پای‌ما لَنگ است و منزل بس‌‌دراز . . . دست ما کوتاه... و خرما بر نَخیل. . .

منِ شکستهٔ بدحال زندگی یابم . . . در آن‌زمان‌که به تیغِ‌غَمَت شَوَم‌مَقتول

چه‌جرم‌کرده‌ام؟ای‌جان‌ودل‌به‌حضرتِ‌تو که طاعتِ منِ بیدل نمی‌شود مَقبول؟!

چرخ برهم زنم ار غیرِ مرادم گردد ! من نه‌آنم که‌ زبونی کشَم‌ از چرخِ‌فلک

نفَس‌نفَس اگر از باد نَشنوم بویش.. زمان‌زمان‌چو گل‌از غم‌کُنم‌گریبان‌چاک

رَوَدبه‌خواب‌دوچشم‌ازخیالِ‌تو؟ هیهات بُوَد صبور دل‌اندر فِراقِ‌تو؟ حاشاک...!

جهان‌‌وکارِجهان‌جمله‌هیچ‌بَرهیچ‌است هزاربار من این نکته کرده‌ام تحقیق!

من‌کز وطن‌سفر نَگُزیدَم به‌عمرِخویش در عشقِ دیدن تو هواخواهِ غربتم.. :)

هیچ‌گاه به فلسطین نرفته‌ام، چه برسد به دانشگاه اسلامی‌ غزه. اما وقتی تیترِ خبر امروز را خواندم که "حمله اسرائیل به ساختمانِ مجاور دانشگاهِ اسلامی غزه" گویی پر کشیدم به صفحات میانیِ کتابِ خار و میخک. آنجا که دانشجویان دست به دست هم دادند و خشت در خشت و آجر به آجر دیوار ساختند و کلاس‌بندی کردند و در و پنجره نصب کردند تا دانشگاهی برای خود بسازند، اساتیدی‌ آوردند تا تاریخ را زنده نگه دارند. درس خواندند تا شیمی‌دان‌هایشان یحیی‌عیاش‌هایی شوند و فعالین دانشجویی‌شان ابراهیم‌ها و حسن‌ها که اقتدار نگاهِ با ایمانشان سربازان صهیونیستی را متزلزل کند. گویی آنجا بودم، زیر درخت‌های زیتونش‌ نماز می‌خواندم و کتاب به دست می‌رفتم تا به همایش مقاومت برسم.

• احوالاتِ این روزها