و صدایی غمگین و شکسته از کرانه دیگر نخلستان پر گشود _عزیزم...فرزندم عباس...فرزند مادر عباس... و حسین‌ع، دست برکمر، عمود خیمه ی عباس را کشید...

+عموعباس؛علمت‌کو‌عموی‌خوبم؟ :)

_علقمه‌موج‌شدوعکسِ‌قمر،ریخت‌به‌هم دستش‌افتادزمین،بال‌و‌پرش‌ریخت‌به‌هم!

نگاهی به علم انداخت... از سر تا انتهای علم، جای تیر و نیزه بود.. تنها جای دست بود که طعم تیر را نچشیده بود. رو کرد به اطرافیانش _ این علم مال کیست؟ _ علمدارش عباس‌بن‌علی‌ع‌ است... _من نمی‌دانم ولی علمدارش، خیلی باغیرت بوده که تا لحظه آخر از دست‌ش رها نشده!

صدا‌زد‌علی: _که‌بیرون‌برید...بمونند‌کنارم‌بنی‌فاطمه! فقط‌این‌میون،کسی‌که‌باید،بااینهابمونه، علمدارمه... ابالفضلِ‌من! علمدارمن؛ توانِ‌سپاهِ‌حسین‌و‌حسن! بیا‌مه‌جبین؛کنارن‌بشین :) #محرم

_وَ وَقَفَ الْعَباسْ مُتِحَیِرا زمانی که مشک را زدند...

+قدِ سـقآیِ‌ تو، رعناست‌اگر بگذارند..

‌ ‌_درتماشایِ‌تو، افتاده‌ کلاه از سر چرخ‌ ‌ ‌ خبر ازخویش‌ نداری چِقَدَر رَعنایـی.. ‌ ‌

وَ یکی از میانِ لشگر فریاد زد: _ چشم هایش را بزنید! تا راهِ خیمه ها را، گم کند!

دستش که به آب خورد، یآدِ وصیتِ پدرش افتاد: _اباالفضلِ من! کنآرش بمان مظلوم تر از او نیست و چنآن سرآسیمه بازگشت که دست هآیش رآ جا گذآشت