این حجم از بیحوصلگی و بیحالی و که منشأ اون یکنواخت بودنه زندگیه رو دیگه واقعا نمیتونم .
یه پیام به تمامی اعضای دورورم :
ناراحتم کن ولی نزار ناراحت بمونم .
اغراق نمیکنم اما قلبم سگی کینه ایه
خود دانی .
این روزامون به قدری سیاه و غمگینه که آدم باید این شعر سعدى رو مدام با خودش بگه : از چه میترسى دگر بعد از سیاهى رنگ نیست .