این دنیا به من یک رکعت نماز وِتر در ‌ ‌ سردابِ مقدسِ سامرا بدهکاره . . . . . . .

یا رُقَیّه سلام الله علیها 🌸🍃

بارالها... دنیا رو در چشمِ ما کوچک کن، آنقدر کوچک که به چشم نیاید؛ لطفا.

البُكاء لا يُنافي الصبر هذا البُكاء يُعبّر عن حالة طبيعيـة في الإنسـان بلْ عن حالة راقية في الإنسان في مشاعرهِ في عواطفهِ . [ السّيد حسن نصر الله ]

ای ماه شبی مونس خلوتگه ما باش يا قمرًا، كن رفيق وحدتنا في ليلةٍ . .

و أمّا أنا سؤالي؛ متى ستنظرين حالي؟ أما ترينَ لهفتي الى الوصالِ ؟! . . .

همش صدای عزیز وقتایی که بعد از نماز بند بند انگشتاش رو می‌شمرد و می‌گفت : "شکراً لله" تو گوشم پخش میشه .

امروز دنیای سیاست دنیای تصاویر است. باید با کلامت، با کنشت، با واژه‌هایی که به کار می‌بری و هر حرکت دست و گردش نگاهت، تصویری بسازی و پیامی را مخابره کنی‌. سیاست عرصه‌ی صحنه‌گردانیِ مهارت‌هاست. اگر ژنرال نظامی رقیب سر از اتاق مذاکره‌ی غیرمستقیم در می‌آورد، تو ژنرال‌هایت در میدان غوغای قدرت راه بیندازند و عرصه را با قدرتنمایی‌ اقتدارشان بر رقیب تنگ کنند تا رقیب بفهمد زمین را و قواعد زمین را تو تعیین میکنی. و این پیامِ "مذاکره در سایه‌ی قدرت" با تصویری‌ که تو ساخته‌ای به جهان مخابره شود.

چند ماه قبل با یکی از دانش‌آموزانِ علاقه‌مند به رشته علوم سیاسی می‌گفتم: اهلِ سیاست، اهل قلم است. باید بتوانی بنویسی، باید ذهنِ گشاده و دایره‌ی واژگانی گسترده داشته باشی‌. باید اهلِ آرایه های ادبی باشی‌. باید بتوانی از یک خودکارِ آبی به امضای مذاکرات دیپلماتیک برسی و یک جریان را با قلمی منحصر به فرد تحلیل کنی، باید بتوانی از توصیف مخاطب‌پسندِ یک فنجان چای به جمله‌ی معروفِ "حالا وقتِ چاییه" و مباحث مقتدرانه‌ی تحلیل جنگِ ۳۳ روزه و ۱۲ روزه برسی. اهلِ سیاست بودن ایجاب می‌کند که اهل قلم باشی‌.

‌ ‌إنّما سُمِّيت الدُّنيا دُنيَا ‌ ‌ ‌ ‌لأنَّها أدنَى من كُلِّ شَيء ‌ ‌ ‌‌ ‌الامام علي (ع)