- 🖤 - بخوان... بر گریه هایم از باران بخوان. از گلوی شکافته‌ی کودک بخوان از گیسوان سوخته‌ی دختر بخوان از قلب شکسته‌ی مادر از حرف‌های نیمه شب پدر، با چاه از برای تنهایی بخوان. از رگ‌های بُریده تن‌های بی‌کفن از سردیِ خاک و داغ تُربت بخوان. از زخمی ترین سرِ نیزه سوار از قرآن بخوان. از کشتن یک زن در مقابل همسر بخوان. از شهادت یک جنین قبل از آغوش مادر، بخوان. از جگر پاره و پیکر خونین بخوان... برای جدایی خواهر از برادر بخوان... از بغضِ در حنجره و صدای رسای زینب بخوان. از قلم‌خونین بر نوشته‌ی تاریخ از رجز خورشید بر بدن بی‌جان از بیابان محشر در صحرای کربلا از آسمان روز دهم... از اشک مظلوم و دست ظالم از ظلمت بخوان... از منجی و موعود... از غروب جمعه بخوان . . .

-

- میخواهم دراز بکشم، بخوابم و بمیرم.

-

درضمن.مجبور نیستی تنهایی تحملش کنی.صحبت کردن راجع‌به چیزهای سختی که به آدم می‌گذره شاید چیزی رو درست نکنه، ولی باعث می‌شه بتونی راحت‌تر باهاش کنار بیای،مگه تموم عمر چندتا بهاره؟توی‌ حرف خیلی اسونه که بگم درستش کن و توهم بگی باشه ولی هیچ‌راهی جز همین حرف‌های کلیشه‌ای نیست.از یه جا به بعد مجبوریم شعار بدیم و بگیم اصلا درود بر امید واهی.درود به قول‌هایی که هیچ‌وقت به عمل نمی‌رسن.درود به درست می‌شه‌هایی که درست نمی‌شه.تهشم سرتو برمیگردونی می‌بینی همه‌ش همینه، همین لحظه‌های خیلی معمولی،همین لحظه‌های درد کشیدن،همین لحظه ها که در تلاش برا بهتر کردنشونی ولی اصلا شاید تلاش اشتباهی کردی.زندگی داره میگذره،نه میشه جلوشو گرفت،و نه میشه تمومش کرد.بیا ادامه بدیم،و سعی کن حرف بزنی. تو واقعا ارزشمندی، چشمایی که هر روز بازشون می‌کنی و حیاتی که به دنیا می‌بخشی واقعا مهم و ارزشمنده.خورشیدی که بهت می‌تابه می‌دونی چقدر ناراحت می‌شه اگه ناراحت باشی؟لطفا اگه میخوای ناراحت باشی و غصه‌هایی که باید بخوری رو بخوری بخور،ولی بعدش بلند شو.لطفاً.نزار این چیزا از زندگی بندازتت.تو لیاقت تمام‌ چیزهایی که از خودت گرفتیشون رو داری.باور کن.شاید مشکل همینه که خودت رو درگیر کالبدی کردی که قراره چندسال دیگه زیرخاک بپوسه و برای همیشه تموم شه؟لطفا بیدار شو عزیز من،از رو این تن پر از درد لعنتی بلند شو،روحتو بکش بیرون ازش و پرواز کن به سمت همه‌‌ی اون چیزایی که از خودت گرفتیشون،چون درگیر این جسم بودی.بلند شو کارلی،دنیا به وجودت نیاز داره،من به وجودت نیاز دارم.بلند شو کارلی.

صبور نباشیم تباه می‌شویم...

[ 27فروردین05 ]