+ ما الآن نباید اینجا باشیم فاطمه. الآن باید تو خیابونای نجف زیر بارون قدم بزنیم بدون چتر _ ولی من هنوز قشنگ ندیدم صحن و سرا رو... ضریح‌ رو + منم... حسرتشو‌ دارم _ واقعاً! آرامشی که نجف داشت... یادمه شدید سرما خورده بودم برام عجیبه وقتی یادم میاد پام که به نجف رسید با اون حال بد ۷_۸ ساعت تو ماشین نشستن خوب شدم. واقعا خوب شدم. شلوغ بود ولی هیچ صدایی گوش و اذیت نمی‌کرد + انگار واقعا رو بال ملائک بودیم زمین نرم بود هوا خنکای شیرینی داشت. تنها کلمه ای که تو ذهنم اومد با دیدن گنبد مولا: ابهت. انگار ستون آسمون بود‌ و اگه اون گنبد نبود آسمون میوفتاد زمین _ می‌دونی قبلنا می‌دیدم که میگفتن خانه‌ی پدری دوست داشتم بدونم چرا؟ چه حسی اونجا هست که میگن خانه‌پدری؟! + ولی وقتی تجربه کردم دیدم همون امنیت‌ رو داره که از عالم و آدم رونده شی پناه میبری اونجا _ امیدوارم یه‌روزی قدم بزنیم زیر بارون نجف + عطر یاس رو استشمام کنیم زیر بارونِ خنکش _ و پوشیه‌هامون خیس بشه + و قهوه و دِهین دستمون باشه _ و بوی عطر یاس و تلخی قهوه بهترین تلاقیِ عمرمون و رقم بزنه + و هر کدوم‌ یه لنگه‌ ایرپاد تو گوشمون باشه و اینو گوش بدیم : _ حیّ لایموت... تو نجف خدا نشسته روبه‌روت :) + بِعَلیِّ میگه زهرا تو قنوت... حَیِ لایموت :) [ اندر احوالات ]

ما مکلّف به انجام تکلیفیم‌ ؛ نه ضامن نتیجه !

'‏فقط‌زمانی‌سخن‌بگویید‌که‌سخنتان‌ازسکوتتان‌زیباترباشد'!

زورم که به توصیفِ نگاهت نرسیده‌ست هرچیز که صائب زِ غزل گفته، همانی!

دنیا؛ مضحکه‌ای گریه‌انگیز است . . .

برای دیده بیاور غباری از در دوست . . .

هرچیز که در جُستنِ آنی، آنی!

+ خلاصه کتابو‌ برای استاد نفرستادم و زمان هم ندارم _ حالا بیا یه چایی بخور :)

بگو‌ کجایی؟!

اما بهترین رفتاری که در مواجهه با اطرافیانت می‌توانی داشته باشی، احترام است فرزندِ آدم! #فکت بیستم

تو به ما جُرئتِ طوفان دادی !

ولی من هروقت این صوت به گوشم‌ برسه فرقی نداره کجا باشم و چند سالم باشه در هر حالت یاد بلندگوی‌‌های‌نویز‌دارِ‌ مدرسه می‌افتم پ.ن : صبحِ پیروزی مبارک باد