کاملا عادی دارم کتابا رو جابه جا میکنم آ ولی یهو نگام به مجموعه بیانات مقام معظم رهبری [ آیت الله العظمی سیدعلی حسینی خامنهای ] روی جلد کتاب میوفته و بغض میکنم.
یا مثلا دارم موزیکهامو دسته بندی میکنم و یهو اتفاقی که دستم میخوره روی یکیشون و پخش میشه "تو میروی دامنکشان" بغضم میگیره
یا وقتی نوتبرگهای کوچیکم از بین کتابام میوفته و برشون میدارم و تکجملههای سخنرانیهای شما رو میخونم، دلم پر ضرب و شور بر طبل دلتنگی میکوبه .
جدای از اینکه درک نمیکنم چرا به جای اوه مای گاد میگن اوه مای گاش، سوالم اینه که چه اصراریه حالا انگلیسی ابراز تعجب کنند؟ -.-