یادم نیست چه کتابی بود، اصلا حتی جمله‌بندیش هم یادم نیست. اما جوان شرمنده سر به زیر انداخت و پیرمرد ریش سفید دست بر شانه‌اش زد و گفت : _ سرتو بگیر بالا جوون. شیعه‌ی مرتضی علی(ع) سرافکنده نیست‌!

یه کتاب فارغ از موضوعِ کلی که از یه نقطه شروع بشه و به اتفاقاتی منجر بشه و در نهایت به پایانی ختم بشه، باید دیالوگ‌های تامل‌برانگیز داشته باشه. نویسنده باید در انتخاب کلمات وسواس به خرج بده‌. به جزئیات اهمیت بده.

آدم آمد که ز افلاک و مَلَک سَر باشد که علی علتِ اصلیِ خلافت باشد . . .

یکی می‌گفت : طوفان الاقصی، طوفان بشری بود. همه ما آدم‌ها رو تکون داد و بهمون اعتماد به نفس داد تا راه درست تاریخ رو پیدا کنیم و ادامه‌ش بدیم.

فَلَمَّا آسَفُونَا انْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ أَجْمَعِينَ ﴿زخرف۵۵﴾ و چون ما را به خشم درآوردند از آنان انتقام گرفتيم و همه آنان را غرق كرديم..

یادتان باشد ما شروع کننده نبودیم!

همش صدای انا لله میاد...

ملت‌های ترکیه، سوریه، اردن، سعودی اگر غیرت داشته باشند مقابل دولت‌هایشان می‌ایستند تا کشورشان در جبهه‌ی آمریکا و اسرائیل نایستند.

[ #روایت روز اول جنگ ] من؟ حالتی میان بغض و حماسه، حسرت و امید، فراق و افتخار. اصلا چرا من؟ حال یک ایران این است، یک ایران!

سردار حاجی‌‌زاده عزیزم‌! من قول دیدار شما را به دلی که دلتنگ حاج قاسم بود دادم‌. شما بوی حاج‌قاسم را داشتید و لبخندتان، امیدِ در نگاهتان یادآور پدرانه‌های او بود. شما تسکین جانمان بعد از فراق حاج‌قاسم بودید‌. وعده‌ی دیدارمان چه می‌شود؟ چند صباح دیگر؟

الله اکبر!