شنیدم زمزمه‌ش رو که می‌گفت : تمام سرمایه‌‌ی من تو این دنیا همین اشک‌هاییه‌ که برای حسینت از چشمام میریزه معبودِ من، الله من .

چشمامو بستم و دارم به صدای کشتی گوش میدم، به غوغای باد روی عرشه، به هیاهوی امواج طوفان‌زده و صدای رادار کشتی. نوتِ ظریفی از بارون هم پخش شده در پس‌زمینه‌ی تصوراتم. نمیدونم چرا ولی امشب خیالم به سمت دریای‌ طوفانی رفت.

دنیا بد نیست، دنیا کمه

ظلمتُ نفسی . . .

بوی‌ گلِ سوسنُ یاسمَن آید...

تا مرا عشقِ تو . . . تعلیمِ سُخن گُفتن کرد؛ خلق را وردِ زبان مدحَت و تحسینِ‌من است

شرم از آن چشمِ سیَه بادش و مُژگانِ دراز ‌ هر که دل بردنِ‌او دید و در انکارِ من است

صَبآ ! اگر گذری افتدت به کشورِ دوست ‌ بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست . .

هر گَه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم

ز گریه مردمِ چشمم نشسته در خون است

منزلِ آن مَهِ عاشق‌کُشِ عَیّار کجاست؟