[ #روایت روز دهم جنگ ] در تاریک‌روشنای خانه قدم برداشتم و تمام حواسم به این بود که از نیم‌پله آشپزخانه نیوفتم‌. صدای ارتعاش‌ صوتی در سرم می‌پیچید‌. خیال کردم عوارض استفاده مداوم از هنزفری است. پشت گوش انداختم و وضویی ساختم. مهرم را مقابلم نهادم و قامت بستم. نماز را که خواندم صدا را بیشتر حس کردم‌. یک آن با خودم گفتم من کجا هستم؟ قم؟ بیروت؟ غزه؟ چشم بستم و دخترکی را تصور کردم میان آوارهای غزه که دست بر گوش‌هایش می‌فشارد تا نشنود آن صداهایی را که نشنیدنش‌ غیرممکن است‌. پلکی زدم و دختری‌ را دیدم که در تشییع سیدحسن نصرالله جنگنده‌های اسرائیلی از بالای سرش گذشت و الله اکبر گویان صدا بالا برد تا بشکند هیمنه‌ی پوشالی‌شان را‌. پلکی زدم و نگاهم به تصویر چشمانم در آینه فتاد‌. اینجا ایران است دختر! حریم دارد. صدای هرچه هست یقینا خیر است‌. دشمن اگر دست از پا درازتر کرده باشد، پاسخمان دندان‌شکن است. یا نه! خیبرشکن است! درِ بالکن را گشودم. ارتعاش صوتی بلند و بلندتر می‌شد‌ و ناگهان صدای انفجاری در دوردست‌ها. دست بر قلبم گذاشتم و "فالله خیرا حافظا" نثار وطن کردم‌. نگران بودم؛ برای خودم؟ برای وطن! ادامه دارد...

[ ادامه‌ی روایت روز دهم جنگ ] سوار ماشین‌برقی‌های خیابان منتهی به حرم شدم‌. پیرزنی‌ عراقی کنارم نشسته بود، دستانش را بالا برده و با صدای بلند دعا می‌کرد. عربی می‌گفت اما نمی‌دانم چه سرّی داشت که فهمیدم، شاید هم مغزم کلماتی‌ که می‌فهمید را کنار هم می‌گذاشت و برای دعایی که فهمیده بود آمین می گفت. نمیدانم اما اینگونه شنیدم که : یا امام‌زمان بیا. امتت‌ مظلوم اند. ظلم جهان رو گرفته. خدایا شیعه تنهاست. خدایا جمهوری اسلامی ایران رو کمک کن خدایا بهشون قوت بده دارند با اسرائیل می‌جنگند‌. دارند با آمریکا می‌جنگند. یا امام زمان بیا... یادم به آن روز رفت که به دوست عراقیِ خانوادگی‌مان گفتیم مشکلی برایمان پیش آمده هر وقت به حرم رفتی دعایمان کن‌. و او گفت علی عینی! می‌روم مقابل ضریح می‌ایستم دستانم را بالا می‌برم و با صدای بلند برایت دعا می‌کنم‌. نمی‌دانم! شاید رسم عرب‌هاست که وقتی حاجتی از ته دل داشته باشند دستانشان را بالا می‌برند و بلند بلند دعا می‌کنند. به دلم نِشست‌ :) الغرض؛ میخواستم بگویم دنیا دو جبهه شده حق و باطل. جنگ، جنگ حق علیه باطل است‌.

میخواهم‌ دستِ دلم را بگیرم و بدویم تا ته‌ِ تاریخ .

گفت : فضل‌الله‌المجاهدین بانوی‌مقاوم پاسخ داد : نصر من الله و فتح قریب !

مردم! خدا مراقبِ ماست . . .

پایگاه هوایی آمریکا نه؛ زمین تستِ موشک‌های ایرانی^^

إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا

[ #روایت روز یازدهم جنگ ] روایت امروز هم خلاصه می‌شود در شجاعت و عزت مثل تمام ده روز گذشته. . .

[ #روایت روز دوازدهم جنگ ] به نقل از استاد صاحب نظر در روابط بین الملل "دیپلماسی و میدان دو لبه‌ی قیچی هستند که منافع ملی را به ارمغان می‌آورند‌." نظر مرا اگر می‌خواهی مبارزه ادامه دارد، مبارزه گاهی در میدان نبرد است و سلاح، موشک و پدافند و پهباد‌ است. گاهی هم در میدان دیپلماسی ست و سلاح، کوبشِ‌ واژه‌ها و نفوذ بر افکار عمومی دنیا است، تبیین اقدامات نبرد و دستاورد سازی‌های سیاسی است. دیپلماسی دنباله‌ی میدان است‌ و کار دیپلمات دستاوردهای سیاسی از موفقیت‌های نظامی است‌. یعنی موشک تبدیل به واژه می‌شود، تبدیل به بیانیه می‌شود، تبدیل به تصمیم‌‌‌گیری و تصمیم‌سازی می‌شود.

بگذار شرحی از ماوقع داشته باشیم. جنگ را اسراییل آغاز کرد. دوازده روز با شجاعت دفاع کردیم و همان روزهای اول جنگ اسرائیل از نفس افتاد‌. ملت‌های جهان اسلام، ایران را قهرمان و فخر اسلام نامیدند و جوّ جهان به سمتی رفت که ایران را به عنوان پرچمدار مبارزه با استکبار شناختند‌. رویش‌ها داشت این موشک‌هایی که جوانان مومن‌ ساختند، رویش‌های جهانی. موشک‌های ایران نقاط استراتژیک‌ تل آویو و حیفا و اراضی اشغالی را تخریب می‌کرد اما‌ از آن سو جوانه‌های امید و شجاعت در جهان رشد می‌کرد.

گذشت و گذشت تا جایی که اسراییل دست به دامن آمریکا شد. روز دهم آمریکا هم وارد میدان شد و پس از تجاوز به خا‌ک ایران و مورد حمله قرار دادن فردو‌، نقض حقوق بین الملل کرد و آنگاه توئیت صلح زد. ما اما صلح تحمیلی را نپذیرفتم. لبیک به فرمان امام‌مان گفتیم و با قدرت رو در روی آمریکا ایستادیم‌ و شبِ همان صبحی که اسراییل را به نفس‌های آخر انداختیم، پایگاه آمریکا را هم زدیم‌. قلبِ هوایی آمریکا بود که موشک‌باران شد. موشک‌هایی که هرکدام با ایمانی‌ راسخ برای نبرد با استکبار تولید شدند و ماموریتشان را به سرانجام رساندند. ما اهل ایمانیم‌. اصحابِ ما‌می‌توانیم هستیم چون اهلِ ایمانیم‌. پس از حمله به پایگاه هوایی آمریکا سپاه بیانیه‌ داد. بیانیه‌ای که معادله‌ی قدرت را به نفع ایران کرد و جهان فهمید ایران ابرقدرتی است که تصمیم می‌گیرد و تصمیم می‌سازد‌. یا به بیان دیپلماتیک قدرت بازدارندگی‌ و قدرت وادارسازی را با هم دارد‌.

کم پیش می‌آید بازیگری در عرصه‌ی بین المللی آنقدر قدرت داشته باشد که رقیب را وادار به اقدام کند‌. و ایران زمانی که در بیانیه‌اش گفت : "هرگونه تکرار شیطنت منجر به تسریع در فروپاشی ارکان نظامی آمریکا در منطقه، فرار خفت بار آن ها از غرب آسیا و تحقق آرمان مشترک امت اسلامی و ملت های آزادی خواه جهان در محو غده سرطانی صهیون خواهد شد." این قدرت را داشت. اهل سیاست می‌فهمند اقدام ایران چه بازتابی دارد. پس از صدور بیانیه‌ی عزتمند و شجاعانه ایران، دشمنِ زمین‌خورده دستانش را بالا برد و ذلیلانه درخواست آتش‌بس داد. درخواستی که حاکی از بیچارگی و پشیمانی او بود. روز اول امام خامنه‌ای در پیام تلویزیونی فرمودند "رژیم صهیونیستی اشتباه بزرگی کرد، خطای بزرگی کرد، غلطی کرد و عواقب او، او را بیچاره خواهد کرد به توفیق الهی" و همین هم شد‌. به قول سردار حاجی‌زاده هرجه امام خامنه‌ای فرموده می‌شود! قدرت ایران با مدد الهی دشمن را به "چه کنم چه کنم" انداخت جوری که ذلیلانه دستانش را بالا برد و نفس افتاده و زمین خورده درخواست آتش‌بس داد.