دیروز و دیشب رو با نوایِ گرم و پرشورِ حسین حسین‌ها نفس کشیدم. نفس کشیدن به معنیِ واقعیِ نفس. دم و بازدمِ ملایم اما عمیقی که هوای محرم رو با لطافت وارد ریه‌هام می‌کرد و خُنکای حالِ خوبِ این غم رو به عمقِ وجودم هدیه می‌داد. محبوبِ دل، ممنونِ غمت هستم، و ممنونِ محرمت.

شکر که غم هایمان متصل به پیراهن سیاه و اشک برتو شد.

:)

از نظرم آدمی به روضه درمانی احتیاج دارن . اصلاً آدمی‌زاد به روضه زنده‌ست ! به اینکه با روضه به تیرگی‌های وجودش پی‌ ببره ؛ به اینکه با پیوند زدن رنجِ سطحی به رنجِ عمیق ، روح و جسمش رو در مسیر رشد قرار بده . از گریه نکردن تو روضه بفهمه کجا پاشو کج گذاشته ! الحمدالله میون هیئت شما قد کشیدیم‌ اباعبدالله

راستش را بخواهی محرم امسال، جور دیگری‌ست. من خودم را با قلبی چاک چاک از بازیِ دهر به محرم جد تو رسانده‌ام. اما سید اگر دست دخترت را نگیری در آن دنیا نیز دعایمان نکنی چینیِ بند زده‌ی جانش می‌شکند و خاکش می‌کنند. آقایِ روزهایِ سردرگمی‌ها و پریشانی هایم خلاصه شرح حال کنم باید بگویم: جانا چه گویم؟ شرح فراقت چشمی و صد نم، جانی و صد آه.

در تاریخ بنویسید که لبنانِ مقاوم برای دفاع از مظلوم جنگ را به خاک خود کشاند اما ایران را تنها نگذاشت.

علی‌الاصول امشب باید این‌جا می‌ نشستید و با روضه‌ های حاج مهدی گریه می‌کردین و با انگشت شصت و سبابه اشکاتون رو از پایین عینکتون پاک می‌کردین. خیلی دلمون براتون تنگ شده.. آقای‌کشوردوست

دسته دسته یاسِ پرپر شده را میان جمعیت می‌ریخت، عطر یاس می‌آمد، دانه‌های تسبیح پیشِ چشمم لغزید و میان جمعیت گم شد، عطرِ یاس می‌آمد، مداح خسته و شکسته شکسته می‌گفت از ارباً اربا اسبی که زد به دل لشکر، دست‌ها بالا می‌رفت، پایین می‌آمد، اما نه چون آن عاشورای شصت و یک هجری با شمشیر، که از شدت اندوه بر سر می‌زدند، عطر یاس می‌آمد، جمعیت بلند بلند صدا گریه می‌کرد تا صدای هلهله‌ و خنده‌ی لشکرِ یزید به گوش نرسد، عطر یاس می‌آمد، عطرِ چادرِ مادر، عطرِ دستارِ بسته‌ به پیشانیِ علیِ اکبر .. روایتِ شبِ هشتم