حافظ چقدر وصف حال قشنگی داشته : که از سؤال ملولیم و از جواب خَجِل

«أشهَدُ أَنّ عَلیاً ولی‌َّالله»

به یاد حاج‌قاسم

امام خامنه‌ای : ملت ایران در این جنگ تحمیلیِ اخیر کار بزرگی انجام داد؛ این کار بزرگ از جنس عملیات نبود، از جنس اراده بود، از جنس عزم بود، از جنس اعتماد به نفس بود! پ.ن : تأمل کنیم، عمیق و با هویت!

پس جانِ خویشتن را ندا در دادم : ای مسافر بی‌توشه، ای کوچنده بی‌مرکب، ای کشتکار آغازنده‌ی درو، ای پرنده‌ای که به شکارت در کمین اند، ای بازرگان کالای‌ پست و فرومقدار، ای ستمگر بر خویش و بندگان خدا! آیا این سخن پروردگار را نشنیده‌ای که : إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ؟ پس آنگاه به تدریج یادآوریِ هشدارها، جانِ سرکش مرا از خودفراموشی و غفلت بیدار نمود و در آغاز راهی سنگلاخ و گردنه‌ای دشوار رونهاد، درحالی که مردی پابرهنه و بی‌مرکب بودم و هشدارهای بی‌امان، نفس سرکش را هراسان نموده بود و به وحشت افکنده بود و به منزلگاه‌های دهشتناکی که نزدیک‌ترین آنها مرگ بود نزدیک شده بود درحالی که دست از توشه تهی بود و راه هراسناک. آنگاه با فریاد پریشان‌سازِ "بشتاب! بشتاب! و تندتر! تندتر!" نفس را از فراموشی و غفلت بیدار ساختم که: ای نفس تا چه هنگام خود را به کوری میزنی! - شیخ جعفر شوشتری -

صبحِ امروز نسیمی خوش‌عطر از جانبِ یار پیغامی آورد و کلام ایشان را بر دو دیده نشاند : همه بدانند خدای متعال نصرت را برای ملّت ایران تضمین کرده است! وعده‌های او صادق است :)

جوانِ امروز باید درباره تحولات اخیر منطقه تحلیل ارائه دهد!

یکی از اساتید می‌گفت: کار دیپلمات مثل قالی‌بافی ست. با دقت و خلاقیت گره‌هایی ظریف می‌زند و در دراز مدت‌ اثری ماندگار و فاخر به جا می‌گذارد‌. دستگاه دیپلماسی تجلیِ فرهنگِ یک کشور است‌.

یکی دیگه از اساتید می‌گفت : کار دیپلمات دستاوردسازیِ سیاسی از دستاوردهای نظامی است. میدان و دیپلماسی دولبه‌ی یک قیچی هستند که منافع ملی را به ارمغان می‌آورند.

خیالِ جدایی میدانِ دیپلماسی از میدان نظامی را نداشته باشیم. چرا که ما در هر دو میدان با قدرت و دست پر ورود می کنیم و هیچ‌گاه به صورتِ طرفِ ضعیف وارد نخواهیم شد‌.

همان دستی که الجولانی با ترامپ داد و گفت ما و اسرائیل دشمنِ مشترک داریم، ماشه را بر قلبِ جسدِ دولتِ متزلزلِ بنا شده بر ظلمش چکاند.