به مامان گفتم : دعا کن تو درسم موفق باشم، درسم زمینه‌ساز شغلم باشه و شغلم به درد دنیا و آخرتم بخوره‌. از اینایی که سرشون به کار شخصی خودشون گرمه، صبح میرن سر کار برمیگردن تو کنج خلوت خودشون، نمی‌دونند تو جامعه چه خبره و دغدغه و قدرت تحلیل ندارند، نباشم‌. مامان خندید و گفت : فکر کردم میخوای بگی از اینا باشم، داشتم با خودم فکر می‌کردم کجای معادلاتم اشتباه کردم که اینجوری میخوای باشی. خندیدم. مگر می‌شد آنگونه اندیشید وقتی اصطلاحا "در خانه به جای سفره، روزنامه پهن می‌کنیم؟!"

حق مطلب رو جنابِ عراقی ادا کرد اونجایی که گفت : ماییم کنون و نیم جانی / و آن نیز نهاده بر کف دست...

نگاه کردم و در خود همه تو را دیدم

کارم، که چو زلفِ‌ توست درهم / بی‌قامت تو نمی‌شود راست !

تو در کنار من آ تا من از میان بروم که هر کجا که برآید یقین گمان برخاست.

همیشه وقتایی که فکر می‌کنم از اینجا به بعدش دیگه در توانم نیست‌، یادم میاد که "مسلمان بن‌بست ندارد" اون وقت زمزمه می‌کنم این یه بیت رو : اسب همت را چو در زین آوریم هر دو عالم گوشهٔ میدان ماست

پارسال، همین ماه، ۱۹ روز بعد زیاد می‌گفتیم : که حال بی‌خبران بهترین حالات است :')

عاشقان هرچه‌ که‌‌ خواهید، بخواهید خجالت نکشید ! یارِ ما بنده نواز است؛ اذان می‌گویند . . .

شده تا حالا خاطراتی توی ذهنتون باشه که متعلق به شما نیست؟ اسم این حالت چیه؟

چند سال پیش یه جایی خونده بودم که می‌گفت : دعا کن. اگه‌ به صلاحت باشه خدا حاجتتو بهت میده، اگه به صلاحت نباشه، اون دنیا کلی ثواب برات می‌باره. خلاصه که اهلِ دعا باشیم.

شرح حال امروز : با یقین آمده بودیم و مردد رفتیم!

‏جسدٌ هنا، و قلبٌ هناك، و بالٌ بعيدٌ جداً...