در اینجا به جمع‌بندی و نکات اصلی سلسله یادداشت‌های «خروج از «تله تنش»: تحلیل بحران‌های کنونی و نیاز به راهبرد فعال در سیاست خارجی» می‌پردازم: ۱. تحلیل صحیح، تجویز صحیح را به دنبال دارد. بنابراین، باید صورت مسئله را به درستی درک کرد. اساساً جنگ بر سر #معماری_امنیتی_اقتصادی_منطقه است و مسائلی مانند طوفان‌الاقصی، حمایت از حزب‌الله و انصارالله ذیل این موضوع قرار دارند. ما به عنوان یک عنصر کانتر‌هژمونی با #راهبرد_مقاومت، نظم تاریخی که از سال 1920 در منطقه شکل گرفته را به چالش کشیدیم. نباید این نظم را به راحتی از دست بدهیم. تحلیل‌ها و هرگونه کنش باید در همین سطح باشد، زیرا دشمن در سطح «نظم جدید» بازی می‌کند. ۲. عرصه سیاست خارجی، عرصه واقعیت‌ها است، نه صحنه‌ی رمانتیک. حرکت در این عرصه با چشم بستن بر واقعیت‌ها، دشمن را به خطا می‌اندازد و می‌تواند موجب پیشروی او شود. تحلیل غلط و ساده‌انگارانه می‌تواند دشمن را جری کند و آسیب‌های جدی به همراه داشته باشد. به عنوان مثال، سیاست‌های انفعالی مانند نظریه‌ی «تله‌ی تنش» می‌تواند این روند را تسریع کند. برخی از تبعات سیاست غلط «تله‌ی تنش» عبارتند از: ۱. ترور مهمان رسمی ایران، شهید هنیه، در قلب تهران. ۲. بمباران‌های مرگبار اسرائیل در لبنان که بیش از پانصد نفر را کشت. در واکنش، ظریف تسلیت می‌گوید و عراقچی از توانایی حزب‌الله در دفاع از لبنان در مقابل هر تهاجمی می‌گوید. ۳. درخواست حزب‌الله از ایران برای فشار به اسرائیل، ولی ایران طفره می‌رود. (به نقل از سایت آکسیوس) ۴. ترور شهید حسن نصرالله توسط اسرائیل. و خیلی از نمونه‌های دیگر که به جهت رعایت اختصار به آن‌ها اشاره نمی‌کنیم. سؤال مهمی که ما در مقام یک #دولت_ملت باید از خود بپرسیم این است که اگر به ترور هنیه پاسخ داده‌بودیم، (پاسخی که حتی ضدایرانی‌ترین تحلیلگران غربی هم آن را حق مشروع ایران می‌دانستند و منتظرش بودند) آیا اسرائیل جرات می‌کرد که فشارها را افزایش دهد و حتی اقدام به ترور سیدحسن نصرالله می‌کرد؟ چه کسانی در دولت پزشکیان و شورای عالی امنیت ملی بر عدم پاسخ ایران اصرار کردند؟ آیا این افراد همچنان در #مقام_تصمیم‌گیری برای ۸۵ میلیون ایرانی و ده‌ها میلیون نفر در منطقه باقی مانده‌اند، یا از مسند قدرت کنار گذاشته شده‌اند؟ اکنون نظریه‌ی «تله تنش»، ایران را در وضعیتی بحرانی قرار داده است که باید میان مذاکرات منفعلانه و تهدید به جنگ یکی را انتخاب کند. در این مسیر، مذاکرات ایران و آمریکا در کنار تهدیدهای جنگی از سوی ترامپ و نتانیاهو، به‌ویژه با رویکرد ترکیبی از تحریم‌های شدید، حملات سایبری و اقدامات رسانه‌ای که گاه به دلیل مسائل امنیتی از آن‌ها خبری منتشر نمی‌شود، ایران را در شرایط دشواری قرار داده است. همین موضوع، به‌طور خاص در میانه مذاکرات و در پی حمله سایبری چند روز پیش که از سوی ایران خنثی شد، به‌خوبی نشان‌دهنده بطلان نظریه‌ی منحط «تله تنش»، امنیتی‌زدایی و بهانه‌ندادن به دشمن، دنیای گفتمان‌ها و نه به دنیای موشک‌ها است و در یک کلام نشان از ناکارآمدی رویکردهای رمانتیک و نگاه‌های سطحی در روابط بین‌الملل دارد. در نهایت، می‌توان گفت که بسیاری از مشکلات کنونی ناشی از سیاست‌های انفعالی و گرفتار شدن در «تله تنش» است که جمهوری اسلامی در برابر سیاست‌های تهدیدزدایی دشمن اتخاذ کرده است. ۳.بحران‌های کنونی کشور، نتیجه‌ی تصمیم‌سازی‌های نادرست و نقص در نظام کارشناسی است. این بحران‌ها نتیجه تحلیل‌های نادرست و سیاست‌های انفعالی هستند که ایران را در دوگانه مذاکره یا جنگ قرار داده‌اند. نظریه منحط «تله تنش» موجب ایجاد فضای تهدید و مذاکره منفعلانه با دشمن شده است. به جای افتادن در دام تله‌ی تنش و رمانتیک‌گرایی، باید به طور عملی و قاطع نظم ظالمانه جهانی را به چالش کشید و به راهبردهای فعال و واقع‌گرایانه توجه کرد. در مقابل دشمن، فقط با تصمیم‌گیری‌های قاطع، خارج‌شدن از بازی‌های تله‌ی تنشی و اتخاذ استراتژی‌های متناسب با شرایط می‌توان از این بحران‌ها عبور کرد و مسیر درست را طی کرد. تصمیم‌سازان! اراده و تصمیم از بین‌بردن نظم ظالمانه مدرن را دارید؟ آری؟! پس گریزی از جنگ نیست! تنها با جنگ علیه قدرت‌های بزرگ می‌توان این نظم ناعادلانه و مستکبرانه را بر هم زد. ✍️تفرشی 🆔@dolat_qavi

سید محمد مهدی حسینی: 🔸پیام حمله دیشب و امروز (15 و 16 اردیبهشت 1404) اسرائیل به یمن این است که: «اسرائیل دنبال ایجاد یک معادله جدید امنیتی است.» 🔸هرکس به امنیت ملّی اسرائیل ضربه بزند، به صورت دردناک و خشونت باری از او انتقام خواهد گرفته شد. و با این معادله می خواهد برای خودش بازدارندگی ایجاد کند. (گونه‌ای از سیاست ورزی مرد دیوانه) 🆔@statebuilding

سید محمد مهدی حسینی: مشکل آقای ظریف این است که #معماری_نظم را نادیده گرفته. گرچه قوت بنیۀ دفاعی ما می تواند فرصت هایی برای همکاری های بین المللی ایجاد کند ولی تهدید امنیتی #طرح_توسعه_آیمک (نه فقط کریدور که نُک کوه یخ است) یک نظم ذاتا تهدید محور بر علیه ایران و نظم مطلوب منطقه‌ای اوست. #رئالیزم_پیچیده https://x.com/nasirtosy/status/1919761375628558642 🆔@statebuilding

زمانی که دشمن، راهبرد «تهدیدزدایی» را اتخاذ کرده است، اتخاذ راهبرد «تله‌ی تنش» توسط ما حماقت و جهالت یا خیانت است. «خروج از «تله تنش»: تحلیل بحران‌های کنونی و نیاز به راهبرد فعال در سیاست خارجی» 🆔@dolat_qavi

ظریف، با قرائتی ساده‌انگارانه از «سازه‌انگاری»، نگاهی خوشبینانه و رمانتیک به نظام بین‌الملل دارد. البته باید گفت که او تحت تأثیر لیبرالیسم قرار دارد و ذهنیت سیاسی‌اش در دوران پساجنگ سرد شکل گرفته است؛ دورانی که لیبرالیسم در روابط بین‌الملل با شعارهای فریبنده‌ای چون همکاری‌های بین‌المللی و حل نزاع‌ها توسط سازمان‌های بین‌المللی غلبه داشت. او در گذشته با طرح سیاست «امنیتی‌زدایی»، بیش از پیش ساده‌انگاری خود را به نمایش گذاشت. در این کلیپ، اگرچه از برخی مواضع گذشته‌اش عبور می‌کند، اما در واقع با مطرح‌کردن دوگانه‌ی غلطِ نگاه فرصت‌محور در مقابل تهدیدمحور، به طور تئوریک و رسانه‌ای به نظریه‌ی «مقاومت» حمله می‌کند. در جهانی که هیچ مرکز اقتدار واقعی بر دولت‌ها حاکمیت ندارد و اساساً قدرت یا همان حق وتو حرف اول و آخر را می‌زند، منظور از «فرصت‌محوری» چیست؟ آیا این همان ایده‌ی منحط دنیای گفتمان‌هاست؟ کدام سیاست تهدیدمحور است؟ آیا سیاست‌های تهدیدزدای جبهه‌ی مقاومت تهدیدمحورند؟ آیا سیاست‌های آمریکا و اسرائیل که به طور مکرر به یمن حمله کرده و زیرساخت‌های آن را بمباران می‌کنند، «فرصت‌محور» است؟ آیا کشتار چادرنشینان غزه و کوچ اجباری آنان توسط اسرائیل، فرصت‌محور است؟ آیا گسترش جنگ در اوکراین و تهدید چند پایتخت اروپایی، فرصت‌محور است؟ چگونه باید به از بین رفتن حاکمیت سوریه و تجاوزهای پی‌درپی اسرائیل نگاه کرد؟ آیا سیاست گسترش تجهیزات نظامی توسط آمریکا، فرانسه، آلمان و دیگر کشورها، «فرصت‌محور» است؟ در واقع، آیا این دوگانه‌ معنا دارد، یا مثل دوگانه‌ی میدان و دیپلماسی تنها ترّهات و سخنان بی‌اساس هستند؟ عرصه سیاست خارجی، عرصه واقعیت‌ها است، نه صحنه‌ی رمانتیک. علم روابط بین‌الملل، غیر از هنر و شاعری است. ✍تفرشی 🆔@dolat_qavi

⭕️نقدی ظریفانه بر سیاست‌های دکتر ظریف: نادیده‌گرفتن تهدیدات جهانی و منطقه‌ای علیه ایران دکتر ظریف در تحلیل خود واقعیت مهمی را نادیده می‌گیرد که باید به آن توجه کرد: در حقیقت، یک #نظم_جهانی_و_منطقه‌ایِ ذاتاً تهدیدمحور (#استکباری) علیه #ایران_قوی معماری شده است. #انقلاب_اسلامی به دنبال خروج از این نظم و شکل‌دهی به #نظم_نوین است. هنری کیسینجر، سیاستمدار، اندیشمند و مشاور سیاسی برجسته آمریکایی، در کتاب «نظم جهانی» به این نقش اشاره کرده و می‌گوید: «واقعیت اصلی این است که مسأله تعامل و مذاکره با ایران نه ناشی از مشکلات تکنیکی و اختلاف‌نظر در سیاست‌ها و روش‌ها، بلکه ناشی از رقابت میان دو جهان‌بینی و دو الگوی متفاوت نظم جهانی است.» بنابراین کیسینجر، ایران را تهدیدی علیه #نظم_وستفالیایی می‌داند. او در ادامه توصیه‌ای قابل تأمل به سیاست‌گذاران آمریکایی می‌کند و می‌گوید: «آمریکا باید نقش استثنایی خود را در تأمین ارزش‌هایش ادامه داده و تقویت کند. تاریخ به کشورهایی که تعهدات و هویت خود را به بهانه مسائل مقطعی نادیده می‌گیرند، رحمی نمی‌کند.» 🔸در نهایت، در پیش‌گرفتن سیاست فرصت‌محوری را در نظم کنونی جهان که برای ایران «تهدیدمحور» است جزو اباطیل می‌دانم. #نظم #امنیت #بقاء #بازدارندگی #تهدید #تضاد #قدرت #جنگ 🆔@dolat_qavi

#رئالیسم #رومانتیک #روزمرگی #آینده‌نگری