیت دکترین امنیتی جدید اسرائیل را شرح می‌دهد: چند اصل کلیدی که او توصیف می‌کند: ۱. ایالات متحده یک «قدرت رو به زوال» است و با توجه به تحولات اجتماعی و سیاسی جاری خود، در هر صورت به زودی اسرائیل را رها خواهد کرد. این امر اسرائیل را وادار می‌کند تا برای اجتناب از «وابستگی بیش از حد» به ایالات متحده، به سمت اتکای به نفس بیشتری حرکت کند؛ زیرا وابستگی «اسرائیل را در معرض نفوذ یک سیستم ارزشی مترقی آمریکایی قرار می‌دهد که با ماهیت یهودی اسرائیل سازگار نیست.» سپس او نتیجه می‌گیرد: «بنابراین، قطع روابط با ایالات متحده نه تنها اجتناب‌ناپذیر است، بلکه برای استقلال اسرائیل و تاب‌آوری هویت ملی یهودی آن امری حیاتی است.» ۲. اولویت هویت یهودی بر دموکراسی: هویت یهودی دولت بر سیستم حکمرانی دموکراتیک آن تقدم دارد. ۳. صلح به عنوان ابزاری نه یک هدف نهایی: «یک توافق صلح معنادار در خاورمیانه دست‌نیافتنی است، زیرا توافقات صلح صرفاً ترتیباتی فنی و موقتی هستند که نیازمند ارزیابی مجدد مداوم می‌باشند. بر اساس این دیدگاه، صلح یک ارزش ذاتی که امنیت تولید کند نیست، بلکه ابزاری برای دستیابی به سایر اهداف سیاستی است.» ۴. رد وجود مستقل کشورهای عربی: پیش‌فرض زیربنایی این است که بیشتر کشورهای عربی دولت-ملت‌های اصیل نیستند، بلکه مجموعه‌ای از قبایل و گروه‌های قومی فاقد تاریخ مشترک و یک چشم‌انداز ملی بنیادین هستند. در نتیجه، تضعیف ثبات آن‌ها به عنوان یک روند طبیعی تلقی می‌شود؛ روندی که اسرائیل می‌تواند آن را بسیار مؤثرتر از مقابله با دولت-ملت‌های قدرتمند مدیریت کند، و حتی روندی است که باید تشویقش کند. ۵. جنگ به عنوان یک وضعیت بنیادین: جنگ برای امنیت ملی ضروری است و نمی‌تواند با وضعیت صلح جایگزین شود؛ وضعیتی که همان‌طور که ذکر شد، صرفاً ابزاری است نه یک هدف نهایی... جنگ ضروری است و جنگ پیشگیرانه ترجیح داده می‌شود زیرا دستاوردی چشمگیر را از همان ابتدا تضمین می‌کند. ۶. اولویت مطلق ابتکار عمل و تهاجم بر دفاع: حملات پیشگیرانه و غافلگیرانه به عنوان تنها راه دستیابی به پیروزی دیده می‌شوند و به تهاجم نسبت به دفاع ارجحیت می‌دهند. و موارد دیگری نیز وجود دارد. نکته مهم این است که هایمن از این وضعیت دفاع نمی‌کند. بلکه او استدلال می‌کند که این مورد هم‌اکنون به دکترین امنیتی جدید اسرائیل تبدیل شده است. او واقعیت را همان‌طور که می‌بیند توصیف می‌کند. و آن واقعیت به سادگی با یک اتحاد آمریکایی یا غربی با اسرائیل سازگار نیست - مگر اینکه غرب به موجودیت مشابه‌ای تبدیل شود که جنگ را به عنوان یک حالت دائمی و مطلوبِ وجود تلقی کند. https://tritaparsi.substack.com/p/israels-new-and-terrifying-security متن کامل مقاله را از اینجا مطالعه کنید: https://www.inss.org.il/publication/new-concept/ 🔻پیوند به این فرسته در X: https://x.com/FGhoddoussi/status/2110082258069557693?s=20

🟣مفهوم امنیت «جدید»: مفهوم‌سازی و پرسش‌هایی برای بحث 🔸آیا مفهوم امنیتی که به طور غیررسمی پس از ۷ اکتبر شکل گرفت، نشان‌دهنده تغییری بنیادین در هویت دولت است؟ ✍️تامیر هایمن 🔻۱۲ اکتبر ۲۰۲۶ ▪️INSS مفهوم امنیت ملی اسرائیل در نقطه‌عطفی قرار دارد که نیازمند شفاف‌سازی است. از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، آشکار شده است که سیاست امنیتی اسرائیل در عمل،نه توسط دکترین امنیتی نانوشته‌ای که طی دهه‌ها شکل گرفته بود، بلکه توسط یک مفهوم امنیتی جدید هدایت می‌شود.(مفهوم قبلی، با وجود کاستی‌هایش، به اسرائیل کمک کرد تا به یک قدرت منطقه‌ای شکوفا تبدیل شود. اگر به درستی اجرا می‌شد، شاید می‌توانست از فاجعه بزرگ ۷ اکتبر جلوگیری کند، اما تعیین این امر بر عهده یک کمیته تحقیق دولتی است.)این مفهوم جدید به طور رسمی تدوین نشده یا به عموم ارائه نشته است و در تشکیلات دفاعی نیز به شکلی الزام‌آور تعریف نشده است. با این حال، در عمل، اصول آن تصمیم‌گیری‌ها را شکل داده و رویکرد اسرائیل به امنیت را دیکته می‌کند. تفکیک سه مفهوم سلسله‌مراتبی حائز اهمیت است: «هویت ملی»، «مفهوم امنیتی» و «س سیاست امنیتی». یک مفهوم امنیتی اقتدار خود را از هویت ملی دولت، قانون اساسی آن (در صورت وجود) و میراث بنیادی‌اش می‌گیرد. این یک چارچوب مفهومی نسبتاً پایدار است که قرار نیست با تغییر هر دولت تغییر کند. سیاست امنیت ملی تابع مفهوم امنیتی است و اجرای عملی آن را، مطابق با ایدئولوژی و ملاحظات سیاسی یک دولت خاص، تشکیل می‌دهد. بر اساس این سلسله‌مراتب، تغییری عمیق در مفهوم امنیتی (لایه میانی)بسیار حیاتی است: این امر نشان‌دهنده تغییری عمیق‌تر در هویت ملی دولت در بالا، و هدایت‌کننده سیاست امنیتی عملی در پایین است. بنابراین چنین تحولی مستلزم بررسی انتقادی و عمیق است. این مقاله مبنایی برای بحث عمومی و حرفه‌ای فراهم می‌کند. هدف آن بررسی مفهوم امنیتی صرفاً از جنبه‌های نظامی و امنیتی نیست، بلکه کشف یک تغییر بالقوه اساسی‌تر است: تغییری در هویت ملی اسرائیل. این مقاله به دنبال برانگیختن تفکر و پرداختن به این پرسش است که پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ چه کسی هستیم. برای این منظور، اصول زیربنایی سیاست امنیتی جدید را عیان کرده و پرسش‌هایی را مطرح می‌کند که برای تحریک بحث‌های مفهومی و دانشگاهی درباره اهمیت تحول عمیقی که این اصول بازتاب می‌دهند، در نظر گرفته شده‌اند. 🔷اصول مفهوم «جدید» در حال ظهور اصول زیر را می‌توان از سیاست امنیتی که اکنون در حال اجراست استنتاج کرد (آنها نمایانگر یک تفسیر ذهنی و نظری هستند): 🔹۱. اولویت هویت یهودی بر دموکراسی: هویت یهودی دولت بر سیستم حکمرانی دموکراتیک آن تقدم دارد. این اولویت برای تضمین بقای مستمر اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی در نظر گرفته شده است، حتی به قیمت فرسایش ارزش‌های دموکراتیک آن. هویت یهودی دولت بر پایه‌های قومی، مذهبی و ملی استوار است و از طریق الهام گرفتن از روح و سنت یهودی حفظ می‌شود. این اصل دیکته می‌کند که باید اولویت هویت یهودی بر سایر هویت‌های ملی (مانند عرب-اسلامی یا مسیحی)حفظ شود. 🔹۲. صلح به عنوان ابزاری نه یک هدف نهایی: فرض زیربنایی این است که هرگونه توافق با بازیگران عرب موقت و فریبنده است. بنابراین، تلاش برای صلح، تکرار اشتباه «کونسپتزیا» (چهارچوب مفهومی غالب که به عنوان علت اصلی فاجعه ۷ اکتبر شناخته می‌شود)خواهد بود. یک توافق صلح معنادار در خاورمیانه دست‌نیافتنی است، زیرا توافقات صلح صرفاً ترتیباتی فنی و موقتی هستند که نیازمند ارزیابی مجدد مداوم می‌باشند. بر اساس این دیدگاه، صلح یک ارزش ذاتی که امنیت تولید کند نیست، بلکه ابزاری برای دستیابی به سایر اهداف سیاستی است. از نظر سیاسی،«صلح» مفهومی ساده‌لوحانه تلقی می‌شود که نماینده «اردوگاه صلح» جناح چپ است که در تضاد یا مخالفت مستقیم با «امنیت» قرار دارد که نماینده «اردوگاه امنیتی» جناح راست است. 🔹۳. رد وجود مستقل کشورهای عربی: پیش‌فرض زیربنایی این است که بیشتر کشورهای عربی دولت-ملت‌های اصیل نیستند، بلکه مجموعه‌ای از قبایل و گروه‌های قومی فاقد تاریخ مشترک و چشم‌انداز ملی بنیادین هستند. در نتیجه، تضعیف ثبات آن‌ها به عنوان یک روند طبیعی تلقی می‌شود؛ روندی که اسرائیل می‌تواند آن را بسیار مؤثرتر از مقابله با دولت‌ملت‌های قدرتمند مدیریت کند، و حتی روندی است که باید تشویقش کند. 🔹۴.جنگ به عنوان یک وضعیت بنیادین: جنگ برای امنیت ملی ضروری است و نمی‌تواند با وضعیت صلح جایگزین شود؛ وضعیتی که همان‌طور که ذکر شد، صرفاً ابزاری است نه یک هدف نهایی... «سکوت کثافت است»[۱] و بنابراین تلاش برای آن، نشانه ضعف است. بر اساس این دیدگاه، تلقی جنگ به عنوان یک شر ضروری که باید از آن اجتناب کرد، در کنار دهه‌ها تلاش برای دستیابی به توافقات و صلح، در بنیاد اشتباهی قرار دارند که به ۷ اکتبر منجر شد.