هدایت شده از کشکول اباایمَن ؛
یا کاشف الکرب عن وجه الحسین
تو گره از چهرهی ابی عبدالله برمیداری
گره زندگی من که سخت تر از اون نیست؟
کشکول اباایمَن ؛
این شد تمام آنچه برآید ز دستِ ما ، آشفتگیِ ما چو پسندت نشد ، ببخش . . .
آشفتگیِ ما چو پسندت نشد ، ببخش . . .
من سدره پرستم سردار میپرستم
من کلبی سیاه و بازار میپرستم
دخیلم رو بستم لولا میپرستم
من اصغر پرستم گهوار میپرستم
معمولا شاعران و مداحانی که
این مدل اشعار رو استفاده میکنن،
توجیهشون اینه که ما در مقام "مجاز"
حرف میزنیم نه "حقیقت"
از نظر ادبی، مجاز یعنی استفاده از کلمه
در معنای غیر اصلیش
میگن که وقتی میگیم فلان چیز رو "میپرستیم"
منظورمون "دوست داشتن زیاده"
مشکل اینجاست که کلمهی "پرستش"
توی فرهنگ دینی و کلامی ما یه کلمهی
عادی نیست که بشه راحت توی مجاز ازش استفاده کرد
پرستش یعنی "خضوع مطلق در برابر ذات برتر"
وقتی این کلمه رو برای لولا به کار میبرن
عملا مرز بین تکریم (که توصیه شده)
و پرستش (که نهی شده) از بین میره
در اصول فقه یه قاعده هست به نام "سدّ ذرایع"
یعنی بستن راه های انحراف
چی میگه این قاعده
میگه حتی اگه نیت گوینده خیر باشه
بازم نباید حرفی رو بزنه که راه
انحراف رو برای کسی باز کنه