یکی دیگه از اساتید میگفت : کار دیپلمات دستاوردسازیِ سیاسی از دستاوردهای نظامی است. میدان و دیپلماسی دولبهی یک قیچی هستند که منافع ملی را به ارمغان میآورند.
خیالِ جدایی میدانِ دیپلماسی از میدان نظامی را نداشته باشیم. چرا که ما در هر دو میدان با قدرت و دست پر ورود می کنیم و هیچگاه به صورتِ طرفِ ضعیف وارد نخواهیم شد.
همان دستی که الجولانی با ترامپ داد و گفت ما و اسرائیل دشمنِ مشترک داریم، ماشه را بر قلبِ جسدِ دولتِ متزلزلِ بنا شده بر ظلمش چکاند.
امروز با تموم وجودم به این درک رسیدم که هر برگی که از درخت میوفته هم با حساب و کتاب الهیه.
تصور این بیت از نوحه خیلی جانسوزه :
تَمیلُ رُقَیَّه مِنَ الخَوفِ عَلَی زِینَب
تَشُدُّ بِکَفِِّ عَلَی الکَفِّ عَلَی زِینَب
اصلا تمام کلمات باید کتمان شوند اگر برای شما به میدان نیایند. باید تمام جوهرها در چاه ریخته شود وقتی بر هر برگ از شما ننویسند. باید سر به بیابان بگذارد هرکه ناخودآگاه یا خودآگاه شما را به خاطر نیاورد. بنویس کاتب! بنویس این بار نقضِ اشعار کهن را؛ از جور و جفای ما، از مهر و وفای یار . . .
#سیدی