بیا برگرد خیمه ای کس و کارم آب به خیمه نرسید فدای سرت

گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را ..

نوحه‌خوان خسته به هر روضه‌ای گریز می‌زند و من با هر روضه‌ یاد تو می‌افتم‌ اماما‌ ..

هنوز دلم به لفظ شهید امام سیدعلی خامنه‌ای عادت نکرده‌...

ولی من عادت کردم تو قنوت نمازم بگم اللهم احفظ‌ قائدنا‌ الخامنه‌ای .. الآن چی بگم؟

تمام مظلومان جهان چشمشان‌ به ایران است‌. حماسه‌وارانه‌ عزاداری می‌کنیم‌. این اشک‌ها یعنی دلمان برای محبوبِمان‌ تنگ شده وگرنه‌ می‌دانیم که صاحب این کشور مهدی موعود است، او می‌آید؛ یقینا می‌آید

امروز را گریه می‌کنیم طوری که حسرت این اشک‌ها بر دلمان نماند‌، فردا هم می‌گرییم‌، لازم باشد تا آخر دنیا می‌گرییم از این فراق؛ اما از فردا کار ها داریم‌. نمی‌گذاریم این امانتِ سیدمان بر زمین بماند‌!

دامن کشان رفتی ... دلم زیر و رو شد ..

با مصرع بعد همذات‌ پنداری می‌کنم چشم حرامی با حرم رو به رو شد . . . . .

نمی‌دانم شاید قسمت این بود که بخشی از غمِ عاشورا را درک کنیم. خدا چه توانی در ما دیده بود که ساکن این برهه از تاریخ شدیم؟ بارالها‌ صبرمان بده، صبرِ زینبی ...

به نیت امام شهیدمان صلی الله علیک یا اباعبدالله

به هر گل می‌رسم می‌بویم او را ...